GERO - Smok Biały (Pseudoserpentis albus) - bezskrzydły i beznogi smok z rodziny Dragonae. Długość do 20 m.; stanowi elitę wśród smoków. Rasa wprawnie posługująca się magią (-> smocza magia). Jak wszystkie smoki G. zieją ogniem. Porozumiewają się telepatycznie na duże odległości w obrębie własnego gatunku. Do telepatycznego porozumiewania się z innymi gatunkami (elfy, ludzie) G. potrzebuje kontaktu wzrokowego. Zamieszkuje tereny dalekiej północy, potrafi jednak przemieszczać się w inne strefy klimatyczne za pomocą -> magicznych portali. "Zwierzyniec, albo Żywiołaków opisanie" - praca zbiorowa Górska ścieżka łagodnym zboczem przedzierała się przez gęsty las, raz po raz niknąc wśród zarośli. Słońce powoli dochodziło do zenitu. Panowała cisza przerywana bzyczeniem much odprawiających swój taniec nad krowimi plackami. Mała szara jaszczurka wybierała swój obiad spośród owadów wygrzewających się na pniu przewalonego ponad górskim strumieniem drzewa, gdy z zarośli wyłonił się wiedźmin. Nie zwalniając przebiegł zwinnie po pniu i zniknął w przybrzeżnych chaszczach. Jaszczurka spojrzała z niesmakiem na poruszające się jeszcze odnóża przydeptanych owadów i zrezygnowana ruszyła szukać innego posiłku. Wiedźmin ubrany był, zwyczajem wszystkich wiedźminów, w skórzaną kurtkę gęsto nabijaną srebrnymi ćwiekami. Rękojeść miecza, jak u każdego wiedźmina, wystawała mu ponad prawym barkiem, a wężowa opaska przytrzymywała kruczoczarne włosy. Ścieżka kończyła się nagle w gęstwinie zarośli. Zbocze stało się bardziej strome, pokryte łopianem i kępami paproci. Słońce z trudem przedzierało się przez korony drzew. Strumień nie mając w tej części stałego koryta szeroko rozlał się po zboczu tworząc z podłoża śliską i lepką maź. - Myśl, McGyver - powiedział sam do siebie wiedźmin - myślenie ma przyszłość. Jeżeli starosta mówił, że prawie na pewno był to smok, a ty wiesz prawie na pewno, że było to coś zupełnie innego, to albo on się myli, albo... Coś zaszeleściło. Wiedźmin znieruchomiał. Cisza. Kątem oka dostrzegł jakiś ruch wśród gałęzi. Mała sękata łapa powoli zniknęła w liściach dzikiej wiśni. McGyver zaklął najplugawiej jak tylko potrafił. Kronki. Małe niespełna półmetrowej wielkości stwory, zwane potocznie kleszczami, nigdy nie atakowały samotnie. Zwykle dzielą się na dwie grupy. Jedna ukryta w leśnym poszyciu płoszy upatrzone zwierzę zaganiając je pomiędzy drzewa na których ukrywa się druga grupa. Spadające z gałęzi kleszcze wczepiają się w ciało ofiary za pomocą trzech par odnóży... Po piętnastu minutach jedynie wysuszone z wszelkich życiodajnych płynów truchło znaczy miejsce tragedii. W kilku miejscach zaszeleściły paprocie. Nagonka. Mack nawet nie drgnął. Szelest powtórzył się bliżej... o wiele bliżej. Szybki jak błyskawica, kierowany wprawną ręką wiedźmiński miecz wyprysnął z pochwy i nie zatrzymując się nawet na ułamek sekundy zanurkował w morzu łopianowych liści, aby za moment wynurzyć się ciągnąc za sobą zielone łodygi, kawałki futra i piękny, szkarłatny pióropusz posoki. Widząc śmierć towarzysza potwory zatrzymały się. Na chwilę. Wiedźmin ruszył w ich stronę... Po pewnym czasie, gdy runo leśne, oraz pobliskie krzewy zmieniły swą nazwę, stając się ściółką leśną, wiedźmin zatrzymał się i spojrzał dookoła krytycznym wzrokiem. Z zadowoleniem pokiwał głową. Nie miał sobie nic do zarzucenia. Nagle, wiedźmiński medalion w kształcie głowy rysia począł rytmicznie drgać. McGyver powoli odwrócił się. Z zarośli wynurzył się kilkunastometrowy wąż. Powoli sunął w stronę wiedźmina. Drgania medalionu stawały się coraz mocniejsze. Wąż był biały. Żadnych maskujących deseni, żadnych cętków ani wzorów. Tylko czysta, jaskrawa biel. Było to tak nietypowe, że Mack w żaden sposób nie mógł sobie przypomnieć nazwy tego potwora. Ba, nie mógł w ogóle sobie przypomnieć co to za potwór. Mimo to ruszył w jego stronę. Gdy pod butem zachrzęściły mu odnóża zabitych kleszczy zatrzymał się. - Myśl, McGyver - mruknął sam do siebie. Uśmiechnął się obrzydliwie, a potem ustawił się tak aby między nim, a wążem znalazły się dzikie wiśnie. Potwór wciąż sunął w jego kierunku. Mack koncentrował się przygotowując Znak Aard. Tak jak się spodziewał, przyczajone na drzewach kronki zaatakowały potwora. Wtedy uderzył. Nigdy potem nie widział czegoś takiego. Wąż przebił Znak nie łamiąc go. Zanurzył się w magiczną energię tak jakby to był strumień oczyszczającej wody. Kronki nie były takie wytrzymałe. Aard zwyczajnie zdmuchnął je z białego cielska. A potem TO się stało... Wąż podniósł swój łeb na jakieś trzy metry i zionął ogniem w stronę ogłuszonych kleszczy. - Węże nie zieją ogniem - powiedział powoli wiedźmin - jasna cholera, węże niczym nie zieją. - Dzięki za pomoc - usłyszał. - Telepatia. - nawet się nie zdziwił - Ty jesteś smokiem. - Co za przenikliwość. A już myślałem, że weźmiesz mnie za cud-dziewicę zamienioną przez złego czarnoksiężnika w żmiję zygzakowatą. McGyver powoli uniósł miecz i złożył palce w Znak Heliotropu. - Nikt nigdy nie widział w tych okolicach Białego Smoka. - powiedział. - A bo widzisz... leciałem sobie właśnie do ciepłych krajów w kluczu białych niedźwiedzi, ale zaraza, musiałem się zgubić... - Ale ty pieprzysz... - A według ciebie jak mam rozmawiać z kimś kto zamierza się na mnie mieczem, a sam chroni się za magiczną zasłoną. - Wiedźmini nie rozmawiają ze smokami, wiedźmini ze smokami walczą. - Ale ty pieprzysz... - smok pokiwał głową - Przybyłeś tu aby zabić smoka. Tylko dlatego, że jakiś pijanica podobno widział "ognistego smoka" który, podobno porwał córkę starosty. - Dziewczyna zniknęła. - Zgadza się, ale tak naprawdę to uciekła ze swoim kochasiem. - Skąd wiesz? - Nie wiem - przyznał smok - ale w tych górach nie ma smoków. To wiem na pewno. Zapadła cisza. Patrzyli na siebie. Wiedźmin i Smok. Człowiek z mieczem i wielki gad z zębami jak sztylety. - To jak będzie? Dzisiaj myślisz głową, czy końcem miecza? Wiedźmin nie odpowiedział. - Dobra. Mów mi Gero. I schowaj to żelazo. Znam w pobliżu taką małą grotę. Tam będziemy mogli spokojnie porozmawiać. Mack z ociąganiem włożył miecz do pochwy. - Widzisz wiedźminie, my smoki jesteśmy bardzo zżyci ze sobą... stanowimy jedną wielką rodzinę i gdy ktoś rozsiewa takie plotki, musimy to sprawdzić. - Myślałem, że jesteście samotnikami. - Nie, - smok skrzywił się, co przy odrobinie dobrej woli mogłoby uchodzić za uśmiech - porozumiewamy się telepatycznie i odległości nie grają roli. To się nazywa in-ter-net. Weszli do groty. - No więc, - ciągnął smok - mamy własne prawa, władze, policję... nie wtrącamy się w sprawy innych społeczeństw. - Tak, sam widziałem to NIE wtrącanie się... W ciągu piętnastu minut pewien czerwony smok, nie wtrącając się w sprawy innych gatunków, podpalił stodołę, zjadł cztery owce i rozgonił weselisko na sto pięćdziesiąt osób. Panna młoda biegła potem przez pół godziny przez pola krzycząc: "Nie jestem dziewicą! Nie rusz mnie! Nie jestem dziewicą!!" - Znam tę sprawę. Byłem potem adwokatem tej smoczycy. Po pierwsze, nikomu nic się nie stało, a po drugie, smoczyca jak każda matka musi wykarmić swoje młode. Jest to jedyny przypadek gdy zdrowy smok z własnej woli przerywa letarg i wychodzi z jaskini. Pamiętaj wiedźminie, smoki mają swoją Misję i nie ryzykują bez potrzeby... - Mów mi Mack... - powiedział wiedźmin - Słuchaj Gero... ta misja... jest związana z waszymi skarbami... - Widzę, że jesteś mądrzejszy niż myślałem... Nie jesteśmy waszymi wrogami... Skarby też nie pochodzą z rabunku... Pamiętaj o tym i przekaż to swoim. Polujcie sobie na widłogony, na strzygi, na te moczymordy wampiry, ale nie polujcie na smoki.Nic więcej nie mogę ci powiedzieć. - Ale... Na zewnątrz dały się słyszeć czyjeś kroki. - Nic więcej..., a teraz czas na mnie. - powiedział smok - Mam prośbę... Ktoś tu idzie, daj mi kwadrans na przygotowanie portalu. McGyver kiwnął głową i bez słowa wyszedł z jaskini. Nadchodzący człowiek był wiedźminem. Z całą pewnością. Na widok McGyvera zatrzymał się. - Witaj na szlaku - powiedział. - Witaj bracie wiedźminie. Miał białe włosy. Ubrany w skórzaną kurtkę. Z mieczem. Nie prowadził ze sobą konia - polował. Przybysz podniósł rękę do wiedźmińskiego medalionu, a potem spokojnie zadał pytanie. - Co jest wiedźminie? Mack milczał. Wiedział, że każdemu innemu mógłby nałgać. Każdemu, tylko nie innemu wiedźminowi. - W tej norze siedzi smok - stwierdził białowłosy - wciąż żywy. Jeżeli ty rezygnujesz, to ja w to wchodzę. - Nie bracie - Mack przełknął ślinę - nie mogę ci pozwolić tam wejść. Zaraza, co ja robię - pomyślał, a potem powoli wyjął swój miecz. - Muszę. Kodeks. Nie mam wyjścia. Białowłosy zawahał się. Spojrzał w oczy McGyvera, a potem wyjął swój miecz. - Geralt z Rivii - powiedział powoli - zanieś mój medalion do Kaer Morhen. - McGyver, zanieś mój medalion do Kaer Darthen. Cisza. Mack obserwował stopy przeciwnika, ręce, dłonie i układ palców na rękojeści miecza. Wiedział, że w pojedynkach wiedźminów liczy się tylko jedno cięcie, pierwsze... Nigdy nie było potrzeby poprawiać. STÓJCIE WIEDŹMINI. CZY WY NAPRAWDĘ NIE WIDZICIE JAK KTOŚ WAMI PERFIDNIE MANIPULUJE? CZY NIE WIDZICIE, ŻE KTOŚ CHCE DOPROWADZIĆ DO POJEDYNKU WIEDŹMINÓW TYLKO PO TO, ABY LUDZIE Z LISTY DYSKUSYJNEJ SAPKA MIELI O CZYM ROZMAWIAĆ PRZEZ KILKA DNI?! Mack wstrząsnął głową, jak gdyby obudził się nagle z głębokiego snu. Rozejrzał się. Zauważył, że Geralt robi to samo. - Co się dzieje - spytał Riv. - Chodź Geralt, coś ci pokażę. Gdy weszli do jaskini, prostokątny portal właśnie przygasał. - Muszę ci o czymś opowiedzieć - powiedział McGyver. * * * Dziesięć lat później. Karczma "Pod Zadumanym Smokiem". - Powiedziałeś, że jeśli zapłata jest godziwa, popędzisz na koniec świata i ukatrupisz stwora, którego ci wskażą. Dajmy na to, srogi smok pustoszy... - Zły przykład - przerwał Geralt. - Widzisz, od razu kiełbasi ci się z tym Chaosem i z tym Porządkiem. Bo smoków, które bez wątpienia reprezentują Chaos, nie zabijam. - Jakże to? - Trzy Kawki oblizał palce. - A to dopiero! Przecież wśród wszystkich potworów smok jest chyba najwredniejszy, najokrutniejszy i najbardziej zajadły. Najbardziej wstrętny gad. Napada na ludzi, ogniem zieje i porywa te, no, dziewice. Mało to opowieści się słyszało? Nie może to być, żebyś ty, wiedźmin, nie miał paru smoków na rozkładzie. - Nie poluję na smoki - rzekł Geralt sucho. - Na widłogony, owszem. Na oszluzgi. Na latawce. Ale nie na smoki właściwe, zielone, czarne i czerwone. Przyjmij to do wiadomości, po prostu. K O N I E C Posłowie: Pisane w styczniu 1998 opowiadanie "Biały Smok" miało na celu pokazanie do czego może doprowadzić żywiołowa dyskusja na łamach LISTY SAPKA. "Re O smokach". Proza Andrzeja Sapkowskiego jest wspaniałym punktem wyjściowym do wszelkiego rodzaju spekulacji, dyskusji, polemik... Łatwo zaadaptować ją do filmu, komiksu, RPG. Pamiętajmy jednak o granicy ustanowionej przez PRAWA AUTORSKIE. Andrzej Błaszczyk

[ BEZ POLSKICH ZNAKÓW ]

© '97 by John MacKanacKy (aka Jacek Suliga)
mkk@sapkowski.fantasy.art.pl