7.62 mm pm wz. 43 (PPS) 

Pistolet maszynowy PPS (pistolet pulemiot Sudajewa) w Polsce oznaczany jako 7.62 mm pm wz. 43 został skonstruowany w roku 1943 w oblężonym przez Niemców Leningradzie. Konstrukcja pistoletu pomysłu A. I. Szpagina została opracowana w ten sposób, aby do jego produkcji można było wykorzystać maszyny i materiały znajdujące się w tamtym okresie w pozbawionym zaopatrzenia Leningradzie. Początkowo wykonano prototyp pistolet maszynowy PPS-42, a rok później gotowy już wzór broni PPS-43. Po wojnie pm-43 został wprowadzony na uzbrojenie państw sprzymierzonych między innymi Polski. Obecnie cieszy się dość dużą popularnością tylko na Dalekim Wschodzie.

Pistolet maszynowy PPS jest bronią automatyczną, samoczynną. Działa na zasadzie wykorzystania energii odrzutu zamka swobodnego. Zasilany jest z magazynków łukowych, dwurzędowych o pojemności 35 naboi. Lufa pistoletu długości 254 mm posiada 4 gwinty prawoskrętne i zakończona jest osłabiaczem podrzutu. Z wyglądu urządzenie to przypomina kawał grubej blachy z małym otworem wewnątrz. Pistolet wyposażony jest w składaną kolbę metalową, ale spotyka się egzemplarze z kolbami drewnianymi. PPS strzela nabojem 7.62 mm x 25. Odrzut broni jest na tyle niewielki, że wystrzelenie w jednej serii 35 naboi nie stanowi problemu. Z odległości 25 metrów umieszczenie takiej serii w tarczy metr na metr udaje się prawie za każdym razem.

DANE TAKTYCZNO-TECHNICZNE