28-10-2001 - Drukuj poniższy tekst

Przegląd kart z rodziny GeForce2

Można już stwierdzić z całą pewnością, że układy z serii GeForce stały się prawdziwą legendą. Jeszcze nie przebrzmiały echa premiery chipset'u graficznego GeForce3, a Nvidia już serwuje nam nową porcję jeszcze wydajniejszych, lepszych no i oczywiście droższych produktów, których cena niebezpiecznie oscyluje w granicy 2000zł. Prawda jest jednak taka, że nie wielu użytkowników w Polsce może sobie pozwolić na kartę graficzną kosztującą ponad tysiąc złotych. Niestety Nvidia wraz z rewolucją rynkową nie postanowiła zrewolucjonizować, także rynku pod względem finansowym. Zasad jest jasna i czytelna - im więcej dasz, tym więcej dostaniesz. Gdzie zatem jest górna granica cenowa, na przekraczanie której pozwolić sobie mogą jedynie zamożniejsi? Jeżeli w ogóle taka, jest to według mnie oscyluje ona w granicy 500-600zł. Dzięki uprzejmości firmy Comnet mieliśmy możliwość przetestowania czterech kart graficznych firmy Prolink, opartych na czterech różnych układach Nvidii. Do walki stanęły GeForce2 MX, GeForce2 MX 200, GeForce2 MX 400 ULTRA oraz GeForce2 GTS Pro. Układy charakteryzujące się podobną architekturą, ceną, ale... nie osiągami.

CIĄGLE ATRAKCYJNY

Gdy Nvidia w 1999 roku wprowadziła do masowej produkcji układ GeForce 256 chyba nikt nie spodziewał się tak wielkiego sukcesu rynkowego. Owszem układ Nvidii przez ekspertów był obwołany rewolucyjnym, a jego osiągi nie pozostawiały złudzeń, że nastała nowa era w dziedzinie renderingu grafiki 3D. Tak właśnie Nvidia stała się producentem najszybszych układów graficznych, problem w tym, że trzeba było stać się również producentem najpopularniejszych chipset'ów dla kart 3D. Cena nowego dzieła Nvidii wcale nie przyciągała ludzi, nie zmieniła się również sytuacja po premierze kart graficznych na których pracował duet GeForce 256 oraz pamięci DDR. Wydawać by się mogło, że ludzie i tak przyjdą do Nvidii, a ta musi jedynie cierpliwie czekać, w 2000 roku producent postanowił zrobić mały krok do przodu i wprowadził rodzinę kart GeForce2. Tak panowanie zaczął nowy król 3D, czyli układ GeForce2 GTS, ważniejszym jednak krokiem była premiera chipset'u przeznaczonego dla tych, którzy nie chcieli wydawać kroci na nową kartę graficzną. Narodził się GeForce2 MX, który przez swoją atrakcyjną cenę i dobrą wydajność oraz liczbę obsługiwanych efektów stał się prawdziwym rynkowym hitem. Popularność linii NV11 wzrastała z czasem, gdy cena kart opartych o ten produkt Nvidii spadała, obecnie można powiedzieć, że to właśnie ten układ najmocniej przyczynił się do sukcesu linii GeForce2. Specyfikacja tego układu, który jest z nami prawie półtora roku, pomimo błyskawicznego rozwoju rynku kart graficznych, wciąż należy do budzących respekt. Taktowanie tego 256 bitowego chipa wynosi 175Mhz dla jądra oraz 166Mhz dla powszechnie używanych pamięci SDR. Dane do układu dostarcza 128 bitowa magistrala pamięci, która współpracuje z kostkami pamięci, której maksymalnie może być, aż 128MB. Układ charakteryzuje się także dwoma potokami teksturującymi oraz dwiema jednostkami TMU na potok. Zastosowany układ RAMDAC nie różni się niczym od tego zastosowanego we flagowych modelach Nvidii, a jego taktowanie wynosi 350Mhz. Całość została wykonana w technologii 0.18 mikrona. Najlepszym dowodem na atrakcyjność tego produktu jest fakt, że do tej pory nie został on pobity przez konkurencję w postaci tańszych kart ATI oraz rodziny układów KYRO.

Nazwa handlowa testowanej karty oficjalnie brzmi Prolink G2VIO. Brzmi to może trochę enigmatycznie, jednak całość traci na tajemniczości, gdy zobaczymy wejście i wyjście video na śledziu karty. Układ został umieszczony na płytce PCB koloru żółtego, co jest charakterystyczne dla wszystkich produktów Prolinka. Uwagę zwraca duży czarny radiator, który dba o chłodzenie znajdującego się pod nim układy z serii GeForce2 MX. Mocowanie radiatora jest wykonane za pomocą dwóch plastykowych bolców, co znacznie ułatwia zdejmowanie oryginalnego chłodzenia w celu zastąpienia go, czymś bardziej wydajnym. Niestety każdy kij ma dwa końce i nie udało mi się dostrzec jakiejkolwiek substancji termoprzewodzącej, która wzmacniała by nieco wydajność zastosowanego chłodzenia. Kolejnym ważnym punktem są zastosowane pamięci - Samsung 6ns. Nazwa firmy zapewnia wysoką jakość oraz wytrzymałość na wszelkie ingerencje użytkownika z podkręcaniem włącznie. Ponadto uwagę zwraca też układ TV znajdujący się na tej karcie, Prolink zdecydował się zastosować układ Chrontel 7005, który ma kontrolować pracę wejścia i wyjścia video. Ogólnie karta zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie, które lekko zostało zakłócone przez rozmieszczenie kondensatorów na płytce PCB. Otóż kilka kondensatorów zostało umieszczonych nieco za blisko brzegów płytki, przez co są one narażone na uszkodzenia, szczególnie jeżeli instaluje kartę użytkownik niedoświadczony lub nieostrożny. Karta pracowała stabilnie i jak wynikało z pomiarów programem Nvmax była taktowana poprawnie, zgodnie z zaleceniami Nvidii.

Jakość obrazu 2D oraz 3D jest zupełnie wystarczająca dla przeciętnego użytkownika-gracza. Oczywiście obraz nie jest tak ostry, jak w przypadku Matrox'ów (i szczerze mówiąc jeszcze daleko mu do tego), ale karta bez problemu może pracować w rozdzielczości 1280x1024 oraz 32 bitowym kolorze. Nie zaobserwowałem żadnych rażących błędów w wyświetlaniu obrazu, a w każdym razie nie były one, aż tak wyraźne jak w przypadku jednej z testowanych kart. Wraz z kartą Prolink dostarcza kabel s-video, instrukcję po polsku oraz płytę, na której znajdują się sterowniki, instrukcja w formacie pdf, DirectX 8.0 oraz oprogramowanie wdzięcznie nazwane All-in-combo. Jego celem ma być kontrola nad podłączonymi wyświetlaczami, a szczególnie ewentualnym telewizorem. Nazwa kojarzy się ze znanym produktem ATI All-in Wonder, ale jak na razie Prolink'owi jeszcze daleko do niego zarówno pod względem sprzętowym, jak i programowym...

CZARNA OWCA - GEFORCE2 MX 200

Z pewnością żadna z firm będących na rynku związanym z komputerami, nigdy nie ustrzegła się błędów i wpadek, który w dużej mierze wpłynęły negatywnie na wizerunek firmy. Takie wpadki miał Intel przez swój chipset i820 i pamięci RDRAM, miało je także AMD, gdy wypuściło serię procesorów, które niepoprawnie wyświetlały grafiki w formacie JPG. Wydawało się dotychczas, że jedynie Nvidia nie popełnia błędów dążąc niewzruszenie do doskonałości w postaci jeszcze lepszej wydajności. Niestety, w tym roku monopolista graficzny popełnił swój pierwszy poważny błąd -wprowadził do produkcji GeForce2 MX 200. Z pewnością nie napiszę nic co byście nie wiedzieli o tym układzie, a także jego wydajność nie jest żadną tajemnicą. Opary jest na jądrze NV11, a to co zostało zmienione to taktowanie pamięci, które obniżono do 143Mhz. Układ pracuje z taką samą prędkością, jednak dane są dostarczane z wykorzystaniem nie 128 bitowej magistrali, a zaledwie 64 bitowej. Rozwiązanie dobrze znane z serii TNT2 M64, które nadzwyczaj skutecznie ogranicza osiągi całego chipset'u. Po prostu sam układ, musi tracić czas czekając na dane, które wloką się przez magistralę, w związku z tym nie jest on w stanie rozwinąć pełnej mocy. Nvidia zostawiła co prawda jednostkę T&L drugiej generacji oraz wszystkie funkcje znane z linii GeForce2. Niestety nie wygląda na to, aby mogły one poważniej pomóc kartą opartym na tym produkcie Nvidii.
Producenci nie traktują poważnie kart opartych na tych układach i mogą sobie pozwolić na pewne oszczędności w ich wytwarzaniu. Chodzi to na jakość niektórych materiałów użytych podczas produkcji. Prolink również nie zdecydował się wykorzystanie najlepszych materiałów do produkcji tej karty. Do chłodzenia układu wyznaczono identyczny, jak na poprzedniej karcie radiator, który wzbudza zaufanie przynajmniej do czasu, gdy karta zostanie poddana ostrym testom. Pamięci zastosowane w tym wypadku to kostki o czasie dostępu 7ns produkcji firmy MIRA. Bardzo podoba mi się za to, sam projekt karty o jasno ustalonych granicach bloku elektrycznego, a także małej powierzchni płytki PCB. Jest on łudząco podobny do tego zastosowanego w karcie Creative Labs opartej o GeForce2 MX.
Podczas testów byłem zaskoczony naprawdę wysoką temperaturą pracy układu znajdującego się na tej karcie. Zarówno radiator jak i spód karty były bardzo gorące, pomimo tego karta pracowała przez cały czas stabilnie. Jednak na dłuższą metę polecałbym użytkownikom tej karty na wydanie kilkudziesięciu złotych na pastę termoprzewodzącą, która zwiększy przewodnictwo cieplne na linii chip-radiator.
Jakość obrazu prezentowana przez tę kartę jest w zupełności wystarczająca dla domowego użytkownika, jednak ustępuje nieco tej, którą zaoferował model opisywany powyżej. W rozdzielczości rzędu 1280x1024 i kolorze 32 bitowym, podpisy pod ikonami były trochę rozmazane, jednak wciąż jakość obrazu była zadowalająca podczas pracy np. w arkuszu kalkulacyjnym, czy przeglądaniu stron WWW. Razem z kartą dostarczono także instrukcję po polsku, płytę ze sterownikami, pakietem DirectX 8.0 oraz instrukcją w formie elektronicznej. Karta prezentuje standardowy poziom zarówno jakościowy, pod względem jakości wykonania oraz wyposażenia.

NOWA TWARZ MX'a

Gdy rynek zaczęła opanowywać psychoza związana z wydajnością KYRO II, Nvidia była zmuszona się bronić i to ostro. Ucierpieli na tym producenci układu KYRO, producenci kart graficznych, ale przede wszystkim użytkownicy końcowi, czyli my. Głównie chodziło o presję, jaką Nvidia wywierała na producentów kart graficznych. Wynikło z tego, że tylko PowerColor i Hercules zdecydowali się na masową produkcję kart opartych o KYRO oraz KYRO II. Odpowiedzią sprzętową giganta graficznego z Santa Clara była seria odświeżonych układów GeForce2 MX, nazwanych MX 200 i MX 400. Większą aprobatę wzbudził ten drugi model, który i tak nie jest niczym innym, jak podkręconym i lekko zmienionym MX'em. W przełożeniu na wydajność, nie jest to może układ atrakcyjny szczególnie dla użytkowników kart Nvidii z jednostką T&L na pokładzie, jednak nic nie zmienia faktu, że przynajmniej teoretycznie układ ten powinien być najwydajniejszym z rodziny NV11. Lista zmian w stosunku to pierwowzoru jest naprawdę krótka, zmieniono taktowanie układu na 200Mhz, pozostawiając pamięci pracujące przy nominalnej prędkości 166Mhz. Zmianom uległy również pamięci, gdyż w modelu MX 400 są wykorzystywane 128 bitowe kości o szybkim czasie dostępu. Poza tym reszta pozostaje bez zmian w porównaniu ze starym dobrym MX'em. Nvidia w celu zwiększenia wydajności kart 3D zaleca stosowanie pamięci SDR o czasie dostępu zbliżonym do 5,5ns lub dobrze znanych z szybszych układów, pamięci DDR. Obecnie jednak, żadna firma poza Creative'em nie zdecydowała się na wprowadzenie kart z układem NV11 i pamięciami DDR. Prolink nie jest wyjątkiem.

Do testów trafiła do nas karta Prolinka o niebanalnej nazwie GeForce2 MX 400 ULTRA. Od samego początku wiązałem z nią duże nadzieje, gdyż według ostatniej mody to właśnie podrasowane karty z układem MX 400 na pokładzie, mają zastąpić wycofane z produkcji GeForce2 GTS. Tak postąpił Gainward i wydaje się, że już niedługo takie próby podejmie Asus i Abit, Pierwsze spostrzeżenie to oczywiście zastosowane chłodzenie na układ. Tym razem jest radiator oraz wiatrak, który w zupełności spełnia swoją rolę. Pamięci zastosowane w tym modelu to kości o czasie dostępu 4,5ns od firmy SAMSUNG. Niestety na śledziu karty znajduje się tylko złącze D-sub zapewniające współpracę jedynie z analogowymi monitorami. Projekt karty jest identyczny, jak w przypadku produktu Prolink'a opartego o układ GeForce2 MX. Jedyna różnica to właśnie chłodzenie układu oraz brak kodera TV. Mile zaskakuje pomiar taktowania zegarów, które odbiegają nieco od referencyjnych, jądro taktowane jest na 200Mhz, zaś pamięci na 183Mhz.

Podczas testowania jakości 2D nie wystąpiły żadne problemy, a jakość obrazu 2D wydaje się być najlepsza z testowanych modeli. Niestety podczas testowania karty programem 3Dmark 2001, a dokładnie testowania mapowania wybojów technologią DOT3, MX 400 ULTRA zaprezentował niską jakość obrazu, która nie wystąpiła w innych testowanych kartach. Wraz z kartą dostajemy standardowe wyposażenie od Prolink'a, czyli instrukcję po Polsku i płytę z oprogramowaniem. Ten produkt wydaje się być silny już od samego początku, jednak nie zauważyłem podczas użytkowania nic, co by wskazywało, że jest to bardziej szlachetna odmiana MX 400. Zobaczymy jak spisze się w testach szczególnie w konfrontacji z GeForce2 GTS Pro.

SZYBKI I TANIEJĄCY

Ostatnim układem, który do nas dotarł był GeForce2 GTS Pro oczywiście znajdujący się na karcie Prolink'a powszechnie znanej jako X-Player. Specyfikacja układu wydaje się być naprawdę imponująca i szczerze mówiąc kierując się tylko nią można powiedzieć, że MX'y przegrywają już na starcie. Specyfikacja:

- układ 256 bitowy
- jednostka T&L2
- 4 potoki teksturujące
- łącznie 8 jednostek TMU
- 128 bitowa magistrala pamięci
- obsługa pamięci DDR

Karta oparta o ten chipset jako jedyna w teście miała 64MB, gdyż reszta zaopatrzona była w standardowe 32MB pamięci. X-Player był taktowany nominalnym zegarem, czyli 200Mhz dla układu i 400Mhz dla szybkich pamięci DDR o czasie dostępu 5ns, produkcji oczywiście firmy SAMSUNG. Chłodzeniem układu zajmuje się pokaźny zestaw złożony z radiatora i wiatraczka. Jest to znacznie solidniejsze rozwiązanie, niż w karcie opartej o MX'a 400, tym samym podczas testów spód karty był zaledwie ciepławy. Oznacza to prawdziwy potencjał do overclocking'u, który został już dawno udowodniony.

Karta prezentowała się naprawdę dobrze jeżeli chodzi o jakość obrazu 2D, a także jakość wykonania. Niestety producent nie zdecydował się na umieszczenie jakiegokolwiek dodatkowego oprogramowania w postaci ciekawych gier, czy aplikacji. W pudełku znajdziemy standardowo, instrukcję obsługi po polsku oraz płytę ze sterownikami, instrukcją oraz pakietem DirectX 8.0. X-Player jest najdroższą kartą w testach i jego cena plasuje się pomiędzy 500, a 550 zł. Nie jest to dużo mając na uwadze ceny produktów, firm takich jak Asus, Abit czy Leadtek, ale również można znaleźć na rynku jeszcze tańsze karty z układem NV15 na pokładzie.

TESTY

- Pentium III 600Mhz
- SY-6VBA 133 (VIA Apollo Pro133)
- 128 RAM PC-133
- Windows 98 SE
- Detonator 12.90

Taka platforma testowa sprawdzi, jak karty radzą sobie ze słabszym procesorem. Oczywiście wraz z Frazirem postanowiliśmy zobaczyć, jak karty dają sobie radę na znacznie szybszych procesorach - do tego celu posłużył Athlon 1,4Ghz wraz z pamięciami PC2100.

W kolorze 16 bitowym, wyniki są bardzo podobne szczególnie jeżeli wziąć pod uwagę pierwszą trójkę. Stawce nieznacznie przewodzi GeForce2 GTS Pro, który większą przewagę uzyskuje dopiero w rozdzielczości 1024x768. Dalej za nim plasuje się szybsza wersja MX'a z pamięciami 4.5ns, która w każdej rozdzielczości utrzymuje znaczną przewagę nad pierwotnym układem NV11. MX 200 potrafi dotrzymać kroku jedynie przy najniższej rozdzielczości, gdzie ilość danych nie dławi jeszcze magistrali do pamięci.

Dopiero w tym teście GeForce2 GTS Pro pokazuje swoją moc, MX 400 jest daleko za nim i utrzymuje 5 klatkową przewagę nad MX'em. Po raz kolejny najsłabszy układ MX jest na szarym końcu.

MDK2 intensywnie wykorzystuje jednostkę T&L, widać to po osiągach testowanych kart. Sytuacja jednak nie ulega gruntownym zmianom, układ Geforce2 GTS Pro rozpędza się dość powoli i do rozdzielczości 1024x768 jest pod presją ze strony szybszej karty z MX'em na pokładzie. Starszy MX musi zadowolić się trzecią lokatą.

32 bity uwidaczniają różnicę między MX 400, a MX. Geforce2 GTS Pro jest wciąż liderem, a na szarym końcu układ MX 200, który wygląda na to, że konkurować może jedynie ze starszymi chipset'ami nie wyposażonymi w jednostkę T&L.

3Dmark nie jest może najbardziej dokładnym i wierzytelnym testem, ale z pewnością potrafi uwydatnić różnice między testowanymi kartami. Zgodnie z oczekiwaniami stawce przewodzi GeForce2 GTS Pro, który tym razem zostawił MX'a 400 nieco z tyłu. 100 punktów dalej zwykły MX, a na samym końcu MX 200 z niesamowitym wynikiem 937 3Dmark'ów!!!

Teraz czas na dwa testy wykonane na procesorze Athlon 1,4Ghz, płycie ECS z chipset'em SiS 735 oraz pamięciami DDR.

Jak widać nie moc NV15 wobec układu MX i szybkich pamięci, szczególnie w niższych rozdzielczościach, była jedynie powodem wolnego procesora. Na szybkim procesorze nie ma rozdzielczości, w której Geforce2 GTS Pro nie miałby przewagi nad rywalami. Ciekawić może za to, fakt, że w rozdzielczości 640x480 i kolorze 16 bitowym, na drugie miejsce wysuwa się zwykły MX pozostawiając teoretycznie szybszą wersję za sobą. Nie wiem dlaczego tak się stało, tym bardziej, że w wyższej rozdzielczości to MX 400 ma pewną przewagę 7 klatek na sekundę. W testach na tym procesorze wzięła udział również karta Asus'a oparta o wiekowy układ TNT2. Wyniki jakie zaprezentowała były szczególnie groźne dla MX 200, nowszy układ Nvidii utrzymywał co prawda przewagę w większości rozdzielczości, ale wynosiła ona jedynie kilka klatek i nie wystarczyła by w rozdzielczości 640x480 i kolorze 32 bitowym, TNT2 zwyciężyła nad najwolniejszym układem z serii MX i to z przewagą 9 klatek na sekundę!!!

AND THE WINNER IS...

Hmm, trudno powiedzieć, gdyż wszystko zależy od preferencji użytkownika, jednak spróbujmy.

Najszybszym układem w teście był Geforce2 GTS Pro, co nie było żadną tajemnicą od początku tego artykułu. Niestety jeżeli ma się wolny procesor to zakup karty opartej o ten układ wydaje się lekko bezsensowny, wystarczy popatrzeć na testy. MX 400 oferuje zbliżone, jak nie identyczne osiągi, przy czym cena jest znacznie niższa. Dlatego karty oparte na tym układzie polecałbym wszystkim użytkownikom procesorów taktowanych powyżej 800Mhz. Taki procesor potrafi właśnie wykorzystać całą moc omawianego układu.

Czarnym koniem zawodów był za to, MX 400 wyposażony w pamięci o czasie dostępu 4,5ns, nazwany przez Prolink'a GeForce2 MX 400 ULTRA. Doskonały przykład wykorzystanie potencjały drzemiącego w tym układzie. Jeżeli planujecie upgrade karty graficznej, a dysponujecie słabszym procesorem to ta karta jest trafnym wyborem. Nie mówię tu o całej gamie kart MX 400, lecz o tym właśnie modelu firmy Prolink, jest to połączenie dobrych osiągów z umiarkowaną ceną, a do tego jeszcze całkiem wysoka jakość.

Karta wyposażona w układ MX była jedyną, która mogła się poszczycić wejściem i wyjściem video. Ponadto oferowała niezłe osiągi, które wcale nie były, aż tak gorsze od szybszego modelu z układem NV11. Jednym słowem dobry produkt dla każdego użytkownika domowego, który potrzebuje karty z koderem TV. Chociaż obecnie korzystniejszym wyjściem byłby zakup produktu opartego o układ MX 400.

MX 200 - najkrócej i najdelikatniej mówiąc to produkt nieudany. Po prostu jest on niegodny polecania, gdyż to co oferuje mogło zadowalać 2 lata temu i to nie wszystkich. Obecnie jedynie ludzie, którym naprawdę nie zależy na wydajności, mogliby stać się użytkownikami kart opartych o ten układ. Wydaje się, że jest on niegodny oby nosić nazwę - GeForce.

Karty udostępniła Firma Comnet mieszcząca się we Wrocławiu przy ulicy Św Wincentego 5 tel/fax (71) 328 85 76. Firma prowadzi sprzedaż wysyłkową

Tekst napisany przez Paweq : paweq@frazir.wroc.pl

Komentarze

Napisz Komentarz