| Kraj | Niemcy |
| Kaliber | 7,62 mm |
| Nabój | 7,62x51 NATO |
| Masa | 4,4 kg |
| Długość | 1025 mm |
| Długość lufy | 450 mm |
| Szybkostrzelność | 600 strz/min |
| Prędkość początkowa | 800 m/s |
| Zasięg skuteczny | 400 m |
| Zasilanie | magazynek na 20 nb. |
| Zasada działania | odrzut zamka półswobodnego |
| Kraj | Niemcy |
| Kaliber | 7,62 mm |
| Nabój | 7,62x51 NATO |
| Masa | 4,4 kg |
| Długość | 1025 mm |
| Długość lufy | 450 mm |
| Szybkostrzelność | 600 strz/min |
| Prędkość początkowa | 800 m/s |
| Zasięg skuteczny | 400 m |
| Zasilanie | magazynek na 20 nb. |
| Zasada działania | odrzut zamka półswobodnego |
Historia tego karabinu sięga końca wojny światowej. W roku 1945 grupa niemieckich projektantów znalazła się w Centro Esutudios Tecnicos de Materiales Especiales,czyli w Ośrodku Badań Technicznych Sprzętu Specjalnego, zwanego CETME, gdzie kontynuowała prace rozwojowe nad ostatnimi konstrukcjami St44 i StG45M, będącymi rozwinięciem znanej broni niemieckiej na nabój pośredni MP43, potocznie zwanej "szmajserem". Początkowo powstał karabin CETME strzelający nabojem pośrednim o kalibrze 7,92 mm. Lekki pocisk tego naboju, o masie 6,8 g, uzyskiwał prędkość początkową 800 m/s, a ponadto miał bardzo wydłużony ostrułuk, wskutek tego długość całkowita pocisku wynosiła aż 46 mm, czyli prawie 6 kalibrów. To wydłużenie miało zapewnić optymalny kształt balistyczny pocisku i płaski tor. Uzyskiwano dobre rezultaty strzelań, ale jedynie w tunelach, natomiast w polu słabe nawet podmuchy wiatru silnie wpływały na lot pocisku i bardzo pogarszały jego celność.
Karabinem CETME zainteresowała się najpierw holenderka firma zbrojeniowa NWM z Hertogenbosch, chcąc nabyć licencję, a następnie zachodnioniemiecka firma Heckler&Koch z Obendorf-Neckar koło Stuttgartu. W Obendorf w wyniku dalszych prac badawczo-rozwojowych przeprojektowano tę broń na nabój 7,62x51 NATO oraz tak zmieniono konstrukcję aby duża liczba części mogła być wykonywana za pomocą tłoczenia. Ostatecznie w 1959 r. ten nowy wzór, już jako 7,62 mm karabin G3, zastąpił w Bundeswehrze dotychczas używane belgijskie karabiny FN FAL. Obecnie G3, podobnie jak FAL, jest bronią powszechnie znaną i używaną. Przyjęty został całkowicie lub częściowo w około 50 krajach, a produkowany jest na licencji w 15 krajach z tym, że na przykład angielskie zakłady Royal Small Arms Factory w Enfield wytwarzają karabiny G3 jedynie na eksport. Producentem głównym nadal pozostaje Heckler&Koch.
Broń zasilana jest z magazynka pudełkowego na 20 nabojów. Mechanizm spustowy, konstrukcyjnie podobny do mechanizmu w karabinie FAL, umożliwia prowadzenie zarówno ognia pojedynczego, jak i ciągłego. Przełącznik rodzaju ognia, połączony z bezpiecznikiem nastawnym, znajduje się z lewej strony komory spustowej nad chwytem pistoletowym. Lufa, jak na karabin jest raczej krótka. W komorze nabojowej znajduje się 12 rowków Revellego o długości 6 mm, odciążających łuskę. Na koniec lufy nakręca się tłumik płomienia. Karabin ma celownik przeziernikowy nastawny na 200, 300 i 400 m, a na 100 m celownik z nastawą stałą, ze szczerbinką w kształcie litery U. Do karabinu G3 w ciągu wielu lat produkcji i eksploatacji wprowadzono zmiany modyfikacyjne. Obecnie spotkać można 3 wersje: karabin standardowy G3A3 z kolbą stałą i osłoną lufy wykonanymi z tworzywa sztucznego, karabin G3A4 z metalową kolbą wsuwaną oraz karabin G3A3ZF z celownikien optycznym. Celownik optyczny w wersji G3A3ZF służy do precyzyjnego strzelania na odległość do 600 m lub do obserwacji i kontroli strzałów na dalszą odległość. W skład wyposażenia karabinu G3 wchodzi ponadto celownik noktowizyjny oraz urządzenie do strzelania ślepą amunicją, nakręcane na wylot lufy zamiast tłumika płomienia. Zasadę działania broni omówiono tutaj.
