Wiedźmin Geralt stał w kompletnym bezruchu oparty plecami o wilgotną ścianę. Wokół panował mrok tak gęsty, że nawet jego wiedźmiński wzrok z trudem wyodrębniał zarysy ścian korytarza. Geralt nasłuchiwał. Gdzieś w oddali rozległ się spazmatyczny, raptownie urwany krzyk. Odgłos, zwielokrotniony przez echo, zamierał powoli, aby ustąpić miejsca zbliżającemu się tupotowi stóp. Wiedźmin nawet nie drgnął, gdy zza najbliższego zakrętu korytarza wypadł ogromny, przygarbiony potwór. Nawet wszechogarniające ciemności nie były w stanie ukryć brzydoty stwora. Długie, sięgające podłogi łapy, świecące chorobliwym blaskiem oczy i obezwładniający odór nie pozostawiały cienia wątpliwości - ghul. Potwór zbliżał się powoli w stronę przyczajonego Geralta. Wiedźmin zareagował błyskawicznie i pewnie: dwa szybkie kroki, półpiruet, unik i świst srebrnego ostrza zlały się niemal w jedno. Yennefer zdegustowana wyłączyła telewizor. * * * Ogłuszające dudnienie basu wprawiało ściany budynku w wyraźnie wyczuwalne wibracje. Jednakże nikt z podrygującego pośrodku sali tłumu zdawał się tego nie zauważać. Wręcz przeciwnie każda z ubranych w plastik postaci kołysała się w miejscu z wyrazem twarzy, jaki może zapewnić tylko zaawansowana choroba psychiczna lub starannie dobrana mieszanka alkoholu i narkotyków. Geralt ostrożnie lawirował pomiędzy tańczącymi kierując się w kierunku odległej ściany. Zgodnie z oczekiwaniami znalazł tam półleżącego Jaskra. Trubadur był tak naćpany, że nawet energiczne potrząsanie nie zdołało skłonić go do zogniskowania spojrzenia. Geralt skrzywił się zarzucił, poetę na plecy i westchnął. - Za stary już na to jestem, za stary. * * * - Czy ty mnie w ogóle słuchasz? Geralt! Zostaw tego ćpuna i spójrz na mnie. Mówię do ciebie do cholery! Gdybyś chociaż raz zadał sobie tę odrobinę trudu i zrobił tak, jak ci radzę, nie byłbyś teraz na moim utrzymaniu. No co się tak gapisz? Ja temu wierszoklecie nie dam złamanego grosza. Tak, wiem, że to twój przyjaciel. Co z tego? Mówię ci po raz ostatni: podaj ich wreszcie do sądu. "Wiedźmin Geralt wstępuje do NATO", "Wiedźmin Geralt i reforma administracyjna" - za każdy odcinek powinni ci płacić tantiemy. Milczysz. Czy ta twoja cholerna duma nie pozwala ci nawet zdobyć pieniędzy na utrzymanie? Ech zaraza, ty mnie nawet nie słuchasz. * * * Geralt szedł samotnie ulicą. Jego krótko przystrzyżone, ufarbowane na zielono włosy, fosforyzowały lekko w świetle nielicznych czynnych latarni. Od zachodu powiał zimny, nocny wiatr niosąc ze sobą zapach spalin i dźwięki pijackiej burdy. Wiedźmin westchnął ciężko i wbił zaciśnięte pięści w kieszenie spodni ozdobionych trzema gustownymi paskami. Yennefer, jak zwykle zgodziła się przenocować Jaskra, dopóki ten nie wytrzeźwieje. Nogi same niosły go w kierunku najbliższego pubu. Geralt dokonał w pamięci szybkiej oceny pozostałych mu funduszy, uśmiechnął się paskudnie i pchnął odrapane drzwi. W środku gęste chmury papierosowego dymu skutecznie utrudniały nielicznym żarówkom oświetlenie lokalu. Geralt usiadł przy barze i przez dłuższą chwilę zastanawiał się czym się dzisiaj upić. Wiedział, że jest w trudnej sytuacji: jego organizm sztucznie uodporniony na różne jady i trucizny skutecznie opierał się działaniu alkoholu. Aby się porządnie schlać Geralt potrzebował dużej ilości mocnej wódki, a najlepiej spirytusu. Wiedźmin zadumał się nad możliwościami zdobycia napitku. W stojącym na końcu kontuaru telewizorze białowłosy mięśniak jedną ręką obejmował cycatą blondynę, a drugą zbrojną w niewątpliwie plastikowy miecz oganiał się od chmary oślizgłych potworów. Geralt zrezygnowany wstał i ruszył w kierunku wyjścia. W drzwiach niemalże zderzył się z wchodzącą Ciri. Dziewczyna obrzuciła go cokolwiek zamglonym spojrzeniem i krzywiąc się niemiłosiernie splunęła mu pod nogi. Geralt potulnie wyszedł na ulicę. * * * Cirilla nie odzywała się do niego już od ponad dwóch lat, kiedy to Geralt okrutnie pochlastał ówczesnego chłopka Ciri, pisarczyka Jarre'a. Jarre spędziwszy dwa miesiące w stanie śpiączki wylizał się jakoś, ale Ciri zapałała do wiedźmina gorącą nienawiścią. Z początku Geralt myślał, że gdy Ciri trochę ochłonie sama stwierdzi, że Jarre nie jest najlepszym partnerem i puści mu te chwile popędliwości w niepamięć. Ciri rzeczywiście rzuciła Jarre'a, ale wiedźmina na zawsze skreśliła z listy mile widzianych osób. Jaskier twierdził, że to z powodu zbyt długiego obcowania z Yennefer, chociaż nigdy nie mówił tego w jej obecności. Właściwie to wszystkie kłopoty Geralta zaczęły się mniej więcej w tamtym okresie. Pozostali wiedźmini zakładali korporacje, które niechętnie spoglądały na działających na ich terenie wolnych strzelców. Ich niechęć była tak daleko posunięta, że zmusiła Geralta do czasowego opuszczenia miasta i radykalnej zmiany wyglądu. Geralt ufarbował włosy na zielono zaczął nosić pomarańczowe okulary i ubierać się w ortalion. Potencjalni klienci dostawali na widok wiedźmina niekontrolowanych napadów śmiechu. Jednakże dopiero dosyć żywiołowa reakcja Yennefer dała Geraltowi do myślenia, zwłaszcza, że czarodziejka umiała przedstawić swoje argumenty w sposób niezwykle przekonywujący i stanowczy. W rezultacie Geralt rozpoczął poszukiwania budynku dostatecznie wysokiego, by skok z niego okazał się śmiertelny nawet dla kogoś o jego wytrzymałości. Na szczęście Yennefer przełamała swój upór zanim Geralt zdołał znaleźć odpowiedni wieżowiec. Po tych przeżyciach Geralta nie było w stanie wzruszyć nawet ogłoszenie, jakie Jaskier zamieścił w prasie w jego imieniu: "AAAAaaaaaaaaaaaaaaaaa potwory tępię zawodowo, skutecznie. Tel. grzeczn. 345-5212-5767. * * * Przeszedłszy kilka przecznic Geralt zorientował się, że zapuścił się w okolice, w które zdecydowanie nie powinien się zapuszczać. Jego spostrzeżenie okazało się tyleż trafne, co spóźnione, gdyż dookoła wiedźmina zmaterializowała się grupa podpitych typków odzianych w dresy tylko trochę bardziej zniszczone niż jego własny. Przez chwilę wiedźmin i przywódca dresiarzy mierzyli się wzrokiem. Wreszcie ten ostatni nie wytrzymał i zaatakował trzymanym w ręku kijem paskudną fintą z dexteru. Geralt zareagował zupełnie odruchowo, wyuczone w ciągu wiedźmińskiego treningu ruchy wykonywały się same, bez udziału świadomości. Błyskawiczny piruet ustawił Geralta w doskonałej pozycji na przyjęcie zadanego z tyłu ciosu. Bardziej poczuł, niż usłyszał uderzenie metalowych ogniw łańcucha o własną czaszkę. * * * - Wynocha ochlapusie! WON! Jaskier nie czekając na kolejne uderzenie patelnią przepięknym szczupakiem pokonał odległość dzielącą go od drzwi. Yennefer przez dłuższą chwilę nie mogła dojść do siebie. - Ten mały pederasta zarzygał mi cała łazienkę. * * * Geralt otworzył lewe oko. Było ciemno. Po chwili otworzył drugie oko. Nadal było ciemno. Wciągnął głęboko powietrze i natychmiast skrzywił się z bólu. Chciał zakląć, ale uniemożliwiły mu to rozbite i spuchnięte wargi, więc tylko wypluł zalegający pod językiem ząb. - Dolna lewa piątka. - Wymamrotał z trudem. Humor wiedźmina szybko się poprawił, gdyż okazało się, że oprócz połamanych żeber i ręki lekko wyrwanej ze stawu nie odniósł dalszych obrażeń i będzie mógł iść o własnych siłach. Najwyraźniej dresiarze byli na tyle zniechęceni, że nawet nie chciało im się skatować go porządnie. Jednakże zniechęcenie nie przeszkodziło im w opróżnieniu kieszeni wiedźmina. - Yennefer mnie zabije. - pomyślał Geralt zanim stracił przytomność. * * * Yennefer czuła, że dnia rozpoczętego pozbyciem się natrętnego poety nie należy marnować. Upewniła się, że drzwi są dobrze zamknięte i przezornie zasłoniła okno. Potem spod łóżka wyciągnęła gruby zeszyt obłożony w plakat z podobizną Antonio Banderasa, który swego czasu zwędziła Triss Merigold. Jej najlepsza przyjaciółka do dziś nie odkryła, co stało się z jej idolem. Yennefer podeszła do biurka i otworzyła zeszyt. Na pierwszej stronie widniało kilka przekreślonych tytułów i jeden napisany ze szczególną starannością i do tego zielonym atramentem: "Wiedźmin Geralt ocala świat od zagłady". Zeszyt pachniał bzem i agresetm. * * * m00se

[ BEZ POLSKICH ZNAKÓW ]

© '98 by John MacKanacKy (aka Jacek Suliga)
mkk@sapkowski.fantasy.art.pl