Wiszące pod ścianami kaganki rzucały migotliwe światło na posadzkę, ściany, sklepienie pokryte starymi, malowanymi zapewne jeszcze przez elfy freskami. Kobieta mówiła coraz głośniej, w końcu poderwała się od stołu. - Jak to się mogło stać? - czarodziejka miała wypieki na twarzy, trzęsły jej się ręce - jak mogłyśmy przeoczyć coś tak istotnego? Już żadna z obecnych w podziemnej sali czarodziejek należących do Loży nie siedziała na należnym jej fotelu przy stole. Wszystkie prawie chodziły nerwowo, ciskały piorunami z oczu. - Tyle czasu uganiałyśmy się za bękartem? To dla niej zginęła Yennefer z Vengerbergu! I wszystko nadaremnie! Jeśli Vilgefortz się o tym dowie ... * * * - Jak ma się nasz wspólny znajomy? - dwa wieloryby skrzyżowały się na kaszalocie. - Od nieszczęśliwego wypadku, mój... były - mężczyzna z oszpeconą oparzeniem twarzą zaakcentował ostatnie słowo - mistrz nie bardzo może się w ogóle mieć ... niestety, niech mu ziemia - tu Rience zawahał się - lekką będzie. Uśmiechnął się krzywo. Dijkstra lekko uniósł brwi. Zdziwić go, to nie było łatwe zadanie. Podrzędny czarodziej był pierwszym, któremu od kilku ładnych lat się to udało. Szpieg miał jednak długoletnią praktykę w nieokazywaniu uczuć, nie zdradził żadnym gestem czy ruchem jak bardzo nie spodziewał się takiego obrotu rzeczy. - Ach tak? - nie bardzo wiedział co powiedzieć, zdecydował się na grę dyplomatyczną. Miał nadzieję, że Rience będzie chciał się sam pochwalić swym osiągnięciem. Nie mylił się. - Vilgefortz przestał płacić zgodnie z moimi oczekiwaniami - czarodziej zaczął swój wywód - nie pracowałem dla niego z żadnych innych pobudek - chodziło mi jedynie o pieniądze, chciałem... - Światło lampy stojącej na biurku w komnaty szefa służb specjalnych Redanii padło na oblicze czarodzieja. - Widzę, że zapowiada się dłuższa opowieść, usiądź Rience. Mężczyzna podszedł do stołu, z trudem odsunął od niego krzesło, ciężko usiadł. Na jego twarzy widać było ślady zmęczenia. Kilka nieprzespanych nocy, trudy teleportacji zostawiły piętno, które zmyć mógłby tylko tydzień odpoczynku. Taka przyjemność nie była jednak w niczyich planach. A szczególnie w planach Dijkstry. - Nie interesuje mnie polityka, eksperymenty prowadzone przez Vilgefortza mnie nie pociągały - Rience wzdrygnął się na samo wspomnienie zimnego lochu, widoku foteli, które musiał konstruować, a nad których przeznaczeniem wolał się nawet nie zastanawiać - chodziło mi jedynie o pieniądze na własną pracownię, na odczynniki. Chciałem zacząć się dokształcać, pracować... Dijkstrę zaczynały już nudzić zwierzenia czarodzieja, doszedł do wniosku, że skieruje rozmowę na bardziej interesujący go temat ... - Mogę mowić wprost? - zapytał, i nie czekając odpowiedzi rzekł - Rozumiem, że zlikwidowałeś Vilgefortza? Rience wyrwany z monologu podniósł zdziwiony wzrok na szpiega. - Tak... mogę to udowodnić - czarodziej lekko się ożywił . - Nie musisz - Dijkstra zdecydowanie nie chciał oglądać tego dnia obciętych palców, nosów czy innych, pokazywanych zwykle jako dowód zabójstwa, części ciała - o tym, czy mówisz prawdę dowiem się najdalej jutro rano. Jeśli mówisz prawdę i... - tu Dijkstra zawahał się - ...będzie nam ona na rękę to może wyjdziesz stąd w jednym kawałku, a... może nawet coś skapnie ci z Redańskiego skarbca... Szpieg skinął głową w kierunku strażników stojących w cieniu pod drzwiami. - Zabierzcie go! * * * - Królewna Pavetta puściła się z wiedźminem! To się w głowie nie mieści! Tak długo badałyśmy próbki! Nie wykryłyśmy, że ojcem dzieciaka nie był Duny, tylko ten ... pieprzony wiedźmin! - Przez kogo pieprzony, przez tego pieprzony... - powiedziała cicho, z lekkim przekąsem któraś z obecnych. - Tyle lat! I nikt nie wykrył czegoś tak oczywistego! Większość kobiet obecnych na zjeździe loży nie ukrywała zakłopotania, prawie każda z nich miała jakiś wkład w badania nad genem Lary. Każda z nich mogła zwrócić uwagę na pewne nieścisłości. Jednak żadna tego nie zrobiła... Wreszcie po chwili namysłu odezwała się najstarsza. - Niech... * * * - ...to zostanie między nami Ciri...proszę. - wiedźmin opuścił głowę, białe, niczym nie spięte włosy opadły mu na twarz. Dziewczynka, a właściwie młoda kobieta, siedziała na ciężkim, obitym czerwonym suknem tronie. - teraz już rozumiesz... dlatego nie mogę zostać twoim mężem... wiedz, że chciałbym być zawsze z tobą, kocham cię .. ale jako ojciec... - Geralt otarł łzę z twarzy młodej królewny - Ja nie chcę być koronowana... dlaczego nie możesz zostać na ceremonii? - Geralt ja się boję... nie, wiedźminka nie powinna się bać! Wiedźmin poruszył się niespokojnie. Zrobił głeboki wdech. - Powiem ci, powinnaś wiedzieć... Oddanie cię na wychowanie do Kaer Morhen to był pomysł twej babki, Lwicy Calanthe... nie chciała aby to się rozeszło, dlatego wymyśliła całą intrygę z Dzieckiem Niespodzianką, tobą, w roli głównej. Miała nadzieję, że jak większość młodych wiedźminów zaginiesz gdzieś na szlaku... bez świadków... jako zwykły... ktoś... Wiedźmin westchnął. Ciężko mówiło mu się o tak trudnych sprawach. Znacznie lepiej znał się na przeznaczeniu, w które w gruncie rzeczy nie wierzył. - Zostaniesz królową - stwierdził z trudem - będziesz spała na szerokim łożu z baldachimem... nie zapomnij tylko proszę jak to jest na szlaku... poprowadź Cintryjczyków przeciw Nilfgaardowi! Zrób to! Jak najszybciej Ciri! Twój naród w ciebie wierzy! - Już dawno odrzucił apolityczność i zasadę nie mieszania się... - Nie zapomnę Geralt ja... nigdy nie zapomnę szlaku... - przyszła królowa niepodległej Cintry otarła kolejną łzę z oka. - A co będzie jeśli ktoś dowie się o moim pochodzeniu? - zapytała z nutą wyczekiwania w głosie. - Nikt się o tym nie dowie... wiedziała o tym tylko Calanthe, nawet Pavetta nie była pewna... obie nie żyją... * * * Mury zatrzęsły się, ze sklepienia posypał się tynk z elfimi freskami. Zza obitych ciężką blachą drzwi rozległy się uderzenia tarana... Nieprzytomna czarodziejka odbiła się od świeżo otwartego teleportu. - Co się dzieje! Nilfgaard? - w komnacie obecna była prawie cała Loża. - Nie chcemy chyba tak zginąć? Otoczyli nam zamek blokadą antyteleportacyjną! Ktoś nas zdradził! - Okrzyki mieszały się z łoskotem spadająych kamieni, hukiem taranu. Mury zaczynały pękać... * * * Ciri otworzyła oczy, przyjrzała się dogasającej na sekretarzyku lampce. Pieprzę to, pomyślała. Niech sobie znajdą kogoś innego do dowodzenia wojskiem, przyjmowania poselstw... Lampka zgasła, komnatę królewską zalała całkowita ciemność. Przez okno nie wpadało światło księżyca - noc była chmurna i parna, zapowiadało się burzliwe Zrównanie. Cirilla, królowa Cintry, przystosowała wzrok do ciemności. Otworzyła dębową skrzynię stojącą w rogu. Wyjęła z niej bluzę, skórzane spodnie i dwa miecze - meteorytowy i srebrny. Stanęła przed lustrem. Już nie jestem podlotkiem, ale kobietą - przemknęło jej przez myśl. Podniosła trzymany w ręku miecz, przyłożyła go do szyi... - Tak będzie lepiej - powiedziała głośno, do siebie. Westchnęła. - Stanowczo, tak będzie wygodniej i łatwiej... Pukle włosów zaczęły spadać na podłogę... Szybko ubrała się w strój rzucony wcześniej na łoże. Podeszła do sekretarzyka. Z hebanowego puzdra wyjęła medalion. Założyła go na szyję. Wybity na nim wizerunek wilczycy rozjarzył się delikatnym światłem... - Wybacz Yenna... na darmo pomogłaś otworzyć mi ostatnie drzwi... nie będę królować... Teraz przeznaczenie jest tylko w moich rękach... jeszcze raz wybacz... - jej głos dźwięczał smutno w pustej komnacie. Podeszła do okna. - Trzydzieści stóp. Nic to dla wiedźminki... - skoczyła... * * * - Bandyta! Ukradł konia! - królewskiemu stajennemu udało się wypluć knebel z ust... Było już znacznie za późno żeby dopędzić kogoś szybkiego jak cień, kogoś kto zaszedł go od tyłu, uderzył czymś tępym.... - Zabrał królewskiego konia! - tępy ból odezwał się w tyle głowy. W zamku zaczynały zapalać się światła. Nagle zaczęły bić dzwony, odezwały się trąby alarmowe - Alarm! Królowa znikła! * * * Sajgon Zbyszek Warakomski

[ BEZ POLSKICH ZNAKÓW ]

© '98 by John MacKanacKy (aka Jacek Suliga)
mkk@sapkowski.fantasy.art.pl