MP40 

Pistolet maszynowy MP40 to znana niemiecka konstrukcja znana podobnie jak MP38 po błędną nazwą Schmeisser. Broń skonstruowano w roku 1940 i pod względem budowy oraz zasady działania była to niemal wierna kopia MP38. Zmieniono jedynie zewnętrzny kształt pokrywy komory zamkowej i gniazda magazynka. Na uwagę zasługuje zwłaszcza wariant tej broni znany pod oznaczeniem MP40/II produkowany w latach 1943-1945 w którym zmodyfikowano gniazdo magazynka, pozwalające na mocowanie dwóch magazynków jednocześnie i zasilanie z jednego po drugim.

Pistolet maszynowy MP40 jest bronią automatyczną, samoczynną. Działa na zasadzie wykorzystania energii odrzutu zamka swobodnego. Zasilany jest z magazynków pudełkowych o pojemności 32 naboi. Przyrządy celownicze są mechaniczne, szczerbinkowe. Lufa pistoletu długości 251 mm posiada 6 gwintów prawoskrętnych. Pistolet strzela nabojem 9 mm Parabellum. Zabezpieczenie broni przed strzałem przypadkowym odbywa się przez odciągnięcie rączki zamkowej i wprowadzenie jej w wycięcie szczeliny komory zamkowej. Późniejsze modele produkowane po kwietniu 1940 posiadały rączkę dwuczęściową, która mogła być wciśnięta w zamek znajdujący się w przedniej pozycji i wsunięta w otwór w pokrywie komory zamkowej. Kolba karabinu jest składana.

Pistolet był masowo używany w trakcie II wojny światowej przez wojska Wehrmachtu stając się symbolem identyfikującym niemieckiego żołnierza. Pod względem budowy był to pierwszy "nowoczesny" pistolet maszynowy wytwarzany z metali (technologia frezowania i wytłaczania) oraz z tworzyw sztucznych. 

DANE TAKTYCZNO-TECHNICZNE