Merkury

Najbardziej wewnętrzną planetą Układu Słonecznego jest Merkury. Przypuszczenia ,iż może istnieć jeszcze jedna planeta czy planetoida bliższa Słońcu - nie potwierdziły się. Dotychczas takiego obiektu nie zaobserwowano.
Średnia odległość Merkurego od Słońca wynosi około 0,4 jednostki astronomicznej. W odróżnieniu od większości planet (poza Plutonem) Merkury porusza się po silnie spłaszczonej orbicie. Również nachylenie orbity Merkurego do płaszczyzny ekliptyki, wynoszące 7 stopni, jest większe niż nachylenie orbit pozostałych planet (oprócz Plutona). Merkury nie ma żadnego księżyca. Nie można zatem na podstawie III prawa Keplera oszacować jego masy. Aby jednak tego dokonać, analizuje się zakłócający wpływ masy Merkurego na ruch innych ciał, w szczególności przechodzących w niedużej od niego odległości komet i planetoid. Wyjątkową okazję do określenia masy Merkurego stanowiły trzy przeloty sondy Mariner 10 w pobliżu planety. Analiza toru jej ruchu umożliwiła uzyskanie = najdokładniejszych z dotychczasowych wyników. Masa Merkurego stanowi jedynie 5,5% masy Ziemi, a jego średnia gęstość (5,4 g/cm3) w przybliżeniu równa się średniej gęstości Ziemi i Wenus. Teoretycznie Merkury posiada zbyt małą masę, aby utrzymać atmosferę. Stwierdzono jednak występowanie wokół niego bardzo rozrzedzonej powłoki, której gęstość odpowiada gęstości atmosfery ziemskiej na wysokości 700 km. Głównym jej składnikiem są atomy sodu, w mniejszej ilości występują: hel, tlen, potas i wodór. Ich zawartość w atmosferze Merkurego nieustannie uzupełnia wiatr słoneczny. Wskutek długiego dnia (88 dni ziemskich) i praktycznie braku atmosfery na powierzchni Merkurego występują bardzo duże, największe spośród wszystkich ciał Układu Słonecznego różnice temperatur. Na części oświetlonej temperatura dochodzi do +427oC, natomiast w ciągu merkuriańskiej nocy spada do -183oC. Na powierzchni Merkurego można wyróżnić nast. formy: gładkie równiny (odpowiednik mórz na Księżycu) , pokryte małymi kraterami równinne obszary leżące między dużymi kraterami oraz góry. Płaskie tereny między kraterami zajmują około 70% sfotografowanej przez Marinera10 powierzchni, a znajdujące na nich liczne, małe kratery dowodzą, że równiny te są bardzo stare, prawdopodobnie pochodzenia wulkanicznego.

Dane liczbowe: