UWAGA! Poniższy tekst pochodzi z bardzo dobrej książki na ten temat autorstwa Stanisława Kochańskiego "Brygady antyterrorystyczne", Warszawa 1992.
Oddziały specjalne, wojskowe i policyjne, są organizowane i utrzymywane w wielu krajach. Stopień ich wyszkolenia jest zazwyczaj bardzo wysoki, gdyż muszą one wchodzić do akcji natychmiast, często w mało rozpoznanym terenie i sytuacji. Jednostki te wykorzystuje się w niekonwencjonalnych działaniach wojennych, w operacjach antyterrorystycznych, na przykład do wyzwalania zakładników, lub jako siły doraźnie wspierające długofalowe działania przeciwko zorganizowanej przestępczości. Tu dobrym przykładem może być udział niektórych amerykańskich, wojskowych oddziałów specjalnych w policyjnej walce z przemytnikami narkotyków.
Ta niezwykła rozległość działań sprawia, że oddziały specjalne muszą mieć do dyspozycji wiele różnorodnej broni, sprzętu i specjalne wyposażenie. Jeśli idzie o broń, to obejmuje ona zarówno typową, produkowaną seryjnie broń wojskową, broń wyspecjalizowaną o mniejszym zakresie zastosowań, a nawet pojedyncze wzory, opracowane specjalnie dla konkretnej sytuacji. Często w oddziałach specjalnych spotyka się tak zwane wzory obce, to znaczy broń z innych państw, zaprzyjaźnionych i wrogich. Znajomość tej broni, umiejętność posługiwania się nią jest konieczna, gdyż jest bardzo prawdopodobne, że albo przestępcy będą w nią uzbrojeni, albo sami członkowie brygad będą musieli z takiej broni skorzystać.
O doborze broni decyduje rodzaj wykonywanego zadania. Broń powinna być jak najściślej dopasowana do realizowanej misji. Jeśli, na przykład, trzeba "oczyścić" korytarz lub hali wejściowy, to lepiej jest tam iść z pistoletem maszynowym, niż z karabinem wyborowym. Przy odbijaniu zakładników, wśród których znajdują się terroryści, należy zwrócić uwagę na amunicję. Musi ona gwarantować rażenie obalające, ale bez nadmiernej zdolności przebicia lub rykoszetowania, aby nie spowodować niewinnych ofiar. Ważny jest wreszcie wynik końcowy: czy przestępca ma być zabity, raniony, czy tylko obezwładniony.
Podstawowym wymaganiem stawianym broni jest niezawodność działania. Broń oddziałów specjalnych musi być sprawna. W mróz i w upał, w deszczu i w śniegu, w dzień i w nocy, jednym słowem musi działać zawsze i wszędzie. Drugim wymaganiem jest celność, trzecim skuteczność amunicji. Mniej ważnymi wymaganiami są: mała masa, niewielkie wymiary, łatwość ukrycia pod ubraniem i wiele innych wymagań specjalnych.
Broń używana w rodzimych jednostkach specjalnych jest na ogół pochodzenia krajowego. Zdarza się jednak czasami, że jakiegoś rodzaju uzbrojenia albo się w danym kraju nie produkuje w ogóle, albo jest produkowane, ale nie spełnia surowych kryteriów stawianych broni specjalnej. Wówczas korzysta się z najlepszych wzorów światowych. Przykładem mogą tu być pistolety maszynowe. Zdecydowana większość brygad antyterrorystycznych na świecie korzysta albo z izraelskich pistoletów maszynowych Uzi, albo z niemieckich MP5.