Browning M1919 A4

  Broń została skonstruowana w roku 1919 z myślą o uzbrojeniu w nią czołgów i wozów opancerzonych. Produkcję karabinu maszynowego Browning M1919 A4 rozpoczęto w roku 1934 po zmodernizowaniu M1917. W stosunku do pierwowzoru skrócono lufę do 457 mm oraz zmieniono sposób chłodzenia lufy z wodnego na powietrzny. Gdy okazało się, że karabin chłodzony powietrzem może być tak samo efektywny jak chłodzony wodą, broń przyjęto do uzbrojenia wojsk USA w latach trzydziestych, gdzie przetrwała aż do lat sześćdziesiątych zastąpiona karabinem M60.

Karabin jest bronią automatyczną, samoczynną. Broń działa na zasadzie wykorzystania energii części gazów prochowych odprowadzanych przez boczny otwór w lufie. Zasilana jest z taśmy parcianej na 25 naboi. Lufa karabinu posiada 4 gwinty prawoskrętne i umieszczona jest w ażurowej osłonie z licznymi otworami bocznymi. Karabin nie posiada żadnych zabezpieczeń. Przyrządy celownicze są mechaniczne, przeziernikowe, przestawne. Karabin strzela nabojem 7.62 mm x 63. Standartowo broń wyposażano w małą podstawę trójnożną.

 Wiele karabinów opartych na konstrukcji Browninga M1919 A4 zmodyfikowanych do kalibru 7.62 mm x 51 NATO znajduje się nadal na uzbrojeniu w różnych częściach świata. 

DANE TAKTYCZNO-TECHNICZNE