ANDRZEJ SAPKOWSKI: Pierwsze trzy tomy serii Landover to "Królestwo na sprzedaż", "Czarny jednorożec", "Nadworny czarodziej", "Kabałowa szkatułka" i "Napój czarownic". W 1997 roku Rebis planuje wydanie pierwszego tomu cyklu "Miecz Shannary". Czy te dwie serie prezentują Pański całkowity dorobek? TERRY BROOKS: Cykl Landover zawiera obecie pięć książek, na cykl Shannary składa się osiem książek. ANDRZEJ SAPKOWSKI: Podobno zaczął Pan pisać w szkole średniej. Jednocześnie "Miecz Shannary" określa się jako Pana pierwszą książkę. A więc albo zaczął Pan pisać "Miecz..." jako uczeń i skończył w 1977 roku, albo w czasach szkolnych napisał Pan inne powieści i/lub opowiadania. TERRY BROOKS: Pisałem opowiadania, odkąd skończyłem dziesięć lat, ale pierwszą powieść napisałem w szkole średniej. Była to space opera pod tytułem "Kosmiczny dziennik", o której lepiej zapomnieć. Zacząłem pracować nad "Mieczem..." w 1967 roku, kiedy byłem na pierwszym roku studiów. ANDRZEJ SAPKOWSKI: Po wydaniu trzech tomów Shannary zaczęła wychodzić seria Landover, potem wrócił pan do Shannary, następnie ukazał się "Napój czarownic" z Landoveru, a w tym roku znowu przerzucił się Pan na Shannarę. Czy przeskakuje Pan z jednej serii do drugiej, żeby uniknąć znudzenia, czy raczej odczuwa Pan potrzebę zmiany świata, w którym Pan przebywa? TERRY BROOKS: Nie lubię pisać jednym ciągiem zbyt wielu książek z danej serii. Tracę świeżość spojrzenia, jeśli nie zrobię sobie wakacji i nie popracuję nad inną serią. Dlatego właśnie przerzucam się od Shannary do Magicznego Królestwa i z powrotem - w ten sposób ładuję swoje twórcze baterie i mam czas zastanowić się, co dalej. ANDRZEJ SAPKOWSKI: Powracając do daty wydania pierwszego tomu Shannary: łatwo obliczyć, że w 1977 roku prowadził Pan praktykę adwokacką. Rozpoczynając karierę pisarza, nie zdecydował się Pan - w przeciwieństwie np. do Grishama - na thrillery o prawnikach. Dlaczego fantasy? TERRY BROOKS: Może gdybym wiedział, ile pieniędzy zarobi John Grisham, pisałbym to, co on. Zawsze uważałem moje książki za opowieści głównie przygodowe. Pierwotną inspirację czerpałem z Waltera Scotta, Roberta Louisa Stevensona, Aleksandra Dumasa itd. Fantasy po prostu pozwala mi rozszerzyć podstawową przygodową historię. ANDRZEJ SAPKOWSKI: Shannara, pierwsza Pańska seria, należy do gatunku typowych "tolkienowskich" powieści magii i miecza. Natomiast seria Landover, rozpoczęta w 1986 roku powieścią "Królestwo na sprzedaż", jest absolutnie nietypowa. Plotka głosi, że właśnie dlatego "Królestwo..." odniosło błyskawiczny sukces. Jaka jest geneza postaci Bena Holidaya i jego Magicznego Królestwa? TERRY BROOKS: Mój wydawca, Lester del Rey, podsunął mi pomysł "Królestwa na sprzedaż". Właściwie pożyczył mi ten pomysł na rok, ostrzegając, że zwrócę pomysł, jeśli nie zdołam go wykorzystać. Wyobrażał sobie lżejszą, zabawniejszą historię w stylu Piersa Anthony'ego. Ale ja dostrzegłem jakiś cień. Zapytałem: "Kim jest ten człowiek?" Odkryłem, że był prawnikiem, niezadowolonym z życia. Był mną. Opowieść stała się - w przenośni - autobiografią. ANDRZEJ SAPKOWSKI: W Polsce istnieje pogląd, że w porównaniu z tzw. głównym nurtem fantastykę należy uznać za gatunek marginalny, podrzędny i prymitywny. Liczni miłośnicy fantastyki uważają za podrzędny, marginalny i "gorszy" pewien pogdatunek fantastyki: fantasy. Fantasy również została zaszufladkowana; na szarym końcu znajdują się długie serie i sequele. Czy nie obawia się Pan zepchnięcia na "szary koniec" literatury fantasy? TERRY BROOKS: Obawiam się jedynie, żebym nie zaczął pisać czegoś, co spodoba się wyłącznie krytykom, a nie czytelnikom. Piszę dla szerokiej, masowej publiczności, którą należy zaliczyć do głównego nurtu; w żadnym razie nie traktuję swojego pisarstwa marginalnie. Miłośnicy fantastyki nie cenią mnie zbyt wysoko, ale stanowią zaledwie jeden procent moich czytelników. Staram się wprowadzić fantasy do głównego nurtu, gdzie znajduję czytelników. ANDRZEJ SAPKOWSKI: W maju 1996 polscy czytelnicy i pisarze fantastyki spotkali się na seminarium poświęconym problemom ekologicznym w literaturze fantastycznej. Wygłaszając referat na temat fantasy, pozwoliłem sobie sięgnąć do twórczości Terry'ego Brooksa i przypomnieć postać Włądcy Rzeki z Landoveru, Króla Srebrnej Rzeki ze Shannary i oczywiście postać Quickening z "Druida Shannary", dziewczyny, która poświęciła się, żeby uratować świat od zabetonowania. Czy motywy ekologiczne w Pana książkach wynikają jedynie z pogoni za modą, czy też wyrażają Pańskie przekonania? TERRY BROOKS: Tematy ekologiczne stanowią centrum mojego pisarstwa. Trafił pan w sedno. W moich książkach próbuję zwrócić uwagę na aktualne kwestie ekologiczne. Zanieczyszczenie środowiska, ochrona zasobów naturalnych - takie tematy dobrze pasują do fabuły moich opowieści. ANDRZEJ SAPKOWSKI: Zauważyłem, że ilustracje na okłądkach Pańskich książek są dziełem rozmaitych artystów (Darrell K. Sweet, Keith Parkinson, Brothers Hildebrandt). Czy któreś z nich najlepiej odpowiadają Pańskim wyobrażeniom? Czy Pan współpracuje z ilustratorami i udziela im konsultacji? TERRY BROOKS: Dawniej nigdy nie wtrącałem się do pracy ilustratorów. Załatwiał to za mnie Lester del Rey i na ogół nie miałęm powodu do narzekań. Nie zawsze uważałem, że artysta dobrze uchwycił wygląd bohatera, ale nie na tym przecież polega zadanie okładki. Ilustracja na okładce ma pomóc w sprzedaży książki. Del Rey uważał rónież, żę okładka powinna przedstawiać jakąś scenę z powieści. Myślę, że moje okłądki spełniają te wszystkie zadania, bez względu na to, czy podobają mi się osobiście - a większość mi się podoba. Od śmierci Lestera współpracuję z artystą i moim nowym wydawcą, Owenem Lockiem - wspólnie ustalamy, co znajdzie się na okładce. Zasady pozostały te same. ANDRZEJ SAPKOWSKI: Pańskie książki, zwłaszcza z serii Shannary, bardzo często - jak na pozycje spoza głównego nurtu - zajmowały wysokie pozycje na listach bestsellerów. Jaka była wysokość nakładów w USA i za granicą, w jakich krajach wydawano Pańskie książki, jak długo utrzymywały się na listach bestsellerów? TERRY BROOKS: Wszystkie książki z Serii Shannary i Magicznego Królestwa były krajowymi i międzynarodowymi bestsellerami, większość zarówno w twardej, jak w miękkiej oprawie. "Miecz Shannary" jako pierwsza pozycja fantastyczna w historii trafił na paperbackową listę bestsellerów "New York Timesa", najbardziej prestiżowego przeglądu literackiego w USA, i utrzymał się na niej przez ponad pięć miesięcy. Większość pozycji z cyklu Shannary zajmowała pierwsze lub drugie miejsce na liście, często przez kilka tygodni. Moje ksiązki są wydawane na całym świecie, ogółem w nakładzie ponad 13 mln egzemplarzy. ANDRZEJ SAPKOWSKI: Kilka lat temu próbowałem udowodnić, że pisarz fantasy musi być także miłośnikiem kotów. Pozwoliłem sobie przytoczyć przykład Terry'ego Brooksa, pamiętając dzielnego Rumora z cyklu Shannary oraz uroczego i sympatycznego Edgewooda Dirka, pryzmatycznego kota z "Czarnego jednorożca". Czy lubi Pan koty? Czy potwierdza Pan istnienie więzi pomiędzy kotami i pisarzami? TERRY BROOKS: Przez całę życie zawsze miałem koty, chociaż teraz mam tylko jednego. Opowiem panu historię o kocie, która ilustruje symbiozę pomiędzy kotem a pisarzem. Przed laty, kiedy pracowałem nad "Kamieniami elfów z Shannary", miałem wielkiego kocura imieniem Beowulf, naprawdę groźnie wyglądającą bestię. Pisałem zwykle w sypialni na tyłach domu, z oknem wychodzącym na podwórze. Pewnego wieczoru pracowałem nad szczególnie przerażającą sceną w książce, ale nic mi nie wychodziło. Męczyłem się nad tym od kilku dni i ogarniałą mnie coraz większa srystracja. Kiedy tak siedziałem i próbowałem sobie wyobrazić potwora dostatecznie okropnego, żeby wzbudził należyty popłoch wśród elfów, Beowulf nagle wskoczył na okno, tuż przed moją twarzą, wbijając pazury w siatkę. Tak mnie wystraszył, że przewróciłem się do tyłu z krzesłem i nabiłem sobie guza na głowie. Potem szybko napisałem całą scenę, wspomagany odpowiednią porcją strachu. [Wklepał: Mad Wizard]