Wstęp
Pojęcia związane z siecią TCP/IP
Nazwy i adresy
Dodawanie hosta do domeny Windows NT
Konfigurowanie sprzętu sieciowego
Instalowanie TCP/IP
Podstawowa konfiguracja TCP/IP
Podłączenie do domeny
Dodatkowa konfiguracja sieci
Powiązania sieciowe
Funkcje rozwiązywania nazw
Pliki Hosts i LMHosts
Usługa nazewnicza domen [DNS]
Internetowa usługa nazewnicza Windows
Dynamiczne przypisywanie adresów IP przez DHCP
Opcje routingu
Konfigurowanie usługi zdalnego dostępu
Zarządzanie kontrolerami domeny

Wstęp

Zarządzanie siecią jest nierozerwalną częścią administrowania systemami Windows NT. Ta część jest przeglądem sieci TCP/IP w Windows NT. Ma za zadanie:

Pozwolić ci na wykonywanie codziennych zadań administrowania siecią, włączając w to dodawanie nowych hostów do sieci, konfigurowanie różnych usług sieciowych i monitorowanie ruchu w sieci.

Wyjaśnić ci znaczenie wszystkich najważniejszych elementów sieci TCP/IP - włącznie z wrodzonymi ograniczeniami - byś mógł ocenić aktualną konfigurację sieci i mógł planować oraz zarządzać jej rozwojem.

Windows NT obsługuje inne standardowe protokoły sieciowe poza TCP/IP: IPX/SPX (NetWare), AppleTalk i SNA (przez oddzielny produkt BackOffice).

Jeden z tych "protokołów" wymaga krótkiego zastanowienia: NetBIOS. W systemach DOS podstawowy system we/wy (BIOS - Basic Input/Output System) stanowi interfejs we/wy systemu operacyjnego. NetBIOS został stworzony, by rozszerzyć go na operacje we/wy w sieci lokalnej. Interfejs NetBIOS wymaga odpowiedniego protokołu transportowego. Pierwszy został stworzony protokół o nazwie NetBIOS Frames Protocol (NBFP). Aktualnie w środowiskach bez TCP/IP ruch NetBIOS wykorzystuje NetBIOS Extended User Interface (NetBEUI) Frame Protocol (NBF) - jest to protokół transportowy wykorzystywany w tradycyjnych sieciach Microsoft. NetBIOS może pracować również przez TCP/IP (NetBIOS over TCP/IP: NBT). Usługi wyższego poziomu w standardowej sieci Microsoft działają w oparciu o protokół Server Message Block (SMB).

NetBIOS i NetBEUI niezbyt dobrze skalują się w większych sieciach z kilku powodów technicznych: są one oparte na rozgłoszeniowym schemacie nazw, ich pakiety nie mogą być rutowane, brak jest kompatybilności sieciowej z innymi rodzajami komputerów i z kilku innych powodów. W związku z tym stworzono sposoby i standardy używania NetBIOS w oparciu o inne rodziny protokołów, takich jak TCP/IP W Windows NT możesz używać obu sposobów. Jeżeli protokół NetBEUI jest zainstalowany, lokalny ruch NetBIOS będzie go wykorzystywał, natomiast standardowe funkcje TCP/IP będą wykorzystywać TCP/IP - w przeciwnym razie funkcje oparte na NetBIOS będą wykorzystywać TCP/IP do komunikacji z innymi hostami.

Pojęcia związane z siecią TCP/IP

Zwrot "TCP/IP" jest skrótem określającym duży zbiór protokołów i usług wymaganych do komunikacji sieciowej pomiędzy systemami komputerowymi. W zależności od implementacji, TCP/IP obejmuje składniki systemu operacyjnego, polecenia i programy gramy użytkownika i administracyjne, pliki konfiguracyjne i sterowniki urządzeń o-raz jądro i biblioteki, od których to wszystko jest uzależnione. Wiele podstawowych pojęć związanych z TCP/IP nie jest specyficznych dla systemu operacyjnego, a więc rozpoczniemy ten rozdział od ogólnych wiadomości na temat sieci TCP/IP

Rysunek poniżej przedstawia typową sieć TCP/IP, zawierającą kilka rodzajów połączeń sieciowych. Każdy system komputerowy w sieci jest nazywany hostem (w niektórych leksykonach sieciowych także węzłem}. W naszym przykładzie systemy o nazwach krajów są wszystkie połączone w sieć lokalną (LAN), tak jak i te o nazwach postaci z Szekspira.

Hosty krajów są połączone przez Ethernet. Jedna z podstawowych cech Ethernetu została pokazana na diagramie. Wszystkie hosty w sieci Ethernet są logicznie połączone z każdym innym hostem: aby skomunikować się z innym hostem, system wysyła wiadomość do sieci Ethernet, gdzie dociera ona do docelowego hosta w jednym kroku. Dla odmiany, w drugiej sieci wiadomości pomiędzy duncan i puck muszą być najpierw obsłużone przez dwa inne hosty, co w ten sposób zabiera trzy hopy. Jeżeli druga sieć działa z tą samą prędkością co Ethernet (10 Mbps), może być to wadą - jednak jeżeli jest to sieć FDDI (działająca z prędkością 100 Mbps), większa liczba hopów nie ma znaczenia.

System rumeo pracuje jako gateway pomiędzy dwoma podsieciami. Jest częścią obu podsieci i przekazuje dane z jednej do drugiej. Istnieją komputery specjalnego przeznacznia, które są wyznaczone, by być gatewayami i niczym innym, ale w wielu sieciach dodaje się jedynie dodatkową kartę sieciową do mniej obciążonej stacji roboczej, tak jak w tym przykładzie.

Nazwy i adresy

Każdy system w sieci ma swoją nazwę: nazwę hosta (ang. hostname). Ta nazwa jest unikatowa w skali sieci. Nazwy hostów pozwalają odwoływać się do komputera w sieci za pomocą krótkiej, łatwej do zapamiętania nazwy, a nie adresu hosta (opiszemy go za chwilę).

Każdy system w sieci TCP/IP ma również adres hosta - znany jako adres IP - który jest unikatowy dla wszystkich hostów w sieci. Gdy następuje operacja sieciowa, nazwy hostów są wykorzystywane do określenia ich adresu IP przez odnalezienie ich w tablicy lub przez wysłanie żądania zamiany do serwera wyznaczonego dla tego zadania (ten temat szczegółowo omówimy w dalszej części rozdziału).

Jeżeli system jest podłączony do sieci Internet, jego adres hosta jest brany z zakresu przydzielonego sieci przez Sieciowe Centrum Informacyjne (Network Information Cen ter). Sieci, które nie są podłączone do Internetu również używają adresów sieciowych, które są zgodne z konwencją internetową.

Adres sieci w Internecie to kolejne cztery bajty. Adresy sieciowe są zwykle zapisywane w postaci a.b.c.d, gdzie a, b, c i d są liczbami całkowitymi (np. 192.0.10.23). Każdy składnik jest 8-bitowy i w ten sposób daje zakres od O do 255. Adres jest dzielony na dwie części: pierwsza identyfikuje sieć, a druga host w sieci. Rozmiary tych części mogą być rożne. Pierwszy bajt adresu (a) określa typ adresu (nazwany też klasą), a co za tym idzie - liczbę bajtów przeznaczoną na każdą z części. W tabeli pokazano szczegóły działania typów.

Adresy w klasie A są odpowiednie dla sieci o milionach hostów, natomiast adresy klasy C są dobre dla sieci z mniejsza liczbę hostów (mniejszą niż 255). Istnieje kilka sieci klasy A - numery tych sieci są zwykle zarezerwowane dla głównych sieci narodowych. Adresy multicast (nazywane czasem klasą D) są częścią zarezerwowanej porcji adresów. Używa się ich do adresowania grup hostów jako jednostek i są przeznaczone dla aplikacji takich jak wideokonfercncje.

Adresy IP od 10.0.0.0 do 10.255.255.255 są jednym z kilku zakresów, które zostały zarezerwowane do zastosowań w sieciach prywatnych (me podłączonych do Internetu). Jeżeli firma wykorzystuje 10 jako n, może wykorzystywać b i c do identyfikacji konkretnych podsieci w dużej sieci, a d do identyfikacji pojedynczych hostów w tej samej podsieci. W przypadku sieci podłączonych do Internetu sieć jest często opisywana przez n i b, natomiast c jest stosowane dla podsieci, a ii odnosi się do hosta. W każdym przypadku musisz być konsekwentny w adresowaniu w swojej sieci.

Zgodnie z konwencją adres sieci 127.0.0.1 jest używany jako adres pętli zwrotnej (ang. loopback): dane wysłane pod ten adres są przesyłane z powrotem do tego samego hosta. Adres pętli zwrotnej jest najczęściej używany w celach testowych. Adresowi temu jest zwykle nadawana nazwa localhost. Podobnie niektóre numery hostów mają zastosowanie konwencjonalne: host O odnosi się do samej sieci, a host 255 jest używany jako adres rozgłoszeniowy (specjalny adres służący do wysyłania wiadomości do wszystkich hostów w sieci lokalnej).

Do tej pory zakładaliśmy, że adresy IP są na stale przypisane do każdego hosta w sieci, ale nie jest to niezbędne. Protokół dynamicznej konfiguracji hosta (DHCP - Dynamic Host Configuration Protocol) pozwala przydzielić adresy IP do systemów dynamicznie w momencie, gdy potrzebują one dostępu do sieci, jest to opisane w dalszej części rozdziału.

Maska podsieci określa, jak 32-bitowy adres IP został podzielony pomiędzy część sieciową a część opisującą host - wszystkie komputery w danej sieci TCP/IP mają przypisaną maskę. Maska podsieci jest wartością 32-bitową budowaną przez umieszczenie l w każdym bicie porcji sieci adresu IP i O we wszystkich bitach części

Dodawanie hosta do domeny Windows NT

Aby dodać nowy system do domeny Windows NT, w której działa TCP/IP musisz. wykonać następujące kroki:

Zainstaluj i skonfiguruj kartę sieciowa i spowoduj, by system ja zobaczył, a także podłącz fizycznie system do sieci.

Zainstaluj sieć TCP/IP w systemie, jeżeli nie zrobiłeś tego instalując Windows NT. Konfiguracja sieci w Windows NT odbywa się przez aplet Network (Sieć) panelu sterowania (dostępna jest również przez Properties w Network Neighborhood).

Przypisz nazwę hosta i adres sieci do systemu (lub stwierdzić, co zostało przypisane przez administratora).

Stwórz konto komputera w podstawowym kontrolerze domeny.

Zainstaluj i skonfiguruj dodatkowe usługi sieciowe, których wymaga system. Zdecyduj się na usługę nazewniczą i strategia routingu.

Przetestuj połączenie sieciowe.

Każdemu z tych kroków przyjrzymy się szczegółowo.

Konfigurowanie sprzętu sieciowego

Pierwszym krokiem jest instalacja i konfiguracja karty sieciowej. Aby to zrobić, używam poniższej procedury:

Konfiguruję wymagane zworki na karcie sieciowej, by wybrać odpowiednie przerwanie IRQ i inne ustawienia zgodnie z dokumentacja producenta.

Instaluję kartę w obudowie komputera (zasilanie powinno być wyłączone). Podłączam system do sieci.

Inicjuję system z dyskietki z DOS-em i uruchamiam program diagnostyczny dostarczany z karta, by ewentualnie skonfigurować i sprawdzić kartę. Jeśli karta przejdzie wszystkie testy w DOS-ie, próbuję ją konfigurować w systemie Windows NT.

Restartuję system i informuję Windows NT o karcie używając przycisku Properties... w zakładce Adapters (Karty) w aplecie Network panelu sterowania (pokazanym na rysunku). Musisz zdawać sobie sprawę, że o ustawieniach urządzenia w oknie dialogowym jedynie informujesz system, a nie je określasz. Gdy okno dialogowe otwiera się po raz pierwszy, wyświetlane są najpopularniejsze ustawienia dla danego rodzaju karty; nie bądź nimi zaskoczony i nie zakładaj, że przedstawiają one aktualne ustawienia.

Teraz jesteś gotów do instalacji oprogramowania TCP/IP

Instalowanie TCP/IP

Zakładka Protocols (Protokoły) apletu Network panelu sterowania pokazuje funkcje sieciowe zainstalowane w systemie i pozwala na dodawanie nowych. Naciśnięcie przycisku Add... (Dodaj...) daje listę dostępnych protokołów;

wybierz TCP/IP Protocol (Protokół TCP/IP), by zainstalować oprogramowanie sieciowe TCP/IP Po wstępnym pytaniu o to, czy chcesz używać DHCP czy nie (zakładamy, że odpowiesz w tym momencie No), będziesz musiał włożyć oryginalną płytę CD z Windows NT.

Gdy oprogramowanie zostanie zainstalowane, zamknięcie apletu panelu sterowania automatycznie przeniesie cię do podstawowej konfiguracji TCP/IP (która jest również zawsze dostępna przez przycisk Properties zakładkiProtocols, gdy zosta nie wybrany protokół TCP/IP).

Podstawowa konfiguracja TCP/IP

Parametr TCP/IP, jaki musisz podać, to adres IP systemu, który jest wprowadzany przez zakładkę IP Address (Adres IP) w Properties okna dialogowego TCP/IP. Dwa przyciski typu radio umieszczone w oknie dialogowym służą do wskazania, czy system ma stały (statyczny) adres IP czy wykorzystuje DHCP do uzyskania adresu w razie potrzeby. Wybierz ustawienie odpowiednie dla twojego systemu (DHCP omówimy nieco później).

Po wybraniu karty sieciowej z menu Adapter (jeżeli jest zainstalowanych więcej niż jedna w komputerze), określ adres IP systemu i maskę podsieci, jaka będzie używana w odpowiednich polach. Wielokrotne adresy IP dla karty można określić za pomocą przycisku Advanced... (Zaawansowane...).

Ostatnie pole okna dialogowego Default Gateway (Brama domyślna) jest używane do określenia gatewaya dla połączeń poza siecią lokalną. Omówimy je w dalszej części tego rozdziału.

Inne zakładki w oknie dialogowym Microsoft TCP/IP Properties są używane jako opcje dla usługi rozwiązywania nazw i routingu. Każdą z nich omówimy dalej w tym rozdziale.

Podłączenie do domeny

Zanim użytkownicy będą mogli się logować do domeny Windows NT z nowego systemu, musi on być znany podstawowemu kontrolerowi domeny (PDC). Istnieją na to dwa sposoby: z PDC lub z nowego systemu.

W PDC musisz użyć programu Server Manager do stworzenia konta komputera dla nowego systemu przez ścieżkę menu Computer->Add to Domain.... Uzyskane w ten sposób okno dialogowe jest pokazane na rysunku. Po wypełnieniu okna naciśnięcie przycisku Add dodaje system do domeny.

Alternatywnie w nowym systemie możesz użyć przycisku Change zakładki Identification w aplecie Network panelu sterowania, by dodać go do domeny (lub zmienić domenę). Pojawi się okno dialogowe Identification Changes, pokazane na rysunku. Dolną część wykorzystaj do utworzenia konta nowego komputera w żądanej domenie, podając nazwę użytkownika i hasło dla konta o uprawnieniach administratora.

Dodatkowa konfiguracja sieci

W zależności od przeznaczenia nowego systemu, może zajść potrzeba zainstalowania dodatkowych usług TCP/IP W tabeli pokazano dostępne usługi sieciowe oferowane przez system operacyjny Windows NT. Elementy oznaczone gwiazdką są instalowane domyślnie. Dowolne z nich można zainstalować za pomocą zakładki Services (Usługi) apletu Network panelu sterowania.

Powiązania sieciowe

Zakładka Bindings (Powiązania) apletu Network panelu sterowania pozwala na wyświetlanie i modyfikowanie powiązań sieciowych (ang. bindings): zdefiniowanych ścieżek, przez które różne warstwy sieci łączą sprzęt, protokoły i usługi. Rysunek pokazuje hierarchię sieci z punktu widzenia zainstalowanych kart sieciowych (w tym systemie jest tylko jedna). Ta sama informacja może być również obejrzana z punktu widzenia protokołów lub usług sieciowych.

Apletu panelu sterowania możesz używać na wiele sposóbw. Na przykład, jeżeli zainstalowanych jest kilka kart sieciowych w systemie, możesz określić, który protokół wykorzystuje którą kartę, blokując niechciane powiązania przez wyświetlenie ich w formacie zorientowanym na protokoły. Możesz również określić kolejność, zmieniając ją za pomocą przycisków Move Up (W górę) i Move Down (W dół), w której dany protokół lub usługa będzie wykorzystywała urządzenia sieciowe.

Funkcje rozwiązywania nazw

Dla wygody polecenia wyższego rzędu użytkownika wykorzystują nazwy hostów do podawania lokalizacji zdalnych maszyn w sieci. Z tego powodu oprogramowanie sieciowe wymaga adresu sieciowego systemu używającego tej nazwy hosta, by wykonać żądaną operację. W ten sposób, gdy użytkownik wprowadzi polecenie takie jak finger chavez@hamlet, pierwszą rzeczą, jaką trzeba zrobić, to zamienić nazwę hosta hamlet na jego adres IP (10.1.2.6). TCP/IP daje dwa sposoby wykonywania translacji adresu z nazwy hosta na IP (proces ten jest także nazywany rozwiązywaniem nazw):

Adres IP można znaleźć szukając nazwy hosta w pliku konfiguracyjnym Hosts. W systemach Windows NT plik ten jest umieszczony w katalogu %SystcniRoot%\System32\Drivers\Etc

System może poprosić o translacje serwer pracujący jako DNS (Domain Name Service), by od niego dostać adres IP

Ta sama kwestia często pojawia się wtedy, gdy użytkownik wprowadzi polecenie takie jak net view tirzach lub dir\\pele\homes\chavez. Polecenia te są oparte na protokołach SMB i NetBIOS. Operacje NetBIOS mogą uzyskać adres IP dla zadanej nazwy hosta z pliku konfiguracyjnego LHHosts (zapisanego w tym samym katalogu, co plik Hosts TCP/IP) lub przez WINS (Windows Internet Name Service), który zapewnia rejestrację nazwy hosta i usługi rozwiązywania nazw dla NetBIOS. W systemach Windows NT WINS może pracować wraz z DNS, a oba systemy są zintegrowane.

Pliki Hosts i LMHosts

W sieciach TCP/IP plik Hosts tradycyjnie zawiera listę hostów w sieci lokalnej (włącznie z samym hostem lokalnym). Jeżeli używasz tego pliku jako zbioru nazw hostów, musisz edytować go, gdy dodajesz nowy system do sieci. Kiedy dodajesz system do istniejącej sieci, będziesz musiał edytować plik Hosts w każdym systemie sieci lokalnej.

Oto przykładowy plik Hosts dla małej sieci LAN:

# Loopback address for localhost
127.1 localhost
# Our hostname and address
10.1.1.2 spain spain.auroral.com
# Others hosts in the local network
10.1.1.1 brazil
10.1.1.3 usa
10.1.1.4 canada
10.1.1.5 england uk
10.1.1.6 greece olympus achaia
10.0.13.4 vala
192.168.34.77 dalton

Wiersze rozpoczynające się od znaku # to komentarze, a więc są ignorowane. Poza komentarzami każdy wiersz ma trzy pola: adres sieciowy hosta w sieci, nazwę hosta i aliasy (lub synonimy) dla tego hosta. Każdy plik Hosts musi zawierać co najmniej dwa wpisy: adres pętli zwrotnej dla celów debugowania (zgodnie z konwencją 127.1) i adres, przez który system lokalny jest znany w pozostałej części sieci. Inne wiersze opisują inne hosty w sieci lokalnej. Po wierszach dla adresu pętli zwrotnej i systemu lokalnego przykładowy plik Hosts zawiera listę adresów sieciowych dla wszystkich innych systemów w sieci lokalnej. Plik może również zawierać wpisy dla hostów, które nie są bezpośrednio w twojej sieci lokalnej (jak to pokazuje ostatni wiersz).

Trzem hostom przypisano aliasy (lub synonimy): localhost jest znany jako spain i może być również wywoływany przez jego pełną nazwę spain. auroral.com. Podobnie uk jest synonimem dla england, a olyrnpus i achaia są synonimami dla hosta greece. Nazwa hosta może mieć tyle aliasów, ile chcemy, każdy alias jest oddzielony od poprzedniej nazwy jedną lub kilkoma spacjami.

Plik LMHosts ma to samo zadanie mapowania nazw hostów NetBIOS na adresy IP. Ma podobny format jak plik Hosts i jest zapisany w tym samym katalogu. Oto przykład:

10.1.13.1 godot
10.1.13.2 leda
10.1.13.3 demeter
10.1.13.4 vala #PRE #DOM:BOREALIS
10.1.13.5 jama #PRE 192.168.34.77 dalton #PRE
#INCLUDE \\vala\config\lmhosts
#BEGIN_ALTERNATE
#INCLUDE \\dalton\adminbin\lmhosts
#INCLUDE \\priestley\adminbin\lmhosts
#END_ALTERNATE

Pierwsza część pliku pokazuje adresy IP i nazwy hostów dla kilku hostów. Komentarz #PRE, występujący za niektórymi wpisami, to w rzeczywistości dyrektywy wskazujące, że odpowiedni wpis powinien był ładowany wcześniej do pamięci podręcznej WINS i trzymany tam na stałe. Dyrektywa #DOM identyfikuje vala jako kontroler domeny dla domeny borealis. Druga część pliku wstawia zawartość innego pliku do aktualnego pliku LMHosts.

Trzecia część pliku pozwala na redundantne źródła dla dodatkowego pliku zewnętrznego, który jest wstawiany do pliku LMHosts. Dyrektywy #INCLUDE, zawarte wewnątrz dyrektyw #BEGIN_ALTERNATE i #END_ALTERNATE, pokazują inne możliwe źródła dla włączanego pliku (które są, jak zwykle, kolejno sprawdzane).

Obu plików Hosts i LMHosts można używać łącznie z odpowiadającą im usługą rozwiązywania nazw (odpowiednio DNS i WINS).

Usługa nazewnicza domen

Usługa nazewnicza domen (DNS) wykorzystuje procesy serwera działające w różnych dostępnych w sieci systemach, zapewniając translację nazwy hosta na adres IP żądającym jej systemom w sieci. DNS porządkuje grupy systemów w jednostki zwane domenami. Domeny DNS w całym Internecie, są uporządkowane w jedną hierarchiczną strukturę, za pomocą zdefiniowanych przyrostków stanowiących wierzchołek drzewa (.com, .org, .edu i różne dwuznakowe kody państw itp.). Domena DNS generalnie odpowiada organizacji. W naszych przykładach będziemy używali fikcyjnej domeny auroral.com.

Do indywidualnych systemów w domenie DNS można się odwołać za pomocą ich pełnej nazwy domenowej (FQDN - Fully Oualified Domain Name), składającej się z nazwy hosta i nazwy domeny. Na przykład do systemu vala w naszej domenie można się odwołać jako do vala.auroral.com. Domeny mogą być dzielone na poddomeny. W ten sposób do nazwy viveca.multi.auroral.com można się odwołać przez nazwę viveca w poddomenie multi domeny auroral.com. Możliwych jest wiele poziomów poddomen, ale są one rzadko stosowane w praktyce.

Z perspektywy serwera DNS domeny DNS są administrowane jak jedna lub więcej stref {ang. zonę), gdzie strefa jest po prostu poddrzewem domeny DNS (a cała domena jest potencjalnym podzbiorem). Określenia "domena" i "strefa" są używane zamiennie w wielu dyskusjach o DNS. Dla jasności będziemy używali jedynie tego ostatniego określenia, gdy mówimy o translacji danych dla zbioru systemów. Strefy mogą być również dzielone.

Konfiguracja systemu klienta DNS

Zaczniemy od przyjrzenia się konfiguracji systemu wykorzystującego DNS do rozwiązywania nazw (jeżeli jest w nim także plik Hosts, będzie on również sprawdzany). Klient DNS jest także nazywany resolverem.

Rozwiązywanie nazw DNS jest włączane przez zakładkę DNS w Properties okna dialogowego protokołu TCP/IP. Konfiguracja jest prosta.

Pole Host Name (Nazwa hosta) opisuje nazwę hosta, pod jaką system będzie znany usłudze DNS. Jest to taka sama nazwa jak systemu Windows NT (a nadawanie innej nazwy jest proszeniem się o kłopoty). Pole Domain (Domena) określa nazwę domeny lokalnej. Pole DNS Service Search Order (Porządek wyszukiwania serwera DNS) zawiera listę adresów IP dla serwerów DNS, których ten system powinien używać do rozwiązywania nazw. Sewery są używane w kolejności podanej na liście.

Domyślnie uznaje się, że żądane nazwy hostów znajdują się w domenie lokalnej (nazwa domeny lokalnej jest dopisywana jako przyrostek do nieznanych nazw hostów). Domain Suffix Search Order (Porządek wyszukiwania sufiksów domeny) można wykorzystać do określania dodatkowych domen, w których ma być poszukiwana nazwa hosta. Ta cecha nie jest wymagana w większości przypadków, chyba że twoja domena jest głębsza niż dwa poziomy. Jeżeli podasz tu dodatkowe domeny, domena lokalna i podane tu domeny będą przeszukiwane w momencie próby rozwiązania nieznanej nazwy hosta (w takiej kolejności, w jakiej są wstawione na liście) i będą to jedyne sprawdzane domeny. Dla odróżnienia, jeżeli zostanie określone jedynie pole Domain w oknie dialogowym, ta domena i wszystkie domeny nadrzędne będą przeszukiwane w poszukiwaniu nieznanych nazw hostów.

Konfigurowanie serwera DNS

Serwer Windows NT może działać również jako serwer DNS poprzez usługę Microsoft DNS Server protokołu TCP/IP Istnieją trzy rodzaje serwerów DNS:

Serwer podstawowy

System, który przechowuje na stałe autorytatywne informacje dla zadanej strefy, która może mieć zakres od podsieci lokalnej aż do obszaru wielkości Internetu. Zawiera główną kopię plików konfiguracyjnych definiujących translację nazw hostów na adresy IP dla strefy.

System, który uzyskuje zestaw informacji o nazwach z serwera głównego, gdy uruchamiany jest proces serwera DNS. Od tego czasu może on zapewniać taką samą translację, jak serwer główny. Serwery zapasowe są przydatne jako kopia zapasowa i do tego, by odciążyć ruch w sieci tworzony przez klientów DNS.

System zależny, w określaniu wszystkich nieznanych nazw hostów, od innych hostów, ale pamiętający nazwy i adresy, których się nauczył. Taki host zasadniczo działa w trybie zorientowanym na klienta, ale minimalizuje jego żądania skierowane do zasobów sieciowych, gdyż nigdy nie pyta o tę samą nazwę dwukrotnie, zanim nie zostanie uruchomiony ponownie.

Wszystkie serwery DNS zachowują dane o translacjach, których się nauczyły jako normalnej części ich zadania. Takie informacje są zatrzymywane przez zadany okres, a następnie usuwane z pamięci podręcznej. Pamięć podręczna jest ponownie inicjowana za każdym razem, gdy serwer jest uruchamiany.

Serwer Windows NT może działać jako dowolny z wyżej wymienionych.

Narzędzie administratorskie DNS Manager (dostępny również przez polecenie dnsadmin) jest używane do konfiguracji serwera DNS. Narzędzie to pozwala na administrowanie wszystkimi serwerami Microsoft DNS w sieci z jednego systemu (ale nie ma możliwości obsługi serwerów DNS innych niż Microsoft).

Kroki wymagane do skonfigurowania serwera głównego czy zapasowego są podobne:

Zainstaluj usługę Microsoft DNS Server, jeżeli potrzeba (przez przycisk Add zakładki Services apletu Network panelu sterowania).

Wybierz ścieżkę menu DNS Managera DNS->New Server... i wprowadź nazwę hosta lub adres IP systemu, w którym będzie działała usługa. Jeżeli serwer już istnieje na liście, po prostu go wybierz.

Wybierz ścieżkę menu DNS->New Zone.... Opcja ta jest używana zarówno do tworzenia stref, jak i do definiowania serwerów głównego i zapasowego.

W przypadku serwera podstawowego wybierz przycisk (typu radio) Primary i kliknij Next. Wprowadź nazwę strefy i nazwę pliku strefy (domyślnie jest to nazwa strefy z rozszerzeniem .dns) w kolejnym oknie dialogowym. Pliki bazy danych DNS są umieszczone w katalogu %SystemRoot%\System32\DNS.

W przypadku serwera zapasowego wybierz przycisk (typu radio) Secondary. Następnie wprowadź nazwę istniejącej strefy i jej podstawowy serwer (odpowiednio) w polach Zone i Server. Możesz też użyć ikony ręki w dolnej części okna do wskazania istniejącej strefy (przeciągnij ikonę z okna dialogowego do głównego okna z listą serwerów). Kliknij Next, gdy skończysz.

W następnym oknie dialogowym wprowadź nazwę lokalną dla strefy (zwykle po prostu jest to nazwa strefy) i ścieżkę do pliku danych lokalnych (domyślnie tak samo, jak w przypadku serwera podstawowego). Kliknij Next, gdy skończysz.

Na koniec wpisz adresy IP jednego lub kilku serwerów głównych dla strefy, do których powinien odwoływać się serwer zapasowy w czasie wstępnej translacji danych (określony przez ciebie wcześniej serwer jest automatycznie wpisywany na listę).

Jeśli trzeba, możesz teraz podzielić strefę za pomocą ścieżki menu DNS->New Domain.... Zauważ, że mimo nazwy taki wybór tworzy podstrefę aktualnie wybranej strefy, a nie nowy DNS lub domenę Windows NT.

W przypadku nowej strefy stwórz związaną z nią strefę odwrotną (ang. reverse-lookup zone}, pozwalającą na tłumaczenie adresów IP na nazwy hostów. Strefy te muszą mieć przypisane nazwy w postaci b.a.in-addr.arpa, gdzie b i a są drugim i pierwszym składnikiem lokalnego adresu IP: na przykład 1.10.in-addr.arpa odpowiada strefie odwrotnej dla podsieci 10.1.

Dodaj do bazy danych wpis dla każdego hosta w strefie za pomocą ścieżki menu DNS->New Host.... Zaznaczenie kwadratu Create Associated PTR Record w oknie dialogowym New Host powoduje, że odpowiedni rekord zostanie wprowadzony w tym samym czasie do strefy odwrotnej.

Za pomocą ścieżki menu DNS->New Record... dodaj inne rekordy DNS wymagane w twojej sieci. Pozwala to na wprowadzenie rekordów DNS dowolnego typu.

Internetowa usługa nazewnicza Windows

Internetowa usługa nazewnicza Windows (Windows Internet Name Service - WINS) jest dynamicznym schematem adresowania opartym na nazwach hostów, używanym w sieci Microsoft obsługującej operacje sieci NetBIOS. Jest ona zintegrowana z NDS przez Microsoft DNS Server i w ten sposób umożliwa klientom WINS rozwiązywanie nazw DNS.

WINS tłumaczy nazwy NetBIOS na adresy IP, wykorzystując następujący proces (tu trochę uproszczony):

Komputer klienta kontaktuje się z systemem serwera WINS, dając mu swoją nazwę hosta i numer IP i prosząc o dodanie do bazy danych. Jego prośba jest przyjmowana, jeżeli podana nazwa i adres nie są aktualnie używane przez inny system i dostaje on wyłączność na korzystanie z tej nazwy na okres nazywany dzierżawą (ang. lease).

Gdy system klienta jest zamykany, WINS kontaktuje się z serwerem WINS i zwalnia nazwę, pod którą był zarejestrowany.

Jeżeli okres dzierżawy upłynął w 50%, system klienta próbuje odnowić ją na serwerze WINS. Próby są podejmowane tak długo, aż nie uzyska przedłużenia lub okres wygaśnie. W tym ostatnim przypadku klient jest rejestrowany pod nazwą dostępną w serwerze WINS.

Konfigurowanie klienta WINS

System Windows NT jest konfigurowany tak, by mógł korzystać z funkcji WINS do rozwiązywania nazw NetBIOS przez zakładkę WINS Address (Adres WINS) w opcji Properties protokołu TCP/IP.

Po określeniu karty sieciowej, która ma być używana z zapytaniami WINS, podajesz adresy IP podstawowego i zapasowego serwera WINS, z jakimi powinien się kontaktować ten system w celu rozwiązywania nazw.

Jeżeli pole Enable DNS for Windows Resolution (Włącz rozpoznawanie nazw DNS dla Windows) jest zaznaczone, usługa WINS współpracuje z DNS przy rozwiązywaniu nazw (poprzez Microsoft DNS Server).

Jeżeli pole Enable LMHOSTS Lookup jest zaznaczone, lokalny plik LMHosts jest również przeszukiwany w celu znalezienia translacji nazwy hosta. Naciśnięcie przycisku Import LMHOSTS... kopiuje informacje z innego pliku, określonego w lokalnym pliku LMHosts, zastępując aktualną zawartość (jeżeli taka jest).

Konfigurowanie serwera WINS

Poniższa procedura pozwala przygotować system do działania jako serwer WINS:

Dodaj do systemu usługę sieciową WINS, jeżeli potrzeba (używając przycisku Add w zakładce Services apletu Network panelu sterowania).

Uruchom narzędzie administracyjne WINS Manager (dostępne również przez polecenie winsadmn). Wybierz odpowiedni serwer WINS z listy, dodając go, jeżeli zajdzie potrzeba.

Użyj ścieżki menu Mappings->Static Mappings... do zdefiniowania statycznych mapowań nazw używanych w sieci. Są to pary „nazwa hosta - adres IP", które są przypisywane systemom na stałe.

Użyj ścieżki menu Server-> Configuration... do określenia parametrów działania dla serwera WINS.

Najważniejsze pola okna dialogowego konfiguracji serwera WINS to:

Pole Renewal Interval określa okres dzierżawy dla klienta WINS.

Pole Extinction Interval określa, jak długo zwolnione pole bazy danych jest nieużywane, zanim zostanie zaznaczone jako wygasłe (przy założeniu, że żaden inny system nie prosi o tę nazwę).

Pole Extinction Timeout określa, jak szybko wygasłe wpisy są usuwane z bazy danych WINS w czasie operacji odśmiecania (ang. scavenging), która jest wymuszana z programu WINS Manager za pomocą opcji menu Mappings->Inititate Scavenging.

Pola Initial Replication w obszarach Pull Parameters i Push Parameters wskazują, czy serwer zawsze przy uruchamianiu wysyła informacje do lub żąda informacji od swojego replikatora w parze (omawiamy to później).

Pole Replicate on Address Change w obszarze Push Parameters określa, czy serwer zawsze informuje swojego replikatora w parze, gdy wpis w bazie danych się zmieni (włącznie z tworzeniem nowego wpisu).

Użyj ścieżki menu Server-> Replication Partners... do określenia innych systemów, z którymi ten serwer będzie okresowo wymieniał dane o rozwiązywaniu nazw. System, do którego serwer wysyła dane, jest nazywany partnerem push, a system, z którego serwer odbiera dane, nazywamy partnerem pull. Zdalny system może pracować w jednym lub obu tych trybach.

Istnieją okna dialogowe Replication Partners dla pojedynczego partnera, oraz okna używane do konfigurowania partnerów push i pull (dostępne przez odpowiedni przycisk Configure... w obszarze Replication Options).

Możesz dodawać i usuwać partnerów replikacji za pomocą przycisków Add... i Delete. Możesz wymusić natychmiastową operację replikacji dla wybranego systemu przyciskiem Replicate Now. Przycisku w obszarze Send Replication Trigger Now można używać do żądania pojedynych operacji push albo pull. Jeżeli zaznaczone jest pole Push with Propagation, partner push będzie poproszony o wystanie nowej informacji, którą otrzyma, jako wynik operacji do wszystkich jego partnerów pull.

Okno dialogowe Push Partner Properties pozwala określić, jak dużo zmian musi być dokonanych w bazie danych WINS, zanim serwer powiadomi o tym partnera push (pole Update Count). Okno dialogowe Pull Partner Properties

wskazuje pierwszy moment, kiedy żądane dane są wysyłane do partnera pull i jak często uaktualnienia są potem żądane.

Inne przydatne cechy narzędzia administracyjnego WINS Manager to:

Œcieżka menu Mappings-> Show Database..., pokazująca aktualne wpisy dla wybranego serwera w bazie danych.

Elementy Backup Database... i Restore Local Database... w menu Mappings służące (odpowiednio) do zachowywania aktualnej zawartości bazy danych WINS i odtwarzania poprzednio zachowanych plików w aktywnej bazie danych.

Integracja WINS z DNS

Integracja serwera WINS z DNS jest włączana za pomocą DNS Managera w oknie dialogowym Zone Properties przez zakładkę WINS Lookup. Kiedy zostanie wybrane pole Use WINS Resolution, serwer Microsoft DNS przekazuje nazwy hostów do zadanych serwerów WINS, gdy sam ich nie może rozwiązać.

Jak widzieliśmy, współpraca w drugą stronę - użycie usług DNS do rozwiązywania nazw hostów dla operacji WINS -jest włączana na poziomie klienta WINS.

Dynamiczne przypisywanie adresów IP przez DHCP

Choć cel jest nieco inny niż dwóch funkcji rozwiązywania nazw, które omawialiśmy wcześniej w tym rozdziale, protokół dynamicznej konfiguracji hosta (DHCP - Dynamic Host Configuration Protocol) spełnia podobną funkcję. Używa się go do dynamicznego przydzielania adresów IP hostom w sieci. Usługa ta jest pomyślana w sposób umożliwiający zmniejszenie konfiguracji pojedynczej stacji roboczej. Usługa jest konieczna do podłączenia sysytemu do sieci. Ma to szczególne zastosowanie w systemach, których lokalizacja się często zmienia (np. laptopy).

jak poprzednio widzieliśmy system staje się klientem DHCP przez zakładkę Identification opcji Properties protokołu TCP/IP W takich systemach możesz używać polecenia ipconfig, by zobaczyć, jaki jest aktualny adres IP:

C:\> ipconfig Windows NT IP Configuration

Ethernet adapter elpc3rl:

IP Address...................: 10.1.13.100

Subnet Mask................: 255.255.255.0

Wynik działania polecenia ipconfig wskazuje, że system ten aktualnie używa adresu IP 10.1.13.100.

Usługa DHCP przydziela adres IP żądanemu hostówi na zadany okres nazywany dzierżawą i wykorzystuje do tego następujący proces:

System żądający (klient) rozsyła pakiet DHCP Discover (port 67 UDP).

Serwery DHCP odpowiadają pakietem DHCP Offer (port 68 UDP), zawierającym adres IP maskę podsieci, adres IP serwera i okres dzierżawy. Serwer rezerwuje oferowany adres do czasu, aż nie zostanie on zaakceptowany lub odrzucony, czy też nie upłynie czas oczekiwania.

Klient wybiera adres IP i rozsyła pakiet DHCP Request. Wszystkie serwery, poza tym, którego adres został zaakceptowany, zwalniają swoje rezerwacje.

Wybrany serwer wysyła pakiet DHCP Acknowledge do klienta.

Gdy czas dzierżawy upłynie w 50%, klient próbuje ją odnowić. Praca trwa do upływu 87/5 % czasu. Jeżeli druga próba również się nie powiedzie, klient będzie szukał nowego serwera.

Jak pokazuje powyższy opis, usługa DHCP zależy w dużym stopniu od komunikatów rozgłoszeniowych i może powodować duże natężenie ruchu w sieci.

Microsoft DHCP Server jest zintegrowany z DNS i WINS w systemach serwera Windows NT.

Konfigurowanie serwera DHCP

Wykonanie opisanych poniżej czynności sprawi, że serwer Windows NT będzie działał jako serwer DHCP:

Dodaj usługę sieciową Microsoft DHCP Server do systemu, jeżeli istnieje taka potrzeba (przez przycisk Add zakładki Services apletu Network panelu sterowania).

Uruchom narzędzie DHCP Manager (dostępne również przez polecenie dhcpadmn). Wybierz z listy odpowiedni serwer, dodając go w razie potrzeby.

Stwórz nową pulę (ang. scope): nazwaną grupę adresów IP którą serwer ma prawo przydzielać. Można to zrobić przez ścieżkę menu Scope->Create.....

Poszczególne pola tego okna dialogowego mają następujące znaczenie:

Pola Start Address i End Address określają zakres adresów IP, które tworzą pule (włącznie).

Pole Subnet Mask określa maskę podsieci używaną w sieci.

Pól w obszarze Exclusion Range używa się do podawania podzestawów poprzednio określonych adresów IP które nie są częścią puli. Do określenia zakresu adresów IP użyj obu pól lub po prostu pola Start Address, by wybrać pojedynczy adres IP Wyłączone z puli adresy pojawiają się w prawej górnej części okna dialogowego.

Adresy IP powinny być wyłączane z puli, jeżeli są one przypisane (statycznie) do określonego hosta lub są już administrowane przez inny serwer DHCP Jest to sposób na zapewnienie redundancji serwera DHCP Na przykład jeżeli masz dwa serwery DHCP dostępne adresy możesz podzielić pomiędzy nie.

Możesz również zechcieć wyłączyć z puli kilka adresów do przyszłych zastosowań (choć często możesz to robić operując na początku i końcu zakresu). W obszarze Lease Duration określasz długość czasu dzierżawy. Nieograniczony czas jest generalnie złym pomysłem. Okres dzierżawy w dniach jest odpowiedni w środowiskach, w których system jest często włączany lub gdzie brak jest adresów IP, natomiast okres dzierżawy liczony w miesiącach jest właściwy w bardziej stabilnych środowiskach bez wymuszania zasobów

Pola Name i Comment określają nazwę i opis puli adresów.

Serwer DHCP może administrować wieloma pulami, jeżeli zachodzi taka potrzeba.

Kolejnym krokiem w konfigurowaniu serwera DHCP jest rezerwacja adresów IP dla systemów wykorzystujących statyczne adresy IP Gdy adres IP jest zarezerwowany, jest on wyłączany z powszechnego użycia w puli jak również zawsze przypisywany do wyznaczonego systemu, gdy żąda on adresu IP Rezerwacje dla systemów musisz określić używając statycznych adresów IP które otrzymują swoje adersy IP z DHCP (na przykład system, który może być często przenoszony).

Œcieżka menu Scope->Add Reservations... definiuje nową rezerwację. Pole Unique Identifier zawiera adres MAC.

Ustaw żądane opcje DHCP Opcje mogą być konfigurowane globalnie lub lokalnie dla puli przez menu DHCP Options programu DHCP Manager. Uzyskane okno dialogowe pokazano na rysunku poniżej. Wybierz żądaną opcję z listy i naciśnij przycisk Value, by ustawić jej wartość.

Rysunek poniżej pokazuje główne okno programu DHCP Manager po skonfigurowaniu serwera z pojedynczą pulą. Opcje DHCP pojawiają się w prawej połowie okna.