Zanim pan wiedźmin usnął, zdążył jeszcze skląć go na czym świat stoi i zdzielić głownią miecza. Nowy siniak. Dobrze, że pan upijał się tak często. Inaczej siniaków byłoby więcej niż dni podróży. Zdarł koszulę i usiadł w marnym południowym cieniu rosochatej wierzby masując obolałe plecy. Gdyby nie wymknął się w porę dostałby po głowie. Już raz tak było - zemdlał, a wiedźmin cucił go kopniakami swoich ciężkich butów. "Nasza profesja to krew, pot i łzy" - zwykł mawiać - "A nie kobiety, wino i śpiew". I wszystko się zgadzało. Krew, pot i łzy towarzyszyły chłopcu od momentu, kiedy jego rodzinny dom znikł za pagórkiem, i wiedźmin po raz pierwszy pokazał mu, kto tu jest panem. Nie było też kobiet, wina i śpiewu. Zamiast tego stare dziwki, samogon i potoki przekleństw. Otarł z policzka jedną bezsilną łzę i ruszył w kierunku wychudzonej karej klaczy. Teraz była to jego jedyna towarzyszka niedoli - razem znosili co dzień ból i upokorzenia, rozumieli się dobrze. Zwierzę prychnęło radośnie na jego widok. - Tak, moja droga. Obrywamy ostre cięgi - mamrotał głaszcząc delikatniej jej grzywę - Ty i ja. Jaka szkoda, że nie umiesz mówić. Moglibyśmy... Jak byś była moją klaczą, dałbym ci jakieś ładne imię. Wiem, wiem. On wszystko zohydza. Do mnie nigdy nie mówi inaczej jak gówniarzu, wiesz, prawda? Ale, że ciebie tak nazwał... - A jak ją nazwał? - usłyszał za sobą dźwięczący głos. Odwrócił się. To była córka karczmarza, na którą zezował ukradkiem, podczas gdy pan się upijał. Kiedy wpadł pod stół, karczmarz wywlókł go na zewnątrz aby zrobić miejsce nowym gościom. A dziewczyna... wysoka, z rudo-złotymi lokami, osią talią i szerokimi biodrami, wydawała mu się tak piękna, jak jakaś księżniczka z bajek, które nie tak dawno jeszcze opowiadała mu mama. Niedawno? Ależ nie, bardzo dawno. Teraz jest już mężczyzną, no... prawie. - Rozumiesz, co mówię? - zaśmiała się widząc jego cielęce spojrzenie - Jak się wabi? - Eeee... Nazwał ją Kiła. - A ty? Masz chyba jakieś imię. - Moja mama... Moja przybrana mama mówiła do mnie Grześ. - Jesteś sierotą... - kiwnęła poważnie głową - No cóż. Często rozmawiasz z Kiłą? - Nie mów tak o niej. To kochane zwierzę. - Może kochane, ale długo już nie pociągnie. Chuda jak płotka. - Żebyś wiedziała, jak płotka - poklepał klacz po pysku - Szkoda mu miedziaków na owies, wszystko przepija. - Znać ubił ostatnio jakiegoś potwora. - Gdzie tam. Kazał mi okraść szkatułę ofiarną w świątyni. Jeśli nie wypije, trzęsą mu się ręce, jeśli wypije, nie utrzyma miecza. - Od dawna tak podróżujecie? - Wydaje mi się, że od dawna. Pamiętam dzień kiedy zapukał do chaty, zupełnie trzeźwy, gadając jakieś bzdury o przeznaczeniu i że szukał mnie całe życie. Miałem zostać wiedźminem, pojechać do... Kermoren, czy tak jakoś... i tak jedziemy już nie wiem ile. - Powiedziałeś, że gdzie jedziecie? - Do Kermoren... No, nie za bardzo potrafię to powiedzieć. - A ty nadal chcesz być wiedźminem, po tym wszystkim, co tu cię spotyka? - No, nie wiem. Moja mama, ta przybrana, opowiadała mi tyle bajek o wiedźminach którzy ratowali wioski, zabijali groźne bestie, mieli niesłychaną siłę, srebrne miecze, pieniądze i potem brali za żonę księżniczkę... A moi druhowie ze wsi, mówili, że wiedźmini mieli dużo... - chłopiec uśmiechnął się głupio. - Dużo kobiet, tak? I myślisz, że to tylko bajki? - Nie wiem. Dlatego jadę tam, do twierdzy. Jeśli oni wszyscy są tacy jak ten... Ucieknę od nich. - Czy wiesz, gdzie jest to twoje Kermoren? - No, nie wiem. Pytałem, odburknął, że jeszcze daleko, i że jak dojedziemy, to się okaże. - Okłamuje cię. Ja nie słyszałam żadnych bajek, ale widziałam już kilku wiedźminów w swoim życiu. To mimo wszystko ludzie. Nie wszyscy są tacy. Widzisz te szare szczyty na horyzoncie? W tych górach jest ich twierdza - ledwie trzy dni drogi stąd. Pieszo. Chłopak spojrzał niepewnie we wskazywanym przez nią kierunku. - Konno dojechałbyś szybciej... - Nie mam konia! - Weź jego Kiłę. Mój ojciec trzyma w piwnicy owies, którym młynarzowa zapłaciła kiedyś za długi męża. Możesz wziąć go na drogę dla swojej klaczy. Nie patrz tak. Żal mi cię. Zobaczyłam w karczmie te twoje płowe włosy nad posiniaczoną buzią i... postanowiłam ci pomóc. Dam ci prowiant na drogę. Mógłbyś znaleźć prawdziwych wiedźminów. - No... - Nie marudź. Nie chcesz chyba żeby ten moczymorda obijał cię do czasu aż mu zgnije wątroba? Widziałam go wcześniej, woził innych chłopców... - Nie jestem już chłopcem! - oburzył się wypinając dumnie wątłą pierś. - Oczywiście - zaśmiała się mrużąc zielone oczy - woził chłopców, kazał im kraść, żebrać, i bóg wie co jeszcze. Co roku kręcił się tu z innym. Wiem, że niektórych wtrącono do lochu, jednemu obcięto ręce. Ludziska mówią też że innego sprzedał jako niewolka, gdy bardzo go suszyło. Spakuję ci prowiant i przywiozę porządne portki. To mówiąc odwróciła się na pięcie i w podskokach pobiegła w stronę karczmy. Chłopiec zastanawiał się chwilę, po czym ruszył do miejsca, w którym zostawił uprząż. Siodło i derka leżały pod drzewem. Przerzucił je przez ramię i zagwizdał na klacz, która uniosła pysk znad trawy i widząc znajome wędzidło smętnie poczłapała w jego stronę. - Spokojnie - powiedział - Jeśli nie chcesz uprzęży założę tylko siodło. Nie chciałbym spaść... Chwilę po tym gdy wszystko znalazło się na swoim miejscu, nadeszła córka karczmarza ciągnąc nieduży lniany worek, ze sporym koszem pod pachą. - To dla was - z tymi słowy ściągnęła z kosza coś, co z początku wydawało się kawałkiem sukna, a co okazało się być całkiem przyzwoitymi portkami - Załóż je. Lepiej nadają się do jazdy konnej i nie są podarte. Nie będzie widać twojego tyłka. No, już - zobaczyła, że się waha - Wstydzisz się? Wiesz, kiedy już będziesz wiedźminem i będziesz miał wiele kobiet, zdejmowanie przed nimi portek będzie konieczne, ha, ha! - Nie rozumiem. - Nie rozumiesz? Twoi druhowie gadali, ale nigdy nie powiedzieli ci, co znaczy mieć kobietę? - No, myślałem, że mieć, to mieć. Tak jak ma się pieniądze. Albo ich się nie ma. - No, to ściągaj portki wiedźminie. Bez tego się nigdy nie dowiesz. I zrobił jak kazała. Był piękny ciepły dzień, i chyba nie można sobie wyobrazić lepszego miejsca na tego typu lekcje niż cień samotnej wierzby na wielkiej łące. Była cierpliwą i dokładną nauczycielką, i kiedy już stwierdziła, że nic więcej tego dnia ze swojego ucznia nie wyciśnie, ubrali się i czule pożegnali. Wskoczył dziarsko w kulbakę i spojrzał na nią błyszczącymi i nieco rozmarzonymi oczyma. - Powiedz - mrugnęła okiem - Obiecasz mi coś? - No! - Obiecaj mi, że jako wiedźmin nigdy nie weźmiesz w nagrodę ręki królewny i pół królestwa. - Dlaczego? - No, wiesz. Wiejskie dziewczyny też potrzebują wiedźminów! - Ach, tak! Obiecuję. Słowa dotrzymam - zaśmiał się i jeszcze raz schylił się, by ją pocałować. - Będę cię zawsze pamiętał, twoje rude włosy, piegi i zielone oczy. - Tak, z pewnością... Tu mi rozmaryn wyrośnie... - Bywaj zdrowa! - zawołał i stuknął klacz piętami. - Ach! Jeszcze jedno! - zawołała za nim - Nie jesteś już chłopcem, tylko mężczyzną. Od dziś jesteś Geraltem! Zaśmiał się i mocniej ścisnął łydki. - Szybciej, Płotko! Do Kermoren! Przemek Szczygielski

[ BEZ POLSKICH ZNAKÓW ]

© '98 by John MacKanacKy (aka Jacek Suliga)
mkk@sapkowski.fantasy.art.pl