(od lewej: K.Pociecha, L. Janerka, W. Mrozik, M. Puchała)
- KLAUS MITFFOCH
album - za to uznany przez wielu za najlepszą
płyte w historii całego polskiego rocka;
miejsce debiutu jego lidera Lecha Janerki.
Powstał w 1979 roku we Wrocławiu, założony
przez Janerkę (voc, bg; ur. 2 V 1953),
Krzysztofa Pociechę (g), Wiesława Mrozika
(g) i Kazimierza Sycza (dr), jednakże po
kilkumiesięcznym okresie prób zawiesił działalność,
by wznowić ją w 1980 - z nowym
perkusistą Markiem Puchałą. Do roku 1981
nie miał stałej nazwy.
Po dwóch latach działalności amatorskiej
grupa w czerwcu 1983 roku wystartowała
w Ogólnopolskim Turnieju Młodych Talentów,
gdzie zajęła drugie miejsce (pierwszej
nagrody nie przyznano), co umożliwiło jej
znalezienie się pod menażerską opieką ZPR,
a także nagranie dwóch - bardzo interesująych
- singli: "Ogniowe strzelby" / "Śmielej"
i "Jezu, jak się cieszę" / "O głowie". "Ogniowe
strzelby" otrzymały nagrodę w konkursie
III Programu PR, natomiast "Jezu, jak się
cieszę" - zyskało miano sporego przeboju.
Mimo tego - i mimo udziału Klausa Mitffocha
w trasie koncertowej Spear Of Destiny w 1983
roku - zespół nie zyskał przychylności
mediów, czego główną przyczyną była niemiecka
(celowo pisana z błędem) nazwa.
W roku 1984 Klaus Mitffoch nagrał
(z gościnnym udziałem Wojciecha Konikiewicza - kbds)
i wydał album zatytułowany po prostu
"Klaus Mitffoch" - który dzięki swej
świeżości, częstemu wychodzeniu poza tonacje
w obrębie nowofalowo-punkowej faktury,
wykorzystaniu elementów parodystyczno-kabaretowych,
wreszcie gorzkim, czasamisarkastycznym
tekstom stał sie nie tylko
manifestem pokolenia połowy lat 80., lecz
jedną z ważniejszych płyt w całych dziejach
polskiego rocka - co symbolizowały zwycięstwa
w ankiecie "Magazynu Muzycznego"
wsród dziennikarzy na album trzydziestolecia
i wśród czytelników "Tylko Rocka" na album
lat 80. Szczególnym fragmentem
"Klausa Mitffocha" było "Strzeż się tych
miejsc", gdzie zespół bardzo umiejętnie i unikając
zapożyczen wskrzesił ducha słynnego
"Riders On The Storm" The Doors. Zresztą
mimo że muzycy przyznawali się do fascynacji
The Gang Of Four i Talking Heads
udało im się zachować oryginalność. Album
doczekał się aż czterech wydań: oryginalnego,
okrojonego kasetowego (sic!), kompaktowego
wzbogaconego o brakujące utwory
z singli oraz... hiszpańskiego. Edycja hiszpaniska
od oryginalnej polskiej różniła się tylko
lepszą jakoscią okładki oraz wkładką z tekstami
(nie tłumaczonymi na hiszpański).
Tuż po nagraniu "Klausa Mitffocha"
i tuż przed planowanym występem w sierpniu
1984 na festiwalu Rock Na Wyspie we
Wrocławiu grupa rozpadła się - jak to ujmował
Janerka - "z powodów artystycznych".
Muzyk ów zaczął koncertować i nagrywać
pod własnym nazwiskiem, natomiast o pozostałych
członkach Klausa Mitffocha przez
dwa lata było cicho. Zespół wrócił w 1986
roku pod nieco zmienioną nazwą - Klaus
Mit Foch; oraz w zmienionym składzie -
Puchała (dr, voc), Mrozik (g, voc), Zbigniew
Kapturski (g, voc), Jacek Fedorowicz (bg),
Paweł Chylinski (voc). Klaus Mit Foch
zadebiutował na festiwalu Poza Kontrolą w Warszawie
w 1987 roku, a wkrótce nagrał album
"Mordoplan" (88). "Mordoplan" różnił się
od "Klausa Mitffocha" niemal zimnofalowym
obliczem, a poza tym był niewspółmiernie
mniej przebojowy. Jednak takie utwory,
jak "Chciałbym się rozpędzić", "Tife Tife"
czy "Ostatnie wakacje" nie tylko robiły dobre
wrażenie, ale nawet stawiały zespół w gronie
najciekawszych polskich przedstawicieli
nurtu zimna fala. Niestety, "Mordoplan"
nie zainteresował publiczności - nie
wyobrażającej sobie grupy bez Janerki - i w 1989
roku Klaus Mit Foch został rozwiązany.
Klausowi Mitffochowi i Lechowi Janerce
poświecone są obszerne fragmenty filmu
"Solidarność", nakręconego dla II programu
telewizji BBC przez Bolesława Sulika,
późniejszego przewodniczącego Krajowej
Rady Radiofonii i Telewizji.