(pisane przed przeczytaniem "Wieży Jaskółki") fanom :-) i fankom ;-* sagi o Wiedźminie, a szczególnie sobie. * * * Iola Druga podeszła do Jarre'a rozmontowującego wóz Nenneke. Arcykapłanka skarżyła się, że przy szybszej jeździe "coś tam tak stuka, no wiesz, drogi chłopcze, o co chodzi, prawda?". Jarre lubił majstrować przy wszelakiej maści mechanizmach. Od pół roku... Pół roku temu zaczął się jąkać, śmiertelnie przestraszony przez dziewczęta ze szkoły Nenneke, które dla zakładu chciały go zbiorowo zgwałcić. Od razu stało się jasne, że jako jąkała nie ma szans zostać kapłanem. Postanowił wtedy poświęcić się karierze mechanika. Iola Druga popatrzyła na umorusanego drogiego chłopca z udanym zachwytem i zatrzepotała rzęsami. - Cześć, co robisz? - Nie wi... wii... widzisz, żże rrorozbieram? - Co? A... no tak, głupie pytanie... Cóż mógłby rozbierać Jarre? - Szyy..yyszydzisz, czczczy podziwia..asz? Na takie dictum Iola Druga nie była przygotowana. Zresztą jako patentowana blondynka nie była przygotowana na żaden tekst, którego wcześniej nie przećwiczyła z koleżankami... Co najmniej trzy razy. Nie wiedząc co odpowiedzieć, postanowiła przekazać wiadomość od Nenneke, z którym tu przyszła. Cholera... jak to szło? Iola Druga była zdolna do zapamiętania tylko jednej rzeczy na raz. A w tej chwili szumiał jej w głowie tylko nowy tekst Jarra: "Szyy..yyszydzisz, czczczy podziwia..asz?" Co on chciał przez to powiedzieć? Będzie musiała przekazać to analityczkom ze szkoły, niech coś wymyślą, to następnym razem będzie wiedziała co odpowiedzieć. - Wiesz co? Nenneke coś od ciebie chciała, ale już nie pamiętam, co... Najlepiej przejdź się do niej sam i zapytaj - rzekła, i na wszelki wypadek znowu zatrzepotała rzęsami. Jarre westchnął. Miał nadzieję, że nie chodziło o żaden z żartów, na które ostatnio sobie pozwalał za namową chłopaków z bandy, do której chciał zostać przyjęty... * * * Nenneke rozparła swe grube cielsko w fotelu i spojrzała ciężko na Jarre'a. Ten aż się skulił od tego ciężaru. - Drogi chłopcze, musimy chyba porozmawiać. - Tototo nie ja! Naprawdę. Tototo one. Zmumumusiły mnie - na wszelki wypadek zaczął się bronić Jarre. Wiedział już, że ma przesrane. Nie wiedział jeszcze, jaka go spotka kara, ale w myślach już układał testament. Bogowie przebaczają, Nenneke nigdy. I znana jest z ciężkiej ręki. - Drogi chłopcze. Masz szczęście. Wyjeżdżasz. - Do...ookk...kąd? - Odzyskał już zimną krew. Jakkolwiek nie wierzył, na wszelki wypadek, w owo szczęście... - Na północ. Do Koviru. Myszowór potrzebuje pomocy mechanika. Chodzi o jakieś lokalne wierzenia... Wyjaśni ci na miejscu. Acha - jeszcze jedno. Musimy ustalić jakieś hasło, które prześlę pocztą kapłańską druidowi, żeby wiedział, że ty to ty... Ale nie mam żadnych pomysłów... Jarre spojrzał na kilka czarnych ptaków lecących za oknem. Po chwili usłyszał plaśnięcie ptasiego gówna o marmurowe schody przed świątynią i głośne przekleństwa sprzątaczki, przy których niejeden szewc zapadł by się ze wstydu pod ziemię... - Moo.. ooże jajajaskółki? - Jaja jaskółki? Eeee. Bez sensu. Nenneke uważała się za jedyną istotę z jajami na terenie świątyni, co z jej mentalnością przeciętnego sierżanta wojskowego i cnotliwością głównego (i jedynego) mechanika było bardzo prawdopodobne. Umiejętnie podsycała też to wrażenie w swoich akolitkach - pomagało to utrzymać jako taki mir... Przydałoby się jeszcze coś ekstra, jakaś szrama na twarzy albo tatuaż... - Dobra, niech będzie. Leć się spakować, ja muszę jeszcze coś zrobić. Jeszcze jedno: lepiej, żebym nie musiała się za ciebie wstydzić. Gdy drogi chłopiec wyszedł, arcykapłanka sapiąc wstała z fotela, wyjęła z szuflady biurka mały nożyk i wyszła ze świątyni. Skierowała się do najgorszej knajpy w całym mieście. Knajpy w Ellander nie cieszyły się dobrą reputacją, a "Pod rozjuszonym wałachem" stanowiła klasę samą w sobie... Nenneke wróciła późnym wieczorem, z sześcioma szwami na czole i ośmioma na policzku. Przemilczmy liczbę biednych drwali, kowali i zwykłych przechodniów, którzy pewnie już nigdy nie wrócą do pełni zdrowia... Nie da się stwierdzić, czy stała się przez to bardziej męska. Z całą stanowczością trzeba jednak powiedzieć, że nic nie straciła na sexappealu, którego miała już i tak w ilości odpowiadającej skrzyżowaniu żyrytwy ze średniej urody meduzą. * * * - Hasło! - Yarpen poderwał się na nogi widząc nadchodzącego niesamowicie przystojnego młodego mężczyznę. Krasnolud przez chwilę podziwiał wspaniałą sylwetkę przybysza. Mięśnie jak postronki - taaak, z tym to mógłby się zabawić... Facet na pewno by długo wytrzymał... Najpierw oszpeciłbym mu twarz, później wyrwał... No nieważne. Yarpen Zigrin był utalentowanym sadystą i czuł się powołanym do kariery mistrza małodobrego. - Jajjjaajajajaskółki! - No co ty? Nie rób se jaj! Chodź tu i mów! Ktoś ty? Adresy, nazwiska, kontakty! No już! - Krrrrrwa mać! - zaskrzeczał Feldmarszałek Duda, papuga, którą Yarpen wygrał w karty od swojego ziomka, Zoltana Jakiegośtam. Krzyki obudziły Ciri, która wyjrzała przez okno sypialni. Przetarła oczy nie wierząc w to co zobaczyła. Po chwili była już na dole, razem z połową Drużyny. - Jarre! - Ccciri? - Tak się okropecznie cieszę, że cię widzę! Ale się zmieniłeś! Wyprzystojniałeś, że ojej... Jarre chciałby to samo powiedzieć o Ciri, ale ponieważ nie umiał przekonywująco kłamać, wolał zachować milczenie. - Cieszę się, naprawdę! - Ciri dalej obskakiwała gościa, paplając bez przerwy - Też przyjechałeś walczyć o moją rękę? Mam nadzieję, że wygrasz, wiesz? Myślałam o tobie cały czas, naprawdę. Ach jej... Jarre znowu postanowił nic nie mówić, bo myślał o Ciri tylko w chwilach poświęconych walce z opryszczką, niejako ku przestrodze. A to było dawno i nieprawda, uczeni dowiedli. Szybko przywitał się z resztą Drużyny. I równie szybko wyszło na jaw, że charakter Jarre'a wcale się nie zmienił. Jak go nie było, tak nie ma... * * * Myszowór czknął. Od rana leczył wczorajszego kaca... Powstałego w wyniku leczenia kaca przedwczorajszego. Druid był wiecznie zalany w sztok, ale nie przeszkadzało mu to udzielać drużynie dobrych rad. Jak mawiał - dobre rady, hep, zawsze w cenie. Wyjaśnił Jarrowi o co chodzi. My też to zrobimy, ale w wersji skróconej, gdyż pytania Jarra, jakkolwiek bogate w fofofooormie, ani razu nie wniosły nic nowego, podobnie zagmatwane, hep, odpowiedzi druida... Otóż Ciri chciała wyjść za mąż, za króla Koviru. Niestety, król ów był dość sceptycznie nastawiony do tego pomysłu, co zakończyło się przewrotem pałacowym. Kandydat na męża wraz z dotychczasową żoną i większością żyjących członków klanu Thyssenidów wziął i umarł, w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach. Drużyna postanowiła posadzić na tronie własnego króla (którego poźniej i tak się otruje), najlepiej bogatego. Kandydata znaleźli w sąsiednim Poviss, był to Artek, kurduplowaty syn lokalnego biznesmena, którego tatuś miał zbyt wygórowane ambicje. Jednak kovirska ordynacja wyborcza jasno mówiła, że królem zostanie ten, kto wyjmie miecz uwięziony w skale przy jeziorze. Niestety nikt nie wiedział, o które jezioro chodzi, a tym bardziej o jaką skałę. Szukano w całym kraju, oczywiście bezskutecznie. A Ciri zaczynała tracić cierpliwość i trzeba było coś wymyśleć. Myszowór wpadł więc na pomysł spreparowania własnego kamienia, z mieczem w środku - problem polegał na tym, że miał go wyjąć tylko i wyłącznie odpowiedni człowiek. I tym właśnie miał się zająć wychowanek arcykapłanki chramu Melitele, znany później jako Niekompetentny Mechanik Jarre. Ale nie uprzedzajmy faktów. * * * - Gogogotowe! Myszowór przyjrzał się mechanizmowi skonstruowanemu przez Jarre'a. Urządzenie przypominało miecz uwięziony w imadle opakowanym w kamień. W istocie był to miecz uwięziony w imadle opakowanym w kamień. Jarre zademonstrował działanie - od spodu kamienia wystawał sznurek, który trzeba było pociągnąć, aby imadło się rozwarło i wypuściło miecz. - Sprytne! Hep. Jak tego dokonałeś? - Tytytymi rę...ęcacacami i i i tymimi papapalccyma... - Musimy to oblać! Chodźmy do Regisa. Regis, postać nie tyle barwna, co śmierdząca był drużynowym chemikiem, parającym się co jakiś czas alchemią - kampania wyborcza (łapówki etc) pożerała ogromne ilości gotówki, a przyszłej królowej nie wypadało zbyt często ograbiać podróźnych na traktach. Prawdziwa jednak przydatność Regisa dla Drużyny polegała na tym, że umiał on mistrzowsko preparować przeróżne napoje orzeźwiające z zawartością środka, który on sam nazywał cedwahapięćoha, a który cała reszta świata nazywała... inaczej. Regis w ogóle był dziwny. Bardzo się mądrzył i używał słów, których mało kto rozumiał. Gdyby nie jego niezaprzeczalnie ważne zdolności, już dawno wyleciałby z Drużyny na zbity pysk. Chemik jak zwykle nie był zadowolony z wizyty. - Co? Znowu? Czy wam się wydaje, że rektyfikacja to taka prosta sprawa? Że nie mam tu nic lepszego do roboty? - Nie. Zdecydowanie był niezadowolony. Jak zwykle. I jak zwykle dał druidowi butelkę domowej roboty berbeluchy. - A co to jest, to fioletowe w tej butelce tam? Pitne? - Szkoda na to twoich oczu... A w ogóle to wynoś mi sie, bo przeszkadzasz! - Dzięki. Bywaj, Regis. Hep! - Myszowór nie czekał na odpowiedź, wyszedł, otworzył butelkę i z miejsca wypił ćwiartkę. * * * Do wieczora kamień z imadłem był już ustawiony przy pobliskim jeziorze, a wici rozesłane. Jutro będzie wielki dzień... Niestety, nie wszystko poszło po myśli Drużyny. A w szczególności nie poszedł po myśli służący, który dosypał czegoś do kielicha przeznaczonego na ostatnie wolne miejsce przy okrągłym stole w sali biesiadnej. Miejsce, które zajął cnotliwy Jarre. W połowie biesiady mechanik wziął kielich w swoje ręce i pociągnął łyk... Pięć sekund później złapał się za brzuch i pobiegł do wychodka. Wszyscy spojrzeli ze zgrozą. Trucizna? Znowu?!? Po chwili drzwi do sali się otwarły i stanął w nich Jarre, z wyrazem błogiej ulgi na twarzy. Spokojnym krokiem ruszył w kierunku stołu. Był już w połowie drogi, gdy szarpnęło nim konwulsyjnie, złapał się znowu za brzuch i pędem wybiegł z powrotem... Regis podszedł do kielicha Jarre'a, powąchał, posmakował, pomlaskał i rzekł: - Dwuoctan oksyfenitazyny. Chłopak ma przesrane. - Krrrwa mać! - Skwitował Feldmarszałek Duda. - Łapajcie go! - Krzyknęła Milva pokazując palcem uciekającego służącego, po czym sama rzuciła się za nim. Geralt poderwał się na nogi. To była fantastyczna okazja, aby młoda wiedźminka mogła się znowu czegoś nauczyć. - Ciri, jaką należy w takiej sytuacji zastosować taktykę? - Może zły wiedźmin i dobry wiedźmin? - Źle, bez sensu w tych ciemnościach... Myśl, głupia dziewczyno! Milva nie słyszała reszty dyskusji, wybiegła na dwór. Było już ciemno, ledwo widziała znikającą w mroku sylwetkę uciekiniera. Napięła łuk. Nie patrząc nawet w kierunku celu wypuściła strzałę. Milva nie była dobrą łuczniczką. Normalnie nie trafiłaby nawet w stodołę z odległości dziesięciu kroków. Wszystkie sukcesy strzeleckie zawdzięczała czarodziejskim grotom typu "wystrzel i zapomnij" kupowanym u znajomego maga Stingera. Gdy Geralt sapiąc i dysząc w końcu wypadł na dwór, było już po krzyku. - Starzejesz się, wiedźminie. - Łuczniczka spojrzała na niego z wyrzutem. - Ty też - odparował Geralt. - Celny cios - a'la Andrew Golota... Milva popatrzyła na niego z nienawiścią, ale nic nie powiedziała. Trupa znaleźli dość szybko - strzała przeszła przez środek serca. Wiedźmin oderwał rękawy bluzy sabotażysty. No tak, były - tatuaże z napisem "Na pochybel przybłendom"... * * * Nadszedł dzień... Jarre niestety wypadł z gry - całą noc przesiedział w kiblu i teraz spał snem człowieka sprawiedliwego. Już dwudziestu rosłych mężczyzn próbowało wyciągnąć miecz, w końcu przyszła pora na Artka. Ale Jarre spał. Głupio było budzić chłopaka, więc Myszowór powiedział, że on, hep, sam wie jak, hep, uruchomić ustrojstwo. Podszedł do kamienia i wytrzeźwiał ze zgrozy. Były dwa sznurki! Czerwony i niebieski! A na dodatek w środku coś cykało! Artek się zirytował: - No, co tak stoisz, ja chcę już! Już już już! No, szybko! Ja chcę chcę chcę - kandydat wydzierał się i tupał nogami. Geraltowi najwyraźniej nie przyszło do głowy, że kandydatów nie należy traktować z glana... Nieważne. - Co jest, Myszowór? - Są dwa sznurki... Wiedźmin nie zastanawiał się długo. - No cóż, kwestia szczęścia... Szarpnął za niebieski. Aaaale był huk... Jarre, który się obudził, przypomniał sobie w tym momencie o zabezbieczeniu przed niepowołanym użyciem... O, zaraza... * * * - Myszowór, khe, khe, żyjesz? - Tia, chyba khyyy khy... Co się stało? - Znowu mi się popieprzyło niebo z gwiazdami odbitymi nocą na powierzchni stawu... ciąg dalszy nastąpi (może) Słowniczek trudniejszych terminów: wóz Nenneke - czarna karoca marki Mercedes, model 666 Pullman. W środku pełne wyposażenie: barek, telew... to jest szklana kula, drugi barek, etc. Oczywiście najnowszej klasy zawieszenie, ABS, moc czterech koni. "Pod rozjuszonym wałachem" - knajpa, w której głównymi bywalcami są drwale, kowale i inni popularni bandyci występujący w książkach fantasy jako stali bywalcy barów zaczepiający podróżnych. opryszczka - takie coś na twarzy Ciri, było tego dużo i straszyło. biznesmen - uczciwy lichwiarz, nie mylić z kupcem. Biznesmenami nazywano równierz przeróżnych lokalnych mafiozów. cedwahapięćoha - etanol, popularny środek przeciwbólowy, pozwalający zapomnieć o doczesnych problemach. dwuoctan oksyfenitazyny - laxigen, równe popularny środek, ale za to przysparzający doczesnych problemów. Problemów, który trzeba było się szybko pozbywać, najlepiej w odosobnionym miejscu (podobno niektórzy pozbywali się owych problemów do spodni...) zły wiedźmin i dobry wiedźmin - jedna z taktyk walki bandy wiedźminów, polegająca na naprzemiennym straszeniu i przepraszaniu ofiary. Wymaga jednak, aby ofiara widziała, co się dzieje, jest więc nie do użycia w ciemnościach. "wystrzel i zapomnij" - gatunek magicznych grotów, kierujących strzałę do najsilniejszego źródła ciepła. Nie używać przy ognisku. Najpopularniejszymi producentami byli A.A.Stinger i A.G.Maverick. "na pochybel przybłendom" - credo lokalnego ruchu oporu. Ruch ów składał się głównie z lokalnych chłopów i kupców, nawiedzanych co jakiś czas przez Drużynę w celu pobrania opłaty za "ochronę". zabezpieczenie przed niepowołanym użyciem - znane później jako "autoalarm" - zazwyczaj coś robiące dużo huku i dymu. niebo - coś, co wiedźmini zwykli mylić ze świecącymi ciałami niebieskimi (które, nawiasem mówiąc, świeciły na biało, nie na niebiesko), odbitymi nocą na powierzchni [stawu|bagna|kałuży|szamba]. Jakiekolwiek podobieństwa osób występujących w rzeczywistości do osób występujących w podręczniku do historii dla klasy I licealnej są z całą pewnością dziełem przypadku. Co innego, gdyby do tego podręcznika dołączyć to opowiadanie... Natomiast żaden z bohaterów tego tekstu nie identyfikuje się z jego autorem, mimo próśb i gróźb tego ostatniego. 27-IX-97 Jakub Gwóźdź gwozdziu@rpg.pl

[ BEZ POLSKICH ZNAKÓW ]

© '97 by John MacKanacKy (aka Jacek Suliga)
mkk@sapkowski.fantasy.art.pl