I Strugi deszczu, niczym łzy szarego nieba pogrążonego w wiecznym smutku, uderzały w twarde, kamienne ulice, znaczone szlakami śpieszących się ludzi. Mieszkańców miasta, próbujących uciec do swych ciepłych domów, odciąć się od pogody przypominającej im ich własny smutek. Tylko jeden człowiek, spośród setek, szedł wolno, niewzruszony tysiącami kropel zmieniającymi jego płaszcz w coś przypominającego błoto, tak, jakby zdążał donikąd. Przemierzał potoki wody, która już dawno wyrwała się z ram przepełnionych kałuż. Zdawał się nie zauważać przechodniów, którzy w swym pośpiechu raz po raz potrącali go, nie słyszeć rzucanych przez nich krótkich, surowych przeprosin. Stojący na progu jednego z domów, przemoczony kot na nastroszył się na jego widok i pierzchnął w ciemny korytarz. Mężczyzna skierował się do karczmy. Nazwa ^ÄPod baranim łbem" doskonale pasowała, w szczególności do jej właściciela Ferdyego Buckla, który nie był zbyt biegły, jeśli chodziło o myślenie. Zwłaszcza zaś o wydawanie reszty. Potrafił wydać prócz należnego, jeszcze całą zapłaconą kwotę, a że bywalcy karczmy nie należeli do najuczciwszych interes ten często przynosił deficyt. Kiedy tylko drzwi karczmy otworzyły się, wszystkie oczy zwróciły się na nowo przybyłego. Nie zainteresował on najwyraźniej gawiedzi, gdyż po chwili wszyscy powrócili do przerwanych czynności, nie wyłączając kłótni i nielicznych bójek. Mężczyzna zamówił piwo i stek, po czym zaszył się w najciemniejszym kącie. Nagle, jego uszu dobiegł znajomy głos, nucący właśnie jedną z pretensjonalnych, delikatnie mówiąc, piosenek, spotykanych na ogół w karczmach. Przerywany licznymi krzykami i śmiechami, a także oklaskami występ dawał właśnie słynny na całe królestwo trubadur Jaskier. Ni stąd, ni zowąd przerwał mu gruby głos, dochodzący z jednego z bocznych stolików: - Jak śmiesz, nędzny kundlu, wyśpiewywać tak plugawe rzeczy przy mojej żonie ! - krzyczącym okazał się tęgi jegomość, odziany w zbroję, spożywający właśnie dość pokaźną wieczerzę, mocno zakrapianą winem. Przy jego boku siedziała nieco podchmielona niewiasta. Poeta, słysząc obelgę, nie zawahał się odpowiedzieć. - Tak śmiem, żem jest trubadur, do tego sławny imć Jaskier i nikt mi nie zabroni. - w jego głosie również można było wyczuć solidne przedawkowanie napojów wyskokowych. - Ja zabronię ! - ryknął czerwony ze zdenerwowania jegomość w zbroi. Jaskier, udając, że nie słyszy zaczął ze zdwojoną siłą śpiewać kolejną zwrotkę wcześniej rozpoczętej pieśni. To rozsierdziło przeciwnika plugawych piosenek, który łapiąc drewniany stołek, który mu się właśnie nawinął, skoczył na jaskra z okrzykiem: - Ja z waści kotlety mielone zrobię ! - To mi przypomina, żem od tego śpiewania tęgo zgłodniał. - odparł Jaskier bezczelnie. - Szynkarzu, wrzuć cosik na ruszt ! Tego już było za wiele dla obrońcy niewinnych niewiast, rzucił on stołkiem w poetę, który odsuwając się potrącił jakiegoś pijanego chłopa, który z kolei upadł, prosto w talerz z zupą kostropatego zbira. Po chwili cała karczma stała się teatrem wojennym. Poszły w ruch dzbanki, stołki, talerze, a nawet stoły. Nikt nie patrzył, czy wróg, czy przyjaciel, tylko lał, gdzie popadło. Siedzący w kacie mężczyzna miał już tego dość. Wstał, z niesamowitą szybkością dobył miecza i ryknął: - Jeśli mi tu zaraz nie będzie spokoju, nie zawaham się go użyć, a zapewniam, jest ostry jak brzytwa ! - to mówiąc wskazał na swój oręż. Ludziska stanęli jak wryci, niektórzy trzymali jeszcze w rękach różnorakie sprzęty gospodarstwa domowego, mające posłużyć jako narzędzia do pacyfikacji, inni na czele z szynkarzem kryli się pod stołami. - Widzieliśta, jak szybko miecza dobył ? - zapytał ktoś. - Ani chybi, wiedźmin. - odpowiedział ktoś inny. Podchmielona niewiasta, siedząca przy sprawcy zamieszania, krzyknęła i zemdlała, nikt nie ruszył się, by jej pomóc. Ktoś inny miał rację, mężczyzna był wiedźminem i nazywał się Geralt z Rivii. Geralt właśnie przeklinał w myśli swój pomysł z uciszeniem bójki. Nie lubił rozgłosu, a właśnie go sobie zapewnił. - Pomóżcie kobiecie, - powiedział - a ty Jaskier chodź ze mną. Jaskier, wybawiony z rąk duszącego go tęgiego jegomościa w zbroi, nie dał się prosić drugi raz i za chwilę obaj byli kilka przecznic od karczmy. Geralt, zdenerwowany całym zdarzeniem milczał. Jaskier zaś nadrabiał miną i starał się przekonać wiedźmina, że właśnie miał zamiar przetrzepać skórę atakującemu go zbirowi. - Gdyby nie ty, marny byłby jego los, - mówił - jeszcze teraz ręce mnie świerzbią, żeby mu przylać w tę parszywą gębę. - Jaskier, co ty pieprzysz ? - warknął wiedźmin.- A jego ręce na twojej szyi, to niby gest poddania ? Dlaczego ty zawsze musisz się wpakować w jakieś gówno ? - No dobrze już, dobrze, ale, jako renomowany trubadur, musiałem stanąć w obronie poezji. - Znalazł się, bohater. Pasujesz ty do tej swojej poezji, nie ma co, tylko sprośności ci w głowie. - Sprośności, nie sprośności, ale to zawsze poezja. Nie mogę bez przerwy opiewać bohaterskich czynów szlachetnych rycerzy. To jest dobre na dwory królewskie, ale nie do karczmy. Poza tym, nie ma się nad czym rozwodzić, lepiej powiedz, co ty tutaj robisz ? - W dole rzeki coś zabija rybaków, dają wysoką nagrodę. Mam zamiar popłynąć tam kajakiem, lub czymś w tym rodzaju. Po ostatnich deszczach drogi zamokłe, wszędzie jedno wielkie bagno, płynąc zaoszczędzę wiele czasu. - Masz szczęście, właśnie nie mam co robić i chętnie dotrzymam ci towarzystwa w twoim spływie. Tego właśnie wiedźmin się obawiał, Jaskier zawsze przyczepiał się do niego, niby rzep do psiego ogona, nastręczając masę kłopotów. - Jaskier, ja nie potrzebuję pomocników, przecież wiesz, że taka wyprawa może być niebezpieczna. - powiedział. - Śmiesz wątpić w moją odwagę? - oburzył się poeta. - Pewnie nie masz jeszcze żadnego środka transportu? - Nie, ale... - Żadnych ale, znam człowieka który zajmuje się tymi sprawami. To mój stary przyjaciel, może spuści trochę z ceny. - na ustach Jaskra zagościł głupi uśmieszek. Wiedźmin, który rzeczywiście nie miał jeszcze żadnej łódki, chcąc, nie chcąc, zgodził się na uciążliwe towarzystwo trubadura. - Sprawa załatwiona. - powiedział rozpromieniony Jaskier. - A teraz poszukajmy jakiejś innej karczmy, od tego gadania zaschło mi w gardle. I I Lin Sumowąs był dumny z wspaniałej kanadyjki, którą właśnie skończył budować. Zawsze zastanawiał się nad nazwą, pochodzącą jakby z innego świata, w żadnym dialekcie bowiem - ludzkim, czy nieludzkim, nie było takiego słowa. To jednak teraz się nie liczyło. Szkutnik podziwiał subtelne kształty kanadyjki, wzorowane na łodziach elfów. Zrobiona była z warstwy drewna, pokrytej smołą i skórą jelenia. To była pierwsza łódź, której Lin poświęcił tyle czasu. Usiadł, zagryzając grubą pajdę razowca i popijając piwem. Patrzył na dzieciaki, beztrosko pluskające się w wodzie tuż przy przystani. Nagle, jedno z nich krzyknęło i zniknęło pod wodą. Serce Lina zamarło. Po chwili porwany chłopczyk wynurzył się niedaleko, przeraźliwie krzycząc coś o potworze. Szkutnik porwał stojącą obok siekierę i skoczył na ratunek chłopcu. To co zobaczył przeraziło go jeszcze bardziej. Trzymający chłopca stwór miał niesamowicie długie szczęki, z których wystawały setki, ostrych jak szpilka kłów, sponad szczęk spoglądało na niego dwoje wyłupiastych oczu. Lin nie wahając się zdzielił potwora siekierą prosto między wyłupiaste ślepia. Szczęki trzymające chłopca rozwarły się, omdlałe dziecko popłynęło z prądem w dół rzeki. Stwór jednak szybko otrząsnął się po uderzeniu, które nawet nie drasnęło jego pancerza, rzucił się na Lina i w jednej chwili zmiażdżył trzymaną w rękach siekierę. Lin już szykował się na śmierć od następnego uderzenia potwornych szczęk, gdy wtem nadeszła niespodziewana pomoc. Mężczyzna z mieczem rzucił się do wody i błyskawicznym ruchem ciął potwora. Lin zauważył, że włosy mężczyzny były mlecznobiałe, to było wszystko co zapamiętał, po czym zemdlał. Obudził się leżąc na własnym łóżku, przy którym krzątała się jego żona, przy stole siedziały dzieci, zaś na fotelach pod ścianą lekarz i dwóch nieznajomych. Dopiero po chwili uświadomił sobie, że jeden z nich to trubadur Jaskier, którzy grał kiedyś na jego weselu, drugi zaś to mężczyzna z mleczno białymi włosami, który pomógł mu w rzece. Jedno z dzieci, chłopiec, brat złapanego przez potwora, widząc, że ojciec oprzytomniał rzucił się do niego i zaczął opowiadać. - Mówię ci tatu, gdybyś ty to widział, ten wiedźmin co to cię uratował, tak potwora zasiekł, że szkoda gadać. Jak skoczył ci na pomoc to maznął mieczem tego stwora, aż się tamten krwią zieloną zalał. A jak chciał na wiedźmina skoczyć, ten wywinął piruet, aż miło i jeszcze raz go zdzielił, wtedy stwór zwisł na wodzie i przestał wierzgać. A Maćka tośmy sami wyciągnęli. - Leszko, nie mąć tacie w głowie. - zestrofowała chłopca matka. - On spokoju potrzebuje, tak doktór radził. Trójka mężczyzn podeszła do łóżka, doktor zbadał Lina, i orzekł, że wszystko w porządku. Poszkodowany zaczął dziękować wiedźminowi za ratunek. - To był gżdacz, miał pan szczęście, że byłem w pobliżu - odparł wiedźmin. - Byłeś bardzo dzielny, Lin. - pochwalił Jaskier. - Dzięki tobie Maćko jeszcze dycha. - I to prawda.- poparł poetę Geralt. - Panie szlachetny, jak ja się panu odwdzięczę? - spytał Lin wzruszony. - Jużeś się odwdzięczył, żeś dziecko wyratował. - odpowiedział wiedźmin. - Właściwie, to możesz się nam odwdzięczyć, - wtrącił się Jaskier, - zamierzamy płynąć w dół rzeki, a nie mamy łodzi. - Bierzcie tą, co przed chatą stoi, dopiero co zrobiona, lepszej nie znajdziecie. - zaoferował Lin. - Wielceśmy zobowiązani. - podziękował Jaskier i oboje z wiedźminem ruszyli ku wyjściu. - Zostańcie choć na obiad. - poprosiła pani domu. - Właściwie, to musimy już ruszać... - oznajmił Geralt. - ...Ale z chęcią coś zjemy - dokończył jak zwykle głodny Jaskier. I I I Niziołek Blibo Schuttelmeier obserwował uważnie zanurzony w rzece spławik. Wybrał się na ryby żeby odpocząć od swojego kramu z zabawkami, który otwierał co dzień o tej samej porze. Postanowił zrobić sobie wakacje. Łowił ryby od samego ranka, było już popołudnie lecz nie złowił ani jednej. Nagle spławik drgnął, zaczął się powoli zanurzać i wynurzać. Niziołek popluł sobie na ręce i chwycił opartą o gałąź wędkę. ^Ä Teraz cię mam !" - pomyślał. Spławik zataczał kółka na wodzie, ustawicznie znikając pod wodą i pojawiając się na powierzchni. Po chwili całkowicie zniknął, a Blibo poczuł miły ciężar na końcu żyłki. Zaciął z całej siły i ku swemu zdziwieniu usłyszał krzyk. Dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że nie był to krzyk rybi, właściwie wcale nie był to krzyk, tylko śpiew, dochodzący zza zakrętu rzeki. Po upływie kilku sekund wyłoniła się stamtąd łódź. Siedziało w niej dwóch jegomości, z których jeden wiosłował, drugi zaś, znajdujący się w pozycji horyzontalnej, śpiewał, przygrywając sobie na lutni. Śpiewak zaczął krzyczeć do niziołka, pytając o przebieg połowu. W tym momencie Blibo przypomniał sobie o rybie, lecz było już za późno, spłoszona krzykiem zerwała się z haczyka i uciekła. * * * - Co myślisz o wędkarzach, Geralt ? - spytał Jaskier. - Ten ostatni był dość dziwny, zwymyślał mnie, jakbym mu matkę zabił, nie uważasz ? - Pewnie spłoszyłeś mu rybę, - stwierdził Geralt, - oni tego nie lubią. - Nie lubią, nie lubią, - żachnął się poeta, - ale po co zaraz wyzywać od ryczących bawołów i do tego mnie, sławnego Jaskra. Nie mają dziś szacunku dla sztuki i poetów. - Przestań się skarżyć i zacznij wiosłować. - zdenerwował się wiedźmin. - Musimy znaleźć jakieś dogodne miejsce na biwak. Nie zamierzasz chyba płynąć nocą ? - Nie, szczególnie po tej przygodzie z gdaczem, czy jak mu tam było. - Gżdaczem, to bardzo rzadki stwór, nie wiem, jak się tam znalazł, z reguły występuje na bagnach. Ten szkutnik miał prawdziwe szczęście, bestia była niesamowicie szybka. Jaskier zatrząsł się, nie wiadomo, z zimna, czy ze strachu, ale było dość ciepło. Płynęli przez lesiste tereny, czasem korony drzew tworzyły nad nimi jakby dach z milionów liści. Czuli, że przebywają w prawdziwym pałacu, stworzonym przez przyrodę. Woda była nieco mętna, zapewne skażona ściekami z miasta, powoli jednak zaczynała się przeczyszczać. Wkrótce znaleźli dogodne miejsce do biwakowania, na śródleśnej polance. Wyciągnęli łódź na brzeg i nazbierali drewna na ognisko. O dziwo, Jaskier przy okazji znalazł trochę grzybów, wyciągnęli więc z tobołów patelnię, przyrządzili je i zjedli wespół z suszonym mięsem i chlebem, ofiarowanym im na odchodnym przez żonę Lina Sumowąsa. Płomienie ogniska wesoło tańczyły na rozpalonym chruście. - Przydałaby się gorzałka. - powiedział smutno Jaskier. - Ano przydałaby się. - stwierdził smętnie Geralt. - Mogliśmy poprosić szkutnika. - kontynuował Jaskier. - Ano mogliśmy. - wtórował mu Geralt. - Wiesz co, Geralt, tak sobie myślę, że z drugiej strony, tu wcale nie jest tak źle. - Ano nie jest. - Ty znowu z tym "ano", ano to, ano tamto. Powiedziałbyś coś mądrego. - Ano powiedziałbym, ino mi się nie chce. - zażartował wiedźmin. - Zgaśmy już to ognisko i chodźmy spać, jutro czeka nas ostra przeprawa przez bystrza. - Mnie tam bystrza nie straszne. - odpowiedział hardo poeta. - Pójdę, przyniosę wody do gaszenia... - Ciszę przerwało przeciągłe wycie wilka. - ...może jednak ty przynieś, Geralt. Geralt ? Wiedźmin jednak spał już w najlepsze. - Aa, niech się pali, samo zgaśnie. - stwierdził Jaskier i ułożył się obok wiedźmina. I V W bystrzu zwanym przez elfy Mael'strom, co znaczy "wir", woda kotłowała się niczym zupa w wielkim garnku. Płynąc po spadzistym terenie, rozbryzgiwała się na głazach, którymi bystrze było usiane, na samym końcu tworząc olbrzymi wir. Miejsce to było nadzwyczaj niedostępne, gdyż po obu stronach rzeki piętrzyły się potężne, granitowe skały. Jaskrowi zrzedła mina, gdy zobaczył zbliżające niczym kamienne kły, głazy Mael'strom. Wiedźmin, trzymając wiosło w pogotowiu, krzyknął, by poeta przygotował również swoje. Prąd niósł ich z niesamowitą siłą, prosto w paszczę Mael'strom, w paszczę Wiru. Kiedy wpłynęli w kamienny wąwóz, zaczęli z całych sił wiosłować do tyłu, starając się choć trochę zwolnić niesioną prądem kanadyjkę. Gdy zobaczyli stojące im na drodze głazy, wiedźmin starając się przekrzyczeć szum wodospadu, wrzeszczał nieustannie do Jaskra, wskazując mu, w którą stronę ma wiosłować. Nieustannie czuli, jak ukryte pod wodą głazy ocierały się o dno łódki. Każda inna, już dawno miałaby przedziurawione dno, lecz budując tę łódź Lin Sumowąs wiedział co robi. Nagle tuż przed nimi wyłonił się potężny głaz. Jaskier stracił wszelką nadzieję na ratunek, lecz wiedźmin nakazał mu wiosłować z całych sił w jedną ze stron. Sam, skontrował, wiosłując do tyłu z przeciwnej strony. Cudem wyszli z opresji, ale to nie był koniec. Teraz mknęli prosto w środek wielkiego wiru. Wytężając wszystkie siły, nieustannie wynurzając i zanurzając pióra wioseł, przeszli tuż obok, lecz teraz płynęli prosto na granitową ścianę. Wiedźmin, próbował wiosłem odepchnąć się od niej, lecz wiosło nie wytrzymało i pękło jak zapałka. Błyskawicznie dobył miecza, wsadził ostrze w jakąś szczelinę, i odepchnął z całej siły. Udało się, jednak miecz na zawsze pozostał w szczelinie skalnej wąwozu Mael'strom. Kiedy opuścili bystrze, natychmiast przybili do brzegu. Nogi każdego z nich były, jak z waty. Oboje legli w trawie. - Było blisko. - przerwał ciszę wiedźmin. - Ano było. - stwierdził dla odmiany Jaskier, dysząc niczym parowóz. - Będę musiał poszukać sobie innego miecza, na szczęście został mi jeszcze srebrny. - Masz szczęście, żeś tam głowy nie zostawił. - Ano mam. - odpowiedział Geralt i oboje zaczęli się śmiać, szczerym śmiechem wybawionych od śmierci. V Płynęli już niecały tydzień. Rzeka stawała się coraz szersza i coraz łatwiej się nią płynęło. Napotykali jeszcze zawałki drzewne, przez które trzeba było łódkę przenosić, lecz pojawiały się one coraz rzadziej. Największą zmorą nie było samo przenoszenie, lecz mrówki, które nadzwyczaj upodobały sobie przewrócone drzewa, robiąc z nich nadwodne mrowiska. Podczas przenoszenia łodzi, kąsały zawzięcie w bose stopy obydwu spływowiczów. - Psie krwie, kąsają jakby rok nic w rzuwaczkach nie miały. - oburzał się Jaskier. Nie ruszało to jednak "krwiożerczych" mrówek, które najspokojniej w świecie kontynuowały swój kąśliwy proceder. Przepływali przez drobne osiedla ludzkie, było to zawsze okazją do zebrań miejscowych dzieci, które biegnąc brzegiem i wykrzykując najróżniejsze rzeczy, nie wyłączając obelg. Niewiasty, siedzące na brzegu zazwyczaj prały bieliznę lub czyściły ryby. - Zauważyłeś, Geralt, że ilekroć mijamy osiedle, woda brudnieje? - zagadnął wiedźmina Jaskier. - Ludziska nie liczą się z przyrodą. - odpowiedział zagadnięty. - Gdyby to jaki druid zobaczył, to by chyba zawału dostał, albo wszystkich tych ludzi na tamten świat posłał. - Druidzi są pacyfistami, oni nie zabijają. - Pies ich tam wie, takiego bzika na punkcie przyrody mają, że może coś głupiego któremuś do głowy strzelić. Na takich rozmowach upływał im czas. Kiedy zaś nie gawędzili, podziwiali wspaniałą, nadrzeczną przyrodę. Majestatyczne drzewa, kłaniające im się koronami, ptaki buszujące w nadrzecznych szuwarach, obdarzające ich słodyczą swojego śpiewu i ryby po ruszające się w krystalicznie czystej miejscami rzece. Nie brakowało też komicznych przygód. Pewnego razu zbudził ich potworny ryk. Zerwali się chwytając, Geralt za miecz, Jaskier za lutnię, nie mając pojęcia z jakim piekielnym stworem przyjdzie im się zmierzyć. Okazał się nim być podchmielony nieco chłop, któremu nie spodobali się obcy na jego ziemi, grożący kompanom widłami. Jednak widząc miecz szybko spuścił z tonu i ulotnił się, klnąc przy tym pod nosem. Tak upływały im beztroskie dni na rzece. V I - Nie wypływaj dziś na połów. - prosiła Gerda swego narzeczonego, Piotra. - Mam złe przeczucia. - Nie martw się, Gerduś, - starał się ją uspokoić Piotr, - dziś płynie z nami ten białowłosy wiedźmin, on poczwarę wytropi i zabije. - Nie ufaj za bardzo w jego siły, a co, jak potwór jego ukatrupi ? - Nie ukatrupi, on takie poczwary codzień wykańcza, sama możesz go spytać. - Dobrze, ale bądź ostrożny. Piotr wybiegł z chaty i pospieszył do przystani. Kiedy przybył, wszystko było już gotowe. W jednej łodzi siedział wiedźmin, ze swoim przyjacielem, grajkiem Jaskrem, który poprzedniej nocy dał wspaniały występ dla rybackiej gawiedzi. Rybacy wypłynęli na morze, do którego wpływała rzeka. Był wczesny ranek. Rybacy zarzucali sieci, a wiedźmin, uważnie obserwując morskie fale gawędził z Jaskrem. - Jak myślisz, co tu siedzi ? - spytał jaskier. - Pies wie, może być wszystko, od przerośniętego rekina, po morskiego smoka. - odpowiedział Geralt. W tym momencie na jednej z łodzi podniósł się krzyk. Geralt nakazał rybakowi płynąć tam. - Panie, - powiedział jeden z rybaków, - to tu jest, o dno łodzi nam się łobtarło. - Wyjść z łodzi, przejdźcie do naszej, - zakomenderował wiedźmin. Sam przeszedł do pustej już łodzi. Wtem drewniane dno pękło, a z dziury wyłoniła się głowa osadzona na długiej szyi. - Wąż morski. - stwierdził Geralt, dobył miecza i ciął w szyję stwora. Miecz ześlizn[A1]ął się po twardej łusce gada, a ten uderzył łbem, wytrącając wiedźmina z równowagi. Upadł on na dno łodzi i zaklął głośno. W tym momencie jeden z rybaków chwycił harpun i rzucił nim w stwora, trafiając w środek paszczy. Rozsierdziło to stwora, który zostawiając Geralta, porwał za ramię nieszczęsnego rybaka. Był to Piotr. Na szczęście wiedźmin był już na nogach, wziął potężny zamach i odrąbał potworowi głowę, z kawałem szyi. Szczęki, zatrzaśnięte na ramieniu rybaka zwolniły chwyt. To był koniec. * * * - Dzięki, za uratowanie mego przyszłego męża. - powiedziała Gerda do Geralta. - Podziękuj mu za uratowanie mnie. - odrzekł wiedźmin. Dziewczyna ucałowała Geralta i zaraz potem Piotra. - Będzie z nich dobra para. - wzruszył się Jaskier. - Ano będzie. - opowiedzieli chórem i znów zaczęli się śmiać. Od autora Łaskawco, który to czytasz. Tekst, może trochę za bardzo przypomina mistrza Sapka, ale o to mi chodziło. Przepraszam za ewentualne powielenie niektórych zdań oraz ewentualne błędy, zapewniam, że zrobiłem to nieświadomie. Jeśli ci się spodoba wyryj coś pod adres (nie mam dostępu do internetu, proszę o kawał papira :) Marcin Myszka ul. B. Malinowskiego 5a\13 87-100 Toruń

[ BEZ POLSKICH ZNAKÓW ]

© '97 by John MacKanacKy (aka Jacek Suliga)
mkk@sapkowski.fantasy.art.pl