W XX wieku powstało bardzo wiele wzorów broni strzeleckiej. Niektóre bardzo udane inne mniej, jeszcze inne zupełnie nieudane. Można zasugerować stwierdzenie, że już nigdy nie będzie tak gwałtownego rozwoju lufowej broni strzeleckiej jaki miał miejsce w naszym stuleciu. Choć nie brakuje zdolnych konstruktorów i technologów to ich działania są raczej ewolucyjne niż rewolucyjne. Brakuje śmiałych, nowatorskich rozwiązań i pomysłów. Może w następnym stuleciu ktoś dokona odważnego skoku o jedną generację do przodu. Dzisiejsze tendencje w uzbrojeniu idą raczej w kierunku broni tzw. energetycznych jak np. broń laserowa, elektromagnetyczna, ciekłe materiały miotające. Broń współczesna pozostaje już dosyć długo w punkcie stagnacji, jest to podyktowane także względami ekonomicznymi, po prostu żadna zmiana nie jest opłacalna. Naturalnie możnaby było poczynić pewne usprawnienia jednak za cenę nieproporcjonalnie dożego wzrostu kosztów. Należałoby wspomnąć tutaj o amerykańskim programie, którego celem było zbudowanie nowoczesnego karabinka wojskowego (Advanced Combat Rifle), którego parametry byłyby znacząco lepsze od obecnie użwanego M16A2, a prawdopodobieństwo trafienie pierwszym strzałem wzrosło o 100%. Badaniom poddano broń najlepszych firm światowych: Heckler & Koch z Niemiec, Steyr-Mannlicher z Austrii oraz Colt i AAI z Stanów Zjednoczonych. Okazało się po długich i kosztownych (350 mln $) badaniach , że właściwie żaden z modeli nie zapewnia odpowiednio dużego skoku jakościowego. Widać jak ogromna bariera technologiczna stoi na przeszkodzie.
Znacznie zwiększyły się możliwości jeśli chodzi o obróbkę elmentów broni. Dotyczy to przede wszystkim ogróbki skrawaniem (numerycznie sterowane obrabiarki czy wręcz centra obróbcze nie wspomnę już o systemach elastyczych), precyzyjnego odlewania (np. metoda traconego wosku), jak i obróbki plastycznej (np. kucie luf na zimno). Odkurzono nieco stare pomysły, które można realizować dzięki tym nowym technologiom. Mam tu na myśli pistolet Colt 2000 i sposób ryglowania zamka tej broni poprzez obrót lufy (rozwiązanie podobne do zastosowanego w francuskim MAB PA15).
Także jeśli chodzi o materiały używane do produkcji broni dokonał się pewien przełom. Dziś nikogo nie dziwi szkielet pistoletu z stopu opartego na osnowie aluminium, lub z kompozytu. Szeroko stosuje się stal nierdzewną, choć dawniej miano duże problemy z jej obróbką, oraz z późniejszą eksploatacją broni wykonanej z stali nierdzewnej (zacieranie się elementów mimo, iż były smarowane-wina złej obróbki cieplnej). Lufy próbowano wykonywać nawet z tytanu, materiału lekkiego o dużej wytrzymałości mechaniczej.
Technologia, konstrukcja, materiały sprawiają że broń można postrzegać w kategoriach mechanizmu czy maszyny, którą się konstruuje by spełniała jak najlepiej ściśle określone zadania. Należy sobie uzmysłowić, iż nie wystarczy by broń tylko strzelała, musi jeszcze być celna, niezawodna, wytrzymała, musi odznaczać się odpowiednią manewrowością oraz wiele innych wymagań. Kilkadziesiąt razy na sekundę jest wprowadzany nabój do komory, odpalany, wyrzucana łuska i ładowany od nowa. Duże ciśnienia w lufie (rzędu 300 MPa), duża temperatura w obrębie komory nabojowej, dość duże przyśpieszenia i opóźnienia wielu części broni a jednak niektóre egzemplarze broni wytrzymują dziesiątki tysięcy strzałów (Glock 17 wytrzymuje ok. 150 tysięcy strzałów).