1.06.1959 w Hammersmith w Zachodnim Londynie na świat przyszedł Alan Wilder
1960 - urodziny Vinca Clark'a
8.07.1960 urodził się najlepszy footbalista w zespole - Andrew Fletcher
23.08.1961 w Dagenham w hrabstwie Essex narodził się Martin L. Gore
9.05.1962 swój talent wokalny ujawnił Dave Gahan, który tego dnia krzykiem oznajmił wszem i wobec swoje przyjście na świat
w 1976 roku czternastoletni Dave Gahan zafundował sobie swój pierwszy tatuaż, który skwapliwie, w 1982, usunął na znak ustatkowania się i zerwania z przeszłością
1977 - kumple ze szkoły - Fletcher i Clark załozyli zespół No Romance In China
1979 - Martin Gore podjął pracę w Natwest's Clearing Bank w Londynie; Clark rozwiązał No Romance... i wraz z Perrym Bamonte, przyjacielem z podwórka, założył inną formację - The Plan, która również nie przetrwała próby czasu i ostatecznie została zastąpiona przez trio - Clark, Gore, Fletcher - o nazwie Composition Of Sound
Gore ponadto udzielał się w innym zespole - The French Look, na próbie którego w Woodlands School spotkał Dave'a Gahana
wiosną 1980 Composition Of Sound wystąpił po raz pierwszy w czteroosobowym składzie, z Gahanem w roli wokalisty, ten zaś zaproponował zmianę nazwy na Depeche Mode, co zostało zaaprobowane przez resztę zespołu
16.08.1980 zespół wziął udział w cotygodniowej imprezie Glamour Club w Crock's w Rayleigh
jesienią '80 Depeche Mode wraz ze swym demo wędruje od wytwórni do wytwórni, by w Rough Trade spotkać po raz pierwszy Daniela Millera, właściciela Mute Records, który potraktował wówczas zespól bardzo oschle
w listopadzie 1980 DM zagrali w Bridgetown jako support przed gwiazdą muzyki elektronicznej - Fad Gadget; wystep ten zwrócił na nich uwagę bawiącego tam Millera, który zachwycony chłopakami z Basildon, zaproponował im współpracę
z końcem 1980 roku zespół nagrał swój pierwszy utwór - "Photographic" na potrzebę składanki przygotowywanej przez młodego DJ'a - Steve'a "Stevo" Pearce'a - "Some Bizzare"
w lutym 1981 roku ukazało się dzieło Steve'a a Depeche Mode za swój utwór zebrali pochlebne recenzje oraz oferty współpracy od wielkich wytwórni fonograficznych, które notabene zostały odrzucone
20.02.1981 zespól wydał swój debiutancki singiel "Dreaming Of Me"
w kwietniu tegoż samego roku Daniel Miller zawarł umowę z Seymourem Steinem, szefem amerykańskiego Sire/Warner Records, na wydawanie płyt DM za Atlantykiem
wiosną i latem zespól koncertował w południowej Angli
13.06.1981 ukazał się kolejny singiel spod szyldu Depeche Mode - "New Life"
w lipcu 1981 roku Panowie z DM dostąpili zaszczytu uczestnictwa po raz pierwszy w telewizyjnym show Top Of The Pops
7.09.1981 trzeci singiel ujrzał światło dzienne - "Just Can't Get Enough"
19.09.1981 Depeche zagrali na rzecz Amnesty International w londyńskim Venue po czym wyruszyli w mini trasę koncertową po Europie, na którą złożyły się cztery koncerty" w Hamburgu, Amsterdamie, Brukseli i Paryżu
31.10.1981 DM wystartowali w trasę po Wielkiej Brytanii, promującą ich debiutancki album "Speak and Spell", w międzyczasie Clark podjął decyzję o odejściu z zespołu
16.11.1981 Vince Clark zagrał swój ostatni koncert z Depeche Mode, który odbył się w londyńskim klubie Lyceum
w grudniu 1981 prasa podała oficjalną wiadomośc o odejściu lidera DM, a atymczasem grupa dała ogłoszenie o poszukiwaniach muzyka sesyjnego, który podczas nadchodzących koncertów w Ameryce mógłby zastapić Vince'a - wybór padł na Alana Wildera
jeszcze w tym samym roku grupa rozpoczęła prace w studiu nad kolejną piosenką, "See You"
w styczniu 1982 Wilder po raz pierwszy staje za syntezatorem na scenie w osławionym już Crock's
niebawem też zespól wyruszył do Stanów Zjednoczonych, by zagrać 22 i 23 stycznia w The Ritz w Nowym Jorku
wiosną 1982 "Speak..." zostaje wydany w USA
29.01.1982 wydany został kolejny singiel - "See You"
10.02.1982 Depeche wyruszyli w kolejny objazd po klubach Zjednoczonego Królestwa, który rozpoczął się w programie radiowym "In Concert" Radio 1, przy czym właściwa trasa rozpoczęła się w Top Rank w Cardiff
4.03.1982 DM otworzyło koncertem w Rockola w Madrycie europejską część trasy, która objęła tym razem Sztokholm, Hamburg, Hannover, Berlin, Rotterdam, Obernkorn, Paryż i Mechelen
po powrocie na wyspy, trio zaszyło się w studiu
26.04.1982 wydano "Meaning Of Love"
7.05.1982 DM wyruszyli na podbój Ameryki z koncertami w Nowym Jorku, Filadelfii, Toronto, Chickago, Vancouver, San Francisco oraz Pasadenie i The Roxy w Los Angeles
latem Depeche powrócili do prac nad kolejnym albumem w studiu Blackwings w Londynie
16.08.1982 "Leave In Silence" poprzedził wydanie płyty
27.09.1982 drugi album, "A Broken Frame", trafił na półki sklepów muzycznych
jesienią zespól jak zwykle ruszył z koncertami po Anglii
w grudniu 1982 roku Alan Wilder został oficjalnie przyjęty do zespołu
31.01.1983 roku oczekiwanie na kolejny longplay umila singiel "Get The Balance Right".
na początku 1983 roku DM wybrali się z koncertami z ocean i po raz pierwszy odwiedzili także Daleki Wschód - min. Hongkong i Bangkok
Po powrocie z Azji zespół ulokował się w Garden Studio w Shoreditch, gdzie rozpoczął prace nad trzecim już z rzędu albumem, w których udział wziął również Gareth Jones - inżynier
Po zakończeniu nagrań w The Garden Depeche udali się do Berlina, by w tamtejszym Hansa Studio zmiksować materiał
11.07.1983 ukazał się pierwszy zwiastun nowego dzieła - singiel "Everything Counts"
22.07.1983 grupa zaszczyciła świat "Construction Time Again", kompilacją 10 piosenek, z których dwie są autorstwa Alana Wildera
7.09.1983, w Regal (Hitchin), Depeche rozpoczęli kolejną podróż po Anglii I Irlandii, na którą złożyły się 23 koncerty
w międzyczasie, 19.09.1983, na rynek wypuszczono "Love, In Itself"
z początkiem grudnia 1983 Depeche Mode ponownie wyruszyło w trasę, tym razem po Europie, koncertując 13 razy w Niemczech i 18 w Skandynawii oraz Państwach Beneluxu pierwsze miesiące 1984 roku Martin spędził na twórczym komponowaniu i pisaniu piosenek
5-10.03.1984 Gore, Gahan, Fletch i Wilder gościli z pięciodniowym tournee w Hiszpanii i Włoszech
12.03.1984 Mute wypuściła kolejny, dziesiąty już singiel "People Are People", który stał się największym, jak dotychczas, hitem Depeche Mode
w czerwcu Elton John zaprosił Depeche Mode do wspólnego występu na stadionie Suedwest w Ludwigshafen, co stało się okzają dla piosenkarza do osobistego wyrażenia uznania dla muzyki pisanej przez Martina Gore'a
20.08.1984 świat zaskoczyła kolejna piosenka - "Master And Servant", wsparta przez kawałek "(Set Me Free) Remotivate Me"
24.___1984 nadeszła kolejna miła niespodzianka w postaci albumu "Some Great Reward", który zebrał pochlebne recenzje
i znowu nadszedł czas występów na żywo, tym razem 29 koncertów w Zjednoczonym Królestwie przy pełnej widowni każdego wieczoru
29.10.1984 Depeche wzbudzili niemałą sensację swym kontrowersyjnym singielkiem "Blasphemous Rumours", którego emisja w stacjach radiowych była skutecznie przerywana przez co bardziej konserwatywne stowarzyszenia chrześcijańskie
rok 1984 zespól zakończył trasą po Europie, łącznie 25 koncertów w Danii, Włoszech, Szwajcarii, Holandii i Paryżu
14.03.1985 w Warner Theatre w Waszyngtonie, miała miejsce inauguracja amerykańskiej części trasy koncertowej, promujacej czwarty album DM
w maju, po powrocie z Ameryki, Sire Records wydało składankę singli Depeche Mode "People Are People"
29.04.1985 w Wielkiej Brytanii swą premierę miała piosenka "Shake The Disease", poprzedzająca kolejne występy DM na żywo w Europie
latem 1985 zespól ponownie odwiedził kraje azjatyckie, grając w Tokio i Osace
lipiec zaś poświęcili europejskim fanom, którzy nie dopisali jednak 13 dnia tegoż miesiąca, gdy DM supportowało The Clash we francuskim mieście Brest
ponadto zespół po raz pierwszy odważył się zagrać za żelazną kurtyną, czego efektem była wizyta w Budapeszcie na stadionie Volan oraz na Torwarze w Warszawie, 29 lipca
26.07.1985 panowie z Basildon uświetnili swą obecnością imprezę na stadionie Panathinaikosu w Atenach, w której udział wzięły również zespoły: Culture Club, The Cure, Talk Talk, The Clash
4.08.1985 Dave Gahan i Joanne postanowili zalegalizowac swój związek, co też skwapliwie uczynili, a niczym nie zmącone przyjęcie weselne odbyło się w namiocie rozstawionym przed wiejskim hotelem
późnym latem 1985 roku, muzycy spotkali się ponownie na nowej sesji w Genetic Studios w Londynie; efektem pracy był kojelny singiel, "It's called A Heart" - 16.09.- jak sam zespół stwierdził, "najsłabszy ze wszystkich"
wykorzystując przerwę w pracy zespołu, jaka stała się nieuchronnym wynikiem długiej trasy, Mute wypuściło składankę przebojów Depeche Mode z pierwszego pięciolecia jego istnienia, zatytułowaną po prostu "The Singles 81-85", która ukazała się 15.10.1985 roku
w miesiąc później Depeche zebrali się w Westside Studio w stolicy Anglii, by przystapić do pracy nad albumem, tradycyjnie kontynuowanej w berlińskiej Hansie
pierwszy zwiastun płytki wydany został 10.02.1986, a był to utwór "Stripped", który w późniejszym czasie został zmiksowany przez Marka "Flooda" Ellisa
oczekiwana płytka o znamiennym tytule "Black Celebration" ukazała się 17.03.1986 roku, stając się inspiracją dla wielu muzyków, w tym pioniera hip-hopu, DJ Shadow'a
naturalną koleją rzeczy, Martin Gore i spółka wyruszyli z płytą w trasę koncertową po Wyspach Brytyjskich, grając min. dwukrotnie na Wembley Arena
14.04.1986 zespół uraczył fanów następnym singlem z "Black Celebration" - lirycznym "A Question Of Lust", który bezpośrednio poprzedził europejską część trasy, obejmującej 24 koncerty na największych stadionach i w największych salach widowiskowych, a startującej 24 kwietnia w Oslo
niespełna w tydzień po zakończeniu wojaży po Europie, DM wyruszyło po raz kolejny za ocean, gdzie 1 czerwca w Boston Wang Centre rozpoczęli serię 29 wystepów w Stanach i Kanadzie
15.07.1986 Depeche udali się ponownie do Japonii, gdzie zagrali trzy koncerty: w Osace, Nagoya i Tokio
nie poprzestając na czteromiesięcznej trasie, grupa zdeydowała się na kolejne osiem występów w Europie, które kończył koncert na stadionie Valby w Kopenhadze, 16 sierpnia 1986 roku
nieco wcześniej, 11.08.1986, Mute wypuściło siedemnasty singiel Depeche Mode, "A Question Of Time", do którego teledysk nakręcił holenderski reżyser, Anton Corbijn, rozpoczynając tym samym długoletnią współpracę z zespołem
w 1986 roku Alan Wilder wydał nakładem Recoil swój solowy album "1+2"
nie czekając długo na przypływ weny twórczej, zespól udał się do prywatnego studia nagraniowego w domu Alana Wildera w Willesden, by poddać wstępnej obróbce materiał, nagrany uprzednio przez Gore'a. Na studio nagraniowe wybrano Guilliame Tell w Paryżu, gdzie wczesną wiosną 1987 roku wraz z Depeche pracował ich pierwszy księgowy, Jonathan Kessler, kierownik trasy, J.D. Fanger, Daniel Miller oraz zatrudniony w miejsce Garetha Jonesa, Dave Bascombe
13.04.1987 światło dzienne ujrzał pierwszy utwór z serii promującej album, "Strangelove"
Krótko po tym Dave nagrał wokale w Konk w Londynie, a nastepnie zespól udał się do duńskiego Puk Studio, w celu zremiksowania albumu
24.08.1987 DM podzieliło się ze światem kolejnym owocem swej pracy studyjnej, utworem "Never Let Me Down Again"
* 28.09.1987 można było cieszyć się już całą plytą, która opatrzona została przez Gore'a przewrotnym tytułem "Music For The Masses"
14.10.1987 na świat przyszło pierwsze dziecko Dave'a - synek Jack
Nie cieszący się zbyt długo z obcowania ze swoją powiekszoną rodziną, 22 października Dave wyszedł na scenę w Pebellon w Madrycie, czym też rozpoczął kolejną trasę koncertową
1.12.1987 Depeches ponownie zawitali do Ameryki, poprzez San Francisco, Los Angeles i Madison Square Garden w Nowym Jorku, zespól dobrnął do świąt Bożego Narodzenia, na które zrobił sobie przerwę
tymczasem 28.12.1987 kolejny już singiel wyszedł nakładem Mute Records, był to "Behind The Wheel", któremu towarzyszył cover "Route 66" Bobby'ego Troup'a
6.01.1988 Zespół ponownie stanął na scenie, otwierając kolejną częśc trasy, składającą się z 11 występów w Wielkiej Brytanii
Miesiąc później grali w Niemczech, a 7 marca wystąpili w Berlinie Wschodnim, po czym ponownie odwiedzili Węgry i dodatkowo Pragę i Wiedeń, w maju, po miesięcznej przerwie, trzeci już raz polecieli do Japonii, zagrali znowu w Osace, Nagoyi i dwukrotnie w Tokio, po czym z powrotem udali się do Ameryki
w międzyczasie zespół zaspokoił spragnionych Europejczyków, choć tylko we Francji, singlem "Little 15"
trasę zakonczył najsłynniejszy z koncertów Depeche Mode, 101, z 18 czerwca 1988 roku na Rose Bowl w Pasadenie, nieopodal Los Angeles, gdzie Gahan bez problemu nakłonił siedemdziesiąt tysięcy rozentuzjazmowanych fanów do machania łapkami i wspólnego śpiewania
koncert ten posłużył za kanwę filmu o Depeche Mode, którego reżyserem został D.A Pannebaker, a sam koncert został wydany jako album live 13.03.1989, poprzedzony singielkiem "Everything Counts live" wydanym 13 lutego
ponadto 1988 przyniósł kolejne solowe wydanie Wildera - "Hydrology"
nie tylko Alan pracował nad własnymi projektami, Martin L. Gore nagrał bowiem płytkę zatytułowaną "Counterfeit"; było to sześć coverów piosenek min. Sparks, Comsat Angels i Durutti Column
Rok ten był nie mniej pracowity dla reszty zespołu, która harowała nad kolejnym albumem w towarzystwie nowego inżyniera i producenta, zastepującego Bascombe'a - Marka Ellisa znanego jako "Flood", prywatnie wielkiego fana muzyki granej przez Depeche Mode
Początkowo Depeches pracowali w studiu należącym do Mute - Worldwide, a po trzech tygodniach przeniesli się do studia Logic w Mediolanie - efektem sześciotygodniowego pobytu we Włoszech był "pompatyczny" kawałek - "Personal Jesus"
Kolejnym etapem pracy nad longplayem była sesja w Puk Studio w Danii, gdzie nieomalże w stu procentach powstał "Violator"
w sierpniu 1989 zespół ponownie zmienił studio, tym razem na The Church w Crouch End, w północnym Londynie, gdzie przy pracach pomagał im najęty dźwiękowiec, Steve Lyon, oraz autor remiksu "Personal Jesus" - Francois Kevorkian
29.08.1989 "Personal..." został wydany na singlu, robiąc w Ameryce zawrotną karierę - stał się najlepiej sprzedawaną, 12-calową płytą w historii Warner Brothers
ukonczenie prac nad płytą zwieńczył nastepny singiel, wydany 5.02.1990 przedsmak tego, co Depeches mieli zaserwować stęsknionym fanom - "Enjoy The Silence", z marszu podbił europejskie listy przebojów i wdarł się do pierwszej dziesiątki najlepiej sprzedawanych płyt w Wielkiej Brytanii
19.03.1990 długo oczekiwany "Violator" znalazł się na półkach sklepowych i z zawrotnym tempem zdobywał szczyty popularności, docierając do drugiego miejsca na brytyjskiej liscie przebojów
Uwielbienie dla zespołu sukcesywnie rosło, przybierając czasem katastrofalne wręcz rozmiary, czego przykładem jest podpisywanie płyt przez Depeche Mode w Warehouse na La Cienega Boulevard w Los Angeles, gdy 17 tyś fanów szturmem próbowało zdobyc ów sklep, zmuszając panów z zespołu do ewakuacji
Nie spoczywający na laurach Wilder i Lyon zaszyli się w studio by programować sprzęt na planowaną World Violation Tour, tymczasem Dave Gahan rozstał się ze swoją żoną Joanne i związał się z rzeczniczka prasową Depeche Mode w Stanach - Teresą Conway
7.05.1990 kolejny singiel ukazał się nakładem Mute, "Policy Of Truth"
28.05.1990 Depeches wystartowali z tournee w Pensacola Civic Centre, mając w planach 31 występów, na które przychodziły same znakomitości, jak na przykład Bono z U2, Eddie Murphy i Sly Stallone 18 czerwca w Radio City
koniec tryiumfalnego pochodu przez Amerykę miał miejsce na stadionie Dodgersów w L.A 5 sierpnia 1990. Trzy tygodnie później panowie grali w Sydnej swój pierwszy koncert z dwóch zaplanowanych, z których drugi, w Melbourne, nie doszedł do skutku z powodu nadwyrężenia strun głosowych przez Dave'a
Wkrótce Depeche zawitali do Japonii, potem kolejno do Europy i Wielkiej Brytanii, gdzie koncertowali od 28 września do 27 listopada
17.09.1990 Mute zaserwowało jeszcze jeden singiel z "Violatora" - "World In mY Eyes", który również przyniósł sporą niespodziankę, lokując się w pierwszej dwudziestce UK Top 20
w przerwie po długiej trasie koncertowej, panowie z DM nadrabiali czas rozłąki z rodzinami, które zaczęły się powiększać i tak: 6.06.1991 na świat przyszła Viva Lee Gore, córeczka Martina i Suzanne, a 25.08.1991 mała Megan Fletcher, pierworodna Andy'ego i Grainne
jednakże nie do końca zespół rozstał się z muzyką - Martin skomponował balladę "Death's Door", która znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu Wima Wendersa "Aż do końca świata"
ponadto lider DM nagrał cover piosenki Leonarda Cohena na potrzeby składanki, bedącej hołdem dla muzyka - "Tower Of Song: The Songs Of Leonard Cohen"
Andy zajął się branżą gastronomiczną, otwierając w St John's Wood w Londynie swoją restaurację "Gascogne's"
Alan zaś pracował nad trzecim już z kolei solowym albumem, zatutułowanym "Bloodline", oraz wespół zespół z Floodem wydał album "Ebbhead" zespołu Nitzer Ebb. Wilder zalegalizował też swój związek z wieloletnią przyjaciółką Jeri, z którą osiadł w wiejskiej posiadłości w Sussex
Dave z kolei wyprowadził się z Anglii i zamieszkał wraz z Teresą w Los Angeles, gdzie w kwietniu 1992 wzięli ślub
pod koniec grudnia 1991 Gore powiadomił zespół o nowym materiale, z którym wyruszył do Madrytu, by tam, w wynajętej willi przeobrażonej w domowe studio, nagrać płytę
Od początku 1992 roku, po sześciu tygodniach, DM dysponowało trzema częsciowo nagranymi kawałkami, nad których kształtem, podobnie jak nad kształtem całej płyty, rozgorzała spór, który znalazł swe rozwiązanie w kompromisie. Z sześcioma kawałkami zespół zjawił się w Chateau Du Pape w Hamburgu, gdzie dograno owe sześc utworów i jeszcze dwa następne, po czym przeniesiono się do studia Olympic w Anglii, by zakończyc proces tworzenia albumu. W nagrywaniu w Olympic, udział wzięło gospelowe trio, z którego dwie panie - Hildia Cambell i Samantha Smith wyruszyły z DM w późniejszą trasę
Do nagrania płyty Flood zaangażował także irlandzkiego kobziarza, Steafana Hannigana oraz 28-osobową sesję smyczkową pod wodzą Wila Malone
płyta została zmiksowana w Olympic przez alana, Flooda i Marka ''Spike'' Stenta, a ostatnie poprawki naniesiono 31 grudnia 1992, już w styczniu 1993 Wilder i Lyons zaczęli pracować nad taśmami koncertowymi, a Anton Corbijn nad scenografią sceny, na jakiej mieli grać Depeche Mode
16.01.1993 Andy Fletcher wziął ślub z matką swojej córeczki, Grainne
pierwsza zapowiedź nowego albumu i brzmienia - singiel "I Feel you" - ukazała się 15.02.1993
22.03.1993 swoją premierę miał zrodzony w bólu album "Songs Of Faith And Devotion", który błyskawicznie trafił na szczyty list przebojów w Anglii i Ameryce
już 26.04.1993 ukazał się następny singiel - "Walking In My Shoes"
21.05.1993 Depeche Mode zagrało w Zurychu w Szwajcarii, rozpoczynając tym samym 14-miesięczne tournee, podczas którego zespołowi towarzyszyła 100-osobowa ekipa techniczna, 15 najbliższych osób oraz psychoterapeuta. Pierwsza częśc trasy obejmowała Skandynawię, Brukselę, Kopenhagę i Lozannę
podczas jednego z wystepów w Niemczech, 12.06.1993 w Mannheim, Dave skoczył w tłum rozhisteryzowanych fanów, za co zapłacił podrapanymi ramionami oraz rozbudził czujnośc reporterów, węszących jakąś mroczną tajemnicę zespołu, skrzętnie dotąd ukrywaną w kuluarach tournee
Podczas krótkiej przerwy w trasie, latem 1993 roku, Alan pracował w należącym do U2 studiu Windmill Lane w Dublinie nad zapisem z ostatnich koncertów, który miał być wydany jako drugi album live zespołu, oraz wykorzystany w filmie dokumentalnym z trasy Devotional o tym samym tytule
8.09.1993 Depeche Mode ruszyli z Devotional do Ameryki, gdzie zagrali w Kanadzie, USA i Meksyku
13.09.1993 wyszedł kolejny singiel DM - "Condemnation", któremu towarzyszył remix "Death's Door"
8.10.1993 podczas koncertu w Nowym Orleanie Dave dostał ataku serca, a Martin zmuszony był zaśpiewać bisy za gahana, którego w tym czasie karetka wiozła do szpitala
* tuż przed świętami Bożego Narodzenia Depeche wrócili do Wielkiej Brytanii na krótką trasę, grając w Dublinie, Birmingham, Manchesterze, Sheffield i Londynie
6.12.1993 ukazał się ów zapis live z trasy Devotional - "Songs Of Faith And Devotion Live", nieco później, ale jeszcze w grudniu, film VHS
Po świętach Alan znowu zjawił się w studiu, aby nagrać materiał na drugą część trasy, obejmującą Południową Afrykę, Australię, Azję, Amerykę Południową oraz ponownie Stany Zjednoczone - co do kontynuowania trasy nie było jednomyslności w zespole, lecz zwycięzyła koncepcja Alana i Dave'a, którym na dokończeniu trasy zależało
10.01.1994 jako czwarty, ostatni singiel z "Songs Of Faith And Devotion", Mute wypuściło zremiksowane "In Your Room"
* 9.02.1994 rozpoczął się drugi etap trasy; Depeche Mode zagrało siedem koncertów w Standard Bank w Johannesburgu, dwa w Durbanie i dwa w Cape Town; w tym czasei Alanowi przytrafiły się kamienie na nerkach, które spowodowały odwołanie jednego z koncertów
1.03.1994 DM inaugurowało koncertem w Singapurze azjatycko-australijską częśc trasy, podczas której odwiedzili Perth, Adelaidę, Melbourne, Brisbane, Sydney, Hongkong, Manili i Honolulu
Pod koniec tej części trasy, Andrew Fletcher postanowił wyłączyc się z daleszego grania, gdyż, jak tłumaczy, źle się czuł w zespole, a ponadto jego żona spodziewała się ich kolejnego dziecka
Fletcher wrócił na wyspy brytyjskie i doczekał się 22.06.1994 synka, Josepha; lukę po odejściu Andy'ego na scenie wypełnił Daryl Bamonte, który przeszedł specjalne przygotowania podczas tygodniowego pobytu na Hawajach wraz z Wilderem
trasa po USA i Ameryce Łacińskiej wystartowała 4 kwietnia 1994 roku w Sao Paulo w Brazylii, następnie zahaczyła o Buenos Aires, Chile, Costa Ricę, Meksyk
ostatnie koncerty DM w Stanach Zjednoczonych, w sumie 34 występy, objęły czas od 12 maja do 8 lipca
na zakończenie Devotional Tour, w St Andrews Hall w Detroit, odbylo się wiekie przyjęcie, a tydzień później Depeche zagrali ostatni koncert, 8 lipca w Deer Creek Music Center w Indianapolis
po zakończeniu trasy każdy z członków DM poszedł w swoja stronę, a jedyną, na - jak się później okazało - długi okres czasu, okazją do spotkania się panów z grupy był ślub Martina z Suzanne, 27 sierpnia 1994 roku. Dave zaszył się w swoim mieszkaniu w Los Angeles, gdzie wraz z Teresą oddawał się narkotycznym rozrywkom
Z końcem 1994 roku Gahan sam próbował wyrwać się z nałogu, poddając się terapiom odwykowym, jednakże nie przyniosły one oczekiwanego skutku
Latem 1995 roku Alan Wilder zwołał zebranie i spotkał się z Martinem i Andym w Londynie, by przekazać im, że odchodzi z zespołu tłumacząc to niezadowoleniem z panujących w DM stosunkach oraz niedocenieniu jego wkładu w rozwój zespołu.
Po odejściu Wildera, które oficjalnie nastapiło 1 czerwca 1995 roku, zespól zebrał się, by naradzić się co do najbliższej przyszłości grupy - wstepnie ustalono wydanie drugiej części "The Singles..."
17.08.1995 amerykańska stacja K-ROQ podała wiadomośc o nieudanej próbie samobójczej Dave'a Gahana, który w pokoju hotelowym podciął sobie żyły
Tymczasem w Londynie Martin ustalał z Danielem Millerem szczegóły pracy nad nowym materiałem ; szef Mute zaproponował współpracę z Timem Simeonem z Bomb The Bass
* pierwsze, nieśmiałe sesje nagraniowe odbyły się w małym studiu Eastcote, stojącego nieopodal siedziby Mute Records; z Depeche pracowała nowa ekipa studyjna, w której skład weszli: Q - inżynier; Kerry Hopwood - programista; Dave Clayton - klawiszowiec
podczas tego pierwszego, trwającego sześc tygodni pobytu w Eastcote, zespół pracował nad trzema utworami: "Useless", "Sister Of Night" i "Insight".
Z czekającymi już tylko na wokal kawałkami, Gore i Fletch postanowili udac się do Ameryki, by zaoszczędziź Gahanowi podróży do Anglii, czego ten miał już dosyć.
Pobyt w USA zaowocował tylko jednym, słabym zresztą wokalem do "Sister Of Night"; Depeche bez Gahana powróciło do Wielkiej Brytanii w przekonaniu, że ich frontman zrobi porządek ze swoim zyciem i będzie mogł przystąpić do pracy nad nowym albumem
tymczasem 28.08.1996 Gahan zafundował sobie końską dawkę narkotyków, która spowodowała ustanie akcji serca i tylko cudem wokalistę DM przywrócono do życia.
Bezpośrednio po wypisaniu ze szpitala Dave'a aresztowano za posiadanie narkotyków; po trzech dniach wyszedł z więzienia za kaucją. Nakazem sądowym Gahan został umieszczony w Exodus Recovery Center w Marina Del Rey w L.A.; w tym samym czasie Teresa Conway wystapiła z pozwem o rozwód
30.07.1996 Gahan stawił się przed sądem miasta Los Angeles, zawieszony w wyroku i zobligowany do udziału w programie resocjalizacji mógł podjąć pracę z zespołem w studio
Martin i Fletch rozpoczęli sesję nagraniową w studiu na Abbey Road, angazując ponownie Garetha Jonesa, natosmiast w studiu RAK nad wokalami pracował Dave pod okiem nauczycielki śpiewu, co zostało mu zasugerowane przez kolegów z zespołu
Gdy wokale zostały nagrane, Tim Simeon powrócił na Abbey Road by popracowac jeszcze nad muzyką - "Ultra" została ukonczona pod koniec 1996 roku
3.02.1997 pojawił się zwiastun tego, nad czym Depeche pracowali przez ostatnie 15 miesięcy, singiel "Barrel Of A Gun", który dał panom z DM kolejną okazję do wystepu w Top Of The Pops
14.04.1997 ukazał się album "Ultra", który zdobył pierwsze miejsce brytyjskiej listy przebojów
31.03.1997 na singlu wydany został utwór "It's No Good"
16.06.1997 kolejną piosenką, szturmującą listy przebojów była "Home", którego przeciwieństwem pod względem nastrojowości był utwór "Useless" wydany 20.10.1997
7.09.1998 Mute wypuszcza nastepny singiel, tym razem zapowiedź kontynuacji przedsięwzięcia z 1985 roku - "Only When I Lose Myself", nagrany przy udziale Tima Simeona w na Abbey Road i Eastcote
28.09.1998 natomiast zespół wydał od dawna zapowiadaną drugą część składanki z przebojami DM - "The Singles 86-98". Nieco później ukazała się reedycja pierwszej części "Singli", opatrzona bonusowymi kawałkami
pełni obaw muzycy Depeche Mode podjęli decyzje o wyruszeniu w czteromiesięczną trasę koncertową, która notabene wystartowała 9 września 1998 w Helsinkach
27.10 1998 Depeche wyruszyli za ocean, by ze swoim repertuarem obejmujacym 19 utworów na nowo dać o sobie znać amerykańskiej publiczności - trasa zakończyła się 21 grudnia w Anaheim, w Kaliforni.
Po tym niespełna czteromiesięcznym tournee, zespól zrobił sobie znacznie dłuższą przerwę, koncentrując się na życiu rodzinnym
14.02.1999 Dave ożenił się po raz trzeci, jego towarzyszką na dobre i na złe od tamtej pory jest Jennifer
27.05.1999 Martin Gore został uhonorowany nagrodą Brytyjskiej Akademii Kompozytorów i Autorów Tekstów za międzynarodowe osiągnięcia, co dobitnie podkreślał Daniel Miller, wręczając Martinowi nagrodę
31.05.1999 Depeche Mode ogłoszono zespołem wszech czasów amerykańskiej stacji radiowej KROQ
29.06.1999 Dave został po raz drugi ojcem; jego córeczka, Stella Rose, przyszła na świat w nowojorskim szpitalu późnym popołudniem
12.10.1999 w Stanach Zjednoczonych ukazało się wydawnictwo DVD ''The Singles 86-98" zawierające - analogicznie do składanki sprzed roku - teledyski zespołu
Jednocześnie zespól spotkał się z ostrą krytyką ze strony organizacji walczących o ochronę praw zwierząt po tym, jak piosenka "Just Can't Get Enough" została wykorzystana w reklamie odzieży skórzanej
z końcem 1999 roku Martin wraz z Paulem Freegardem i Garethem Jones'em zremiksował piosenkę ''Soluble Words", którą w orginale wykonuje Ken Andrews
od stycznia 2000 Gore zaczął prace nad nowymi piosenkami w swoim domowym studiu
13.03.2000 we Francji i Niemczech oraz 20.03.2000 w Wielkiej Brytanii wydano znane już Amerykanom DVD ''The Singles 86-98"
15.04.2000 w Basildon odbyła się konwencja, podczas której przekazano informacje od zespołu, dotyczące ich najbliższych planów związanych z nowym materiałem
28.04.2000 podczas audycji Richarda Blade'a Dave zapwenił, iż najprawdopodobniej w czerwcu zespól wejdzie do studia, by nagrać nowe piosenki, album wyda wiosną przyszłego roku i poprze go letnią trasą koncertową
W czerwcu zespół faktycznie rozpoczął prace w RAK i Sarm West, studiach w Londynie, następnie w Sound Design w Santa Barbara oraz Electric Lady i Sony w Nowym Jorku. Produkcją zajął się Mark Bell, który zdobył uznanie dzięki współpracy z Björk nad jej płytą ''Homeogenic"
w październiku DM ponownie pojawiło się w reklamie, tym razem z piosenką ''Useless" - Kruder And Dorfmeister remix, która zachęcała do kupienia... stanika firmy Victoria's Secret
20.01.2001 zespól zakonczył miksowanie płyty i udał się na miesięczny urlop; tytuł albumu - ''Exciter"
15.03.2001 odbyła się w Hamburgu konferencja prasowa, podczas której zaprezentowano ''rozkład jazdy" Exciter Tour
23.04.2001 jako pierwszy z czterech, promujących najnowszy album DM singli, wydany został ''Dream On"
4.05.2001 DM po raz kolejny wystąpiło w Top Of The Pops, oczywiście grając ''Dream On"
14.05.2001 nastapiła długo oczekiwana premiera albumu ''Exciter", który z miejsca zdobył szczyty list przebojów
4.06.2001 zespół wystąpił przed 600 fanami w klubie Roxy w Los Angeles; była to próba generalna i przedsmak tego, co grupa zaplanowała na dalszą częśc lata
11.06.2001 Depeche Mode zagrali pierwszy koncert z amerykańskiej części Exciter Tour; inauguracja przypadła w Quebecu
podczas, gdy DM koncertowali za Oceanem, światło dzienne ujrzał kolejny singiel - ''I Feel Loved", wydany w czterdziestą rocznicę urodzin Martina, czyli dokładnie 23.07.2001
18.08.2001 Depeche Mode zostało uznane przez niemiecką stację Viva Najlepszym Zagranicznym Artystą, otrzymując tym samym nagrodę Comet
19.08.2001 DM zakończyło amerykański etap koncertowania wystepem w Anaheim, w Kalifornii
28.08.2001 rozpoczęła się europejska część trasy, zespól zagrał w stolicy Estonii, Tallinie; do końca sierpnia panowie zagrali jeszcze w Rydze i Wilnie
pierwszym koncertem września, a jednoczesnie pierwszym dla polskich fanów po szesnastu latach oczekiwań, był występ na warszawskim Służewcu, 2.09.2001
5.11.2001w Mannheim zakończyła się trasa koncertowa; podczas której zespól zagrał 83 koncerty w 24 krajach
8.11.2001 Depeche Mode wystapili we Frankfurcie podczas uroczystości rozdania MTV European Music Awards, zespól zagrał ''Never Let Me Down Again'', co było sporym zaskoczeniem, gdyż większośc artystów występujących tego wieczoru, korzystając z okazji grała swoje najnowsze kawałki, Martin tymczasem wytłumaczył, iż ''Never..." to piosenka, przy której wszyscy świetnie się bawią, a to jest przecież główną intencją występów na żywo
nowy, 2002 rok, Depeche Mode zaczęli owocnie, otrzymując dwie nominacje do nagród Grammy: dla najlepszego utworu dance czyli ''I Feel Love'' oraz najlepszego remiksu - również ''I Feel Love", tym razem w interpretacji Dannego Tenaglii
11.02.2002 wydany został ostatni już singiel z albumu ''Exciter'' - ''Goodnight Lovers"
Jak na prawdziwych artystów przystało, panowie z DM nie spoczęli na laurach - Dave Gahan oraz Martin Gore zdecydowali się na wydanie solowych płyt, nad którymi prace są w toku
13.03.2002 koniec działalności zapowiedział magazyn Bong, który od kilku lat był źródłem informacj o Depeche Mode dla fanów na całym świecie; jak podano, powodem jest rosnąca rola Internetu, a co za tym idzie szybszego przepływu informacji


text: Ula "Bianca"