CHOOSEN I - Wybrańcy losu Cześć 5
	by Jeremy - dla X-Klubu

Światło oślepiło wszystkich. Gdy klubowicze zaczęli powoli odzyskiwać wzrok, zobaczyli metalowe ściany ciągnące się wysoko w górę i kończące się czymś w rodzaju poręczy. A ponad tą poręczą dziesiątki błyszczących rurek.
Lufy karabinów.
- No, no, no... Nie przypuszczałem że jeszcze was kiedyś zobaczę. A na już na pewno tak szybko... - z tłumu żołnierzy wychyliła się znajoma uśmiechnięta twarz Thoma - Jestem pełen podziwu, szkoda tylko że męczyliście się na próżno. Tym razem wyślę was do czasów prehistorycznych, tam już nie będzie terminala powrotnego.
- Sir... - odezwał się jakiś głos z tyłu - Nie może pan przestroić systemu bez zgody Góry.
- Daj mi spokój. Tym razem nie będę ryzykował możliwości powrotu tej bandy, a co do zgody to może chcesz zgłosić włamanie się do pilnie strzeżonej bazy przez bandę cywili?
- ...
- Tak też myślałem. Przygotować się do przestrojenia systemu na transfer w jedną stronę. Czas - minus 20 milionów lat.
- Thom... - Kant próbował zyskać na czasie nie wiedząc po co właściwie to robi - Skoro już chcesz nas zabić, to powiedz chociaż co tu się dzieje.
Thom po krótkim namyśle odwrócił się i omiótł wzrokiem zebranych na dole klubowiczów. Uśmiechnął się po raz drugi.
- W porządku. Mimo wszystko jestem wam to winien, bo byliście godnymi przeciwnikami. Już pewnie wiecie do czego służy ta instalacja, bo poznaliście jej działanie na własnej skórze. To prezent od ufoków, w zamian za miejsca do prowadzenia badań i kilka... hmm... 'królików doświadczalnych'. Wiecie jaka jest obrona przeciwlotnicza Polski - nikt ich tu nie wykryje. To bardzo wygodny układ.
- Co wy z tego macie? Broń, technologię? Kto za tym wogóle stoi?
- Ci co zawsze. Rząd, wysocy oficjele, politycy, wojsko... A co mają? Rozejrzyjcie się wokół siebie to zobaczycie.
- Złoto?
- Zgadza się. Fortuna, czasem jakiś przekręt w rządzie który umożliwi dorwanie się na wymarzony stołek. Proste.
Kant po raz kolejny mało nie zemdlał - to wydało mu się zbyt głupie.
- To wszystko po to aby zdobyć... PIENIĄDZE? Stołki?!?
- Zapomniałeś w jakim kraju żyjemy? To przecież Polska, tu odchodzą bardziej kretyńskie numery.
- No tak... Nie sądziłem że jesteś aż tak głupi aby pójść na podobny układ.
- Daj spokój... Myślisz że zgodziłbym się na taki idiotyzm? Mam swoje cele: mogę teraz poznawać do woli to o czym tylko marzyłem w XC, i jestem tu szanowany. Ale dość już pogaduszek. Musimy jeszcze dzisiaj ściągnąć dary ofiarne od Ramzesa II, a przestrajanie systemu trwa długo. Trzymajcie się!
Thom odszedł, a klubowicze spojrzeli po sobie. Każdy oczekiwał od innych sposobu na ucieczkę.
- Dobra. Co robimy? Nie możemy dać nakarmić sobą dinozaurów. - Kant mimo trudnej sytuacji próbował zachować zimną krew.
- Nic nie możemy zrobić. Ściany mają ponad 10 metrów, a u góry stoją żołnierze. Drzwi zamknięte, a my nie mamy przy sobie nic. - Jeremy popadł w przygnębienie. Poranione stopy krwawiły, a on sam był na skraju wyczerpania.
- Coś na pewno możemy zrobić? Kompan, a twoja wyrzutnia?
- Kompletnie wyczerpane baterie. Potrzeba będzie kilkunastogodzinnego ładowania.
- Nawet ich z łuku nie dosięgnę, bo za daleko - Winet wpatrywała się w błyszczące lufy karabinów.
- Kurwa, róbmy coś bo zginiemy - X-Tomcio dobitnie wyraził to o czym myśleli wszyscy, chociaż wcale nie poprawiło to im humoru. Zapadła grobowa cisza, przerywana jedynie cichymi przekleństwami pod adresem WinGrozy dobiegające gdzieś z góry. W końcu jednak i one umilkły. W tej ciszy klubowicze patrzyli na siebie, jak sądzili po raz ostatni myśląc o świecie do którego za chwilę trafią. Lecz nie dane im było go zobaczyć. Gdzieś z góry dobiegły ich odgłosy szamotaniny i niewyraźne wrzaski.
- Stać!
- Nawet o tym nie myśl. Odsuń się od klawiatury. - halę wypełnił zniekształcony przez echo kobiecy głos
- Brać ich. - głos Thoma był pełen wściekłości
- Cofnąć się, albo wszyscy zginiecie. Mam tu bombę. - ostatnie zdanie zostało wypowiedziane z lodowatym spokojem. Klubowicze nie mogli uwierzyć własnym uszom.
- Malda? - PeaceMaker był bardziej zaskoczony niż kiedy pierwszy raz zobaczył Azteków..
- Wyrzućcie broń za poręcz. A wy tam na dole, odsunąć się!
Klubowicze odsunęli się w ostatniej chwili zanim obok nich zaczęły spadać karabiny. Na szczęście żaden z nich nie wystrzelił.
- Weźcie broń - znajomy głos ponownie się odezwał - A ty, pozwól im wyjść.
- Ja cię... - głos Thoma bliski był wściekłości, ale po chwili klubowicze poczuli że coś podnosi podłogę. Wkrótce znaleźli się na wysokości pomieszczenia i zobaczyli żołnierzy stojących pod ścianą, oraz starych znajomych, Lisława Maldę i Danutę Skałę. Danka stała nad Thomem siedzącym nadal przy komputerze i wciskała mu w kark lufę pistoletu.
Hala była pełna najróżniejszych urządzeń i komputerów. Gdyby klubowicze byli w stanie jasno myśleć na pewno zaświeciłyby im się oczy na ten widok. Zwłaszcza że na ekranach większości komputerów widniały ikony bezpośredniego połączenia z Internetem.
- Nic wam nie jest? To dobrze. Musimy się stąd wynosić! - Malda grzebał przy jakimś komputerze i nie patrzył na klubowiczów.
W PeaceMakerze aż się zagotowało. Już miał ochotę wywrzeszczeć Lisowi w twarz wszystko co go dręczyło, ale X-Tomcio go ubiegł.
- Zamknij się @#$% zdrajco!!! Gdybyś nas nie zostawił nic by się nie stało! Łatwo jest qrwa przyjść po tygodniu i powiedzeć "chodźcie"? Nie wiem jak inni, ale ja się stąd nie ruszę.
Danka trzymająca na muszce odwróciła się zdziwiona.
- Jaki tydzień? Przecież widzieliśmy was parę godzin te... - dopiero teraz zobaczyła jak wszyscy wyglądają. Pooblepiani błotem, wykończeni niektórzy siedzący na podłodze z wyczerpania. W dodatku wszyscy na twarzach mieli wypisany dobrze jej znany ból...
"Kac?"
Odwróciła się i popatrzyła na Thoma którego miała pilnować. Po chwili podjęła decyzję.
*UGH!*
Thom osunął się z fotela i uderzył o metalową podłogę. Danka schowała pistolet do kabury, po czym przeszła nad nieprzytomnym hackerem i podeszła do żołnierzy stłoczonych przy ścianie.
- Gdzie jest magazyn leków?
Jeden z żołnierzy wskazał jej korytarz po swojej prawej stronie. Danka pobiegła tam i po chwili wróciła z torbą wypełnioną różnymi przyrządami. Podeszła do klubowiczów i zaczęła wstrzykiwać im przy pomocy dziwnego urządzenia jakiś środek.
- Ej, co robisz? - Kompan odtrącił jej dłoń.
- Spokojnie, to zmniejszy zmęczenie i przyspieszy gojenie się ran. To lek zrobiony przy użyciu pozaziemskiej technologii. Zaufaj mi.
Kompan po krótkim wahaniu wyciągnął rękę i podwinął rękaw.
Jeremy który dotychczas nie mógł nawet wstać, po wstrzyknięciu środka niemal podskoczył. Rany na stopach błyskawicznie przestały krwawić. Odzyskał też zdolność jasnego myślenia.
- Mówiłeś Lis że jak długo nas nie było?
- Jakieś dwie godziny. - odparł Malda nadal grzebiąc się w jakimś sprzęcie.
- No to fajnie, bo spędziliśmy ostatni tydzień u w gościnie u Azteków.
Wbrew pozorom na Maldzie nie zrobiło to żadnego wrażenia, a przynajmniej takiego które kazałoby mu przerwać robotę.
- Więc jednak miałem rację... Nasz rząd dostał od obcych technologię załamań czasoprzestrzeni.
- Owszem. - Odparł wściekły Kant. - I to wszystko po to...
- Żeby zdobyć forsę i władzę. - Dokończyła za niego Danka. - Dziwi cię to? W końcu żyjemy w Polsce.
Kant roześmiał się.
- To samo powiedział mi Thom. - wskazał na nieprzytomnego gościa leżącego na podłodze parę metrów dalej.
- Kłopot w tym, że Oni mają w planach zupełnie co innego. Rząd nie wie, albo nie chce o tym wiedzieć... - powiedział Lis nie przerywając roboty
- No więc co teraz zrobimy? - spytał rzeczowo Ufok.
- Jeszcze tylko chwilka... gotowe. - odparł Malda po czym wstał i odwrócił się w kierunku stojących przy ścianie żołnierzy. - Sprawa wygląda następująco. Jest was prawie dwa razy więcej niż nas, więc przy odrobinie szczęścia moglibyście nas pokonać w ciągu dziesięciu minut. Tyle tylko, że wtedy będziecie już martwi, bo właśnie na tyle ustawiona jest bomba pod tym komputerem. Nie da się jej rozbroić, ani wynieść. Proponuję więc, abyście stąd zjeżdżali do wszystkich diabłów i zabrali waszego szefa. Ta baza zniknie z powierzchni ziemi.
Żołnierze popatrzyli na siebie, po czym podjęli decyzję. Jeden z nich podniósł nieprzytomnego Thoma i wszyscy wybiegli z hali jednym z korytarzy.
Klubowicze popatrzyli za nimi.
- Ty mówiłeś prawdę o tej bombie? - spytał Maldę Wojt@s.
- Trochę blefowałem. - Lis wyszczerzył zęby w szyderczym uśmiechu. - Jeszcze jej nie włączyłem.
- ... - reakcja klubowiczów była łatwa do przewidzenia.
- Najpierw musimy tu trochę poszperać. Szybko, mamy nie więcej niż osiem minut zanim się zorientują i wrócą tutaj.
- A czego szukamy? - spytał rzeczowo Mr. X
- Broni.
- Co? Przeciez juz ją mamy. - Duncan wskazał na karabiny które klubowicze trzymali w rękach.
- Nie miałem na myśli tych prymitywnych kałachów. Zaraz wam pokażę o co mi chodziło.
Malda i Danka ruszyli w stronę jednego z korytarzy, a zdziwieni klubowicze podążyli za nimi. Po kilkuminutowym błądzeniu Malda znalazł wreszcie pomieszczenie oznaczone napisem "Zbrojownia" do którego prowadziły zwykłe drewniane drzwi zamknięte na kłódkę.
- Chyba nie wierzysz że tu trzymają broń? - spytał Mesjah - Przecież to jest...
- ...największa partanina i prowizorka jaką można sobie wyobrazić? Czyli pomimo paktu z wysoce rozwiniętą cywilizacją nic się nie zmieniło. Zresztą zaraz się przekonamy. - Danka potężnym kopnięciem z półobrotu wyrwała drzwi z zawiasów. Kiedy ucichło echo łomotu i opadł kurz, Lis i Danka weszli do środka. Reszcie drużyny zajęło jeszcze parę sekund pozbieranie szczęk z podłogi, po czym również weszli do "Zbrojowni".
Która istotnie okazała się Zbrojownią z prawdziwego zdarzenia. Na dziesiątkach stalowych półek leżały tony sprzętu, którego nie miała chyba żadna armia świata. Leżały tam dziwaczne karabiny, pancerze dość podobne do tego jaki nosił Kompan, mundury, ciężki sprzęt, oraz drobniejsze gadgety takie jak zegarki i ciemne okulary. Wszystko w kolorze czarnym.
- WOW! Zupełnie jak w Men In Black... - Jeremy po raz kolejny musiał podnosić swoją szczękę.
- Niezupełnie. - odparł Kant przeglądając wyposażenie - Brakuje czarnych garniturów.
- Ale są kamizelki i mundury. Możemy być Facetami Prawie W Czerni.
- Ja nie będę! - zaprotestowała Winet
- Dlaczego? Nie odpowiada ci kolor? - zdziwił się prezes
- Nie. Mogę być w czerni, ale nie facetem. - wyjaśniła śmiejąc się.
- Okay, więc będziesz Laską Prawie W Czerni. - odparł X-Tomcio - Ale co to wogóle za broń?
- Przypomina moją wyrzutnię... - stwierdził Kompan po bliższym zbadaniu. - Ale ma jakieś pokrętła.
- A poza tym jest dużo lżejsza i skuteczniejsza. - dodał Lis - Zasada działania jest taka sama. Możemy nią zabić obcych. Bierzcie broń i co tam jeszcze chcecie, ale na przebieranie nie ma czasu, więc odpuśćcie sobie mundury.
Klubowicze wzięli karabiny i kamizelki, oraz dla fasonu zegarki i okulary. Po chwili byli już wykwalifikowanym oddziałem agentów MAIB i jako taki oddział wrócili do sterowni i zaczęli zbierać swoje bagaże. Na szczęście dodatkowe wyposażenie było lekkie, a zastrzyk który wszyscy dostali od Danki musiał być także stymulantem, bo niemal nie poczuli dodatkowego ciężaru.
Malda ponownie zaczął grzebać przy bombie, ale trwało to znacznie krócej.
- Ile mamy czasó? - zainteresował się X-man
Lis nie odpowiedział. Trudno jest zresztą odpowiedzieć cokolwiek kiedy się biegnie ze wszystkich sił w kierunku wyjścia. To jednak wystarczyło wszystkim za odpowiedź.

* * *

Zewnętrzne wrota budynku otworzyły się na oścież i wypadła stamtąd ekipa klubowiczy.
- Szybciej! - darł się Malda wysuwając się na prowadzenie. Jego tempo pozwoliłoby mu wygrać mistrzostwa świata nie tylko w biegu na 100 metrów, ale i w wyścigach konnych. - Zegar jest ustawiony tylko na minut...
Nie zdążył dokończyć ostatniego zdania. Potężna eksplozja rozkołysała wierzchołki pobliskich drzew i cisnęła klubowiczami do przodu. Malda runął na ziemię, a na niego spadł Kompan wbijając mu w brzuch swoją wyrzutnię. Spod spodu coś głośno jęknęło i rzuciło wiązanką przekleństw. Jeremy wylądował na PeaceMakerze, Wojtasie i X-Man'ie którzy zareagowali gwałtownymi okrzykami bólu. Reszta klubowiczów wylądowała w miarę bezpiecznie obok przywalając sobie nawzajem rękami, oraz trzymanymi w nich karabinami po twarzach, zaś Kant wylądował na Dance Skale i przez parę sekund nie mógł się ruszyć.
- Nie chcę być niemiła, ale może tak wreszcie ze mnie zleziesz? - Danka zareagowała dziwnie spokojnie. Kant dopiero teraz zorientował się na czym leżą jego ręce...
- Eee... Przepraszam bardzo - Kant podrwał się na równe nogi i podał rękę Skale.
- Nic się nie stało. - uśmiechnęła się wstając przy jego pomocy - Jesteś naprawdę miły...
Twarz Kanta przybrała odcień rozgrzanej do wysokiej temperatury cegły, zaś on sam wydusił z siebie tylko niewyraźne 'dziękuję'.
Tymczasem klubowicze pozbierali się już z ziemi, oraz wyzbierali swoje rzeczy i broń. Nikt za bardzo nie wiedział co się właściwie stało.
- Co teraz robimy? - zwrócił się Kompan do Maldy.
- Mamy jeszcze coś do załatwienia, ale najpierw musimy wrócić do vana.
Danka rzuciła mu pytające spojrzenie, zaś on odpowiedział jej prawie niedostrzegalnym skinięciem głowy.
- Jeezu... To zajebiście daleka droga... - PeaceMakerowi przeszła wściekłość na Maldę, ale uznał, że nikt mu nie zabroni troszkę ponarzekać.
- Wytrzymacie. - Lis wymówił już to tyłem do grupy idąc powoli w kierunku z którego niegdyś przyszli. Cała drużyna podążyła powoli za nim.
Droga dłużyła się niemiłosiernie. Malda często się zatrzymywał, aby dać odpocząć wykończonym klubowiczom. Wprawdzie leki które zastosowała jego partnerka były skuteczne - rany goiły się w niesamowitym tempie, jednak zmęczenie powróciło.
Gdy mijali wagony-chłodnie, część klubowiczów przyspieszyła, chcąc uniknąć nawet wspomnień o nieprzyjemnym wydarzeniu, które się tu rozegrało. Wkrótce i chłodnie zostały za nimi. Malda z pewnym zdziwieniem zauważył że umilkły rozmowy Kanta z Danką które towarzyszyły im od kiedy ruszyli w drogę. Przyjął ten fakt z prawdziwą ulgą, bowiem powoli stawało się to już nieznośne - chyba jeszcze gorsze niż gadanina Kanta i Winet w drodze do bazy...

Po około dwóch godzinach marszu grupa znalazła się na granicy lasu. Na horyzoncie majaczyła się szosa, zaś niedaleko przed nią, na polnej dróżce stał opuszczony van. Niebo zasnuły chmury sprawiające wrażenie potworów chcących zaatakować wszystko co żyje. W taką pogodę po prostu musi się coś stać, nieprawdaż?
Klubowicze musieli myśleć tak samo, bo najwyraźniej nie zaskoczył ich widok kilkudziesięciu postaci idących w ich stronę. Postaci dziwnie przypominających te, które zaskoczyły ich nad jeziorem w srodkowoamerykańskiej dżungli.
- Lis, czy to jest to co mieliśmy do załatwienia? - Jeremy nie krył cynizmu.
- Prędzej czy później by nas dopadli... Bardziej mnie martwi czy ta broń będzie mogła im coś zrobić, ale chyba tak... Trzeba ją tylko odpowiednio nastroić.
- Jak? Umiesz to zrobić? - Winet patrzyła Maldzie przez ramię patrząc jak grzebie przy pokrętłach i co chwila zerkała na zbliżające się istoty.
- Chyba tak. Ustawcie ją w pozycji sa-t'reth. - odpowiedziały mu zdziwione spojrzenia - suwak na lufie do trzech kropek, a pokrętło na znaku przypominającym grecką Sigmę.
- Lis, nie wszyscy uczyli się tu pilnie matematyki... - zwrócił mu uwagę X-Tomcio.
- Taka trochę podobna do naszego "E" - rzucił Jeremy manipulujący przy swojej broni.
- Skąd wiesz że to będzie działać? - Ufok był nieco podejrzliwy.
- Później wam wszystko wyjaśnię. Pamiętajcie, aby nie pozwolić się trafić, oni już nie będą chcieli was ogłuszyć. Wszyscy gotowi?
- Chwileczkę, a gdzie Kant i Danka? - krzyknął Wojt@s.
"Jakie to dla niej cholera typowe..." pomyślał ze złością Lis, ale głośno powiedział co innego.
- Zostali chyba trochę z tyłu, nic im nie będzie. My też się wycofajmy do lasu.
Grupa wycofała się między drzewa i zajęła dogodne pozycje. Uwaga Lisa o tym, że tym razem Obcy nie będą brali jeńców okazała się bardzo słuszna - zielonkawy promień który trafił w pień drzewa przed X-manem wypalił spory kawał kory i urwał dużą gałąź.
- Kórde... Dlaczego akórat ja? - jęknął X-man i poczołgał się w stronę innego drzewa.
Klubowicze jak na komendę otworzyli ogień. Z lasu posypały się wiązki energii w kierunku wysokich sylwetek. Kilku Obcych upadło na ziemię, zaś jeden trafiony trzema wiązkami naraz, z miejsca zmienił się w zielonkawą breję. Pozostali zatrzymali się na chwilę, po czym nagle zniknęli.
- Co do kur... - X-Tomcio gapił się na miejsce na którym przed chwilą było gęsto od Obcych.
- Mają kamuflaże! Uważajcie, teraz prawie ich nie widać! - krzyknął Malda
- Prawie?!? Ich wogóle nie widać! - odwrzasnął The X - Jak mamy ich zobaczyć?
- Nie mogą strzelać z włączonym kamuflażem, bo reakcja energetyczna ich zabije. Miejcie oczy otwarte, to może zobaczycie falujące powietrze. - Jakby na potwierdzenie swoich słów Malda trzelił w miejsce które wydawało się puste. Dał się słyszeć krzyk i nagle klubowicze zobaczyli upadającą postać.
WolfCub również strzelił kilkakrotnie w miejsce, w którym powietrze falowało jak nad rozgrzaną autostradą. Jedna z wiązek trafiła Obcego.
Nagle Duncan wrzasnął. Jakaś siła wyrwała mu karabin z ręki i rzuciła w bok, a potem chwyciła za gardło i uniosła w powietrze.
- Hrr... Ratunku... - zacharczał z braku powietrza Duncan. Słysząc to, Mr. X odwrócił się w samą porę aby zobaczyć inną postać pojawiającą się obok Duncana i celującą w niego ze swojej broni. Nie czekając wypalił kilkukrotnie i na trawę upadły dwa brązowe ciała.
Duncan chwycił swoją broń i przyjrzał się ciałom - byli to dokładnie tacy sami Obcy, jacy zaatakowali ich w dżungli.
Jednak na dłuższe oglądanie nie było czasu. Wokół klubowiczów nagle zaroiło się od podobnych sylwetek. Rozpoczęła się strzelanina na oślep. Wokół padały ciała, odpadały od pni kawałki drzew i wzbijały się tumany kurzu. MaYkel oberwał od jednego z Obcych zrogowaciałą pięścią i wyrżnął głową w leżący na ziemi konar. Ostatnią rzeczą jaką zobaczył, była lufa pistoletu Obcego wycelowana w jego głowę. Stracił przytomność.
Nagle z głębi lasu posypały się strzały. Dwie serie promieni dokonały spustoszenia pośród Obcych, zabijając również tego, który celował do nieprzytomnego MaYkela. Zaskoczeni przeciwnicy wzięci w krzyżowy ogień nie byli w stanie nic zrobić. Wkrótce też zostali przez klubowiczy wybici co do jednego.
Kompan wstał i otarł pot z czoła rozglądając się dookoła. Las tonął w bagnie zielonkawego szlamu - pozostałości po Obcych. Spojrzał na swój karabin. Olbrzymia ilość energii którą wyprodukował w ciągu ostatnich kilku minut zaczęła nadtapiać lufę i pewnym było, że już niedługo ta broń będzie jedynie kupą złomu.
- Jeśli ktoś nas teraz zaatakuje, to po nas - mruknął i odwrócił się w stronę z której nadeszła nieoczekiwana pomoc.
Krzaki się zatrzęsły i wyszli stamtąd Kant i Danka z dymiącymi miotaczami.
- To już drugi raz jak ratuję wam skórę. - Kant uśmiechnął się od ucha do ucha.
- I drugi raz jak oddaliłeś się niepotrzebnie. - odburknął Jeremy - Nie rób tego więcej.
- Dobra, dobra... Też mi wdzięczność... - Kant próbował udawać obrażonego, ale niezbyt mu to wyszło.
Malda chwycił partnerkę za rękę i odciągnął ją kilka metrów na bok.
- Co ty sobie wyobrażasz do jasnej cholery? Masz pojęcie jak on zareaguje gdy się dowie?!?
- Zamierzasz im powiedzieć? - twarz Danki poszarzała.
- A jak myślisz? Już i tak się domyślają że coś jest nie tak, poza tym wiesz że bez nich nie damy rady ich zatrzymać.
- Ale to właściwie nie ja... to znaczy... on był taki milutki... i... i to właściwie był jego pomysł... - zaczęła się nagle plątać.
- Zastanawiam się jakim cudem nie jesteś blondynką, to chyba jakaś nieprawidłowość genetyczna... - Malda się nieco rozchmurzył i pozwolił sobie na nieco sarkazmu. - I pozapinaj tę bluzkę do ciężkiej cholery!
Danka zaczerwieniła się po raz drugi i poprawiła ubranie.
- Hej, Lis! - z tyłu dobiegł ich głos Kompana. - Chyba musisz nam wyjaśnić parę rzeczy.
- Wszystko wam powiem jak dojdziemy do vana. Szybko, nie mamy czasu.
- Nawet nie ma mowy. - Jeremy zagrodził mu drogę. - Powiesz co masz do powiedzenia tu i teraz.
- Zrozumcie, to naprawdę ważne. Od tego może zależeć wasze życie. I to nie tylko wasze...
Klubowicze popatrzyli przez chwilę na siebie po czym bez słow podjęli decyzję.
- Dobra, ale pamiętaj że mamy cię na muszce.
Malda i Skała poszli w kierunku vana, a za nimi grupa klubowiczów z zastygłym na twarzy wyrazem podejrzliwości. Jedynie Kant nie wiedział za bardzo o co w tym wszystkim chodzi. Zresztą w tym momencie błąkały się po głowie zupełnie inne myśli, które sprawiały że twarz prezesa promieniowała niczym najwspanialszy radziecki reaktor atomowy.
Zaczęły szybko zapadać ciemności. Zdziwiło to trochę Jeremy'ego, ale bardziej niż pogoda niepokoiło go to, co Malda ma im do powiedzenia. Po chwili uświadomił sobie, że przecież nadal jest listopad, a to że ego zegar biologiczny jest rozregulowany zawdzięcza tygodniowemu urlopowi w tropikach. Jednak nadal nie miał pojęcia co chce powiedzieć im Lis...
Tymczasem Lis z partnerką dotarli do vana. Lis wszedł do środka i spod jednego z foteli wyciągnął dziwne urządzenie. Zabrał je ze sobą i wyszedł do zebranych przed wozem klubowiczy.
- Chcieliście znać prawdę... Dobrze. Nie jesteśmy tacy, jacy się wydajemy. To znaczy ja i Danka... Jesteśmy tymi, których wy określacie mianem Obcych.
Odpowiedziała mu cisza, a po chwili wybuch histerycznego śmiechu. Zebrani klubowicze chihotali, wyli, śmiali się i rechotali. Jedynie Kant stał cicho z boku, a jego twarz zaczęła przyjmować dziwny wyraz. Lis usiadł na brzegu vana czekając aż klubowicze zamilkną.
- To niemożliwe... - pierwsza opanowała się Winet.
- Ale to prawda. Przyjeliśmy naszą postać, aby zbliżyć się do was. Przepraszam. - ostatnie słowa skierowała do Kanta, który jednak tego nie słuchał. Nikt z pozostałych klubowiczów nie zwrócił uwagi na to, że twarz prezesa stawała się coraz bardziej blada.
- Muszę się czegoś napić... - Kant usiadł na trawie i wyciągnął z plecaka butelkę piwa.
Odpowiedziało mu chóralne "Ja też" i po chwili kilkanaście rąk zwróciło się do niego błagalnie. Kant rozdając butelki zauważył że ostatnia podeszła do niego Winet. Jej twarz wyrażała taką mieszaninę uczuć że Kant nie wiedział które z nich dominowało w obecnej chwili.
Winet z drżeniem dłoni otworzyła butelkę. Pal sześć, że nie cierpiała piwa - musiała w jakiś sposób uspokoić rozdygotane nerwy. Podobnie zresztą jak pozostali...
Ufok opróżnił butelkę i odetchnął głęboko.
- To wszystko nie trzyma się kupy. Dlaczego nam pomagałeś? Zebrałeś nas razem, sprowadziłeś tutaj, wyciągnąłeś z bazy, zabiłeś tych Ob... zabiłeś ich... - wskazał reką w kierunku gdzie rozegrała się ostatnia potyczka.
Lis pracujący przy swoim urządzeniu przerwał na chwilę i popatrzył w niebo. Silny wiatr rozgonił chmury, i nad nimi rozpościerało się piękne gwiaździste niebo.
- W kosmosie jest wiele ras. Dużo jest takich jak wy, które nie opanowały jeszcze techniki lotów międzygwiezdnych. Te którym się to udało, albo tworzą różne przymierza, albo są na tyle silne, aby istnieć samodzielnie. Rasa która was zaatakowała jest właśnie jedną z takich samodzielnych. Są jak ekspansywny rój, ciągle poszukują nowych światów, przestrzeni życiowej. W tej chwili badają waszą planetę, chcą wiedzieć jakie mają szanse na udaną kolonizację. Jeśli ją rozpoczną, zginą wszystkie inne gatunki na Ziemi.
Klubowicze wpatrywali się w Maldę bez słowa. To co dotychczas oglądali jedynie na kiepskich filmach s/f stało się faktem. Ich świat był zagrożony, a nikt poza nimi o tym nie wiedział.
- A ty? - odezwał się Mesjah.
- Jesteśmy rasą odkrywców i badaczy. Od wielu stuleci przeczesujemy wszechświat szukając inteligentnych form życia, którym możemy pomóc się rozwijać.
- Pomóc? Od tak po prostu? - Jeremy niezbyt wierzył w to co powiedział Lis. Jego dotychczasowe doswiadczenia nie obejmowały bezinteresownych dobroczyńców, zwłaszcza na taką skalę.
- Te rasy, którym uda się wejść na wyższy poziom rozwoju dołączają do naszej Ligi. Nasze społeczeństwo jest zbyt jednostronne, a przez to słabe. Musimy współdziałać z innymi rasami, aby przetrwać.
- A jeżeli jakaś odmówi? - spytał Duncan.
- Nigdy się to nie zdażyło... Oceniliśmy szansę waszego rozwoju przez "posiew", jak to nazywamy na 1:5.
- Niewiele... - stwierdził The X.
- Udawało się już rasom o mniejszych szansach. Jeżeli bez naszej ingerencji dotrwacie do pewnego momentu rozwoju, pomożemy wam iść dalej.
- Jaki to moment? - zainteresował się Jeremy.
- Nie możecie się tego dowiedzieć. To jedna z zasad posiewu. Teraz jednak nie dacie sobie rady bez pomocy z naszej strony. Oni już zebrali dane, stwierdzili że wasza planeta nadaje się na kolonizację, zresztą sami ludzie ich w tym upewnili. Jeżeli teraz chociaż jeden osobnik powróci do ich macierzystego świata, nastąpi inwazja.
- A jeśli nie wrócą, to co? Wyślą następnych i koszmar zacznie się od nowa? - Winet odzyskała wreszcie władzę nad nerwami i zdołała coś powiedzieć.
- To potrwa długo. Przygotowania do następnej wyprawy zajmą co najmniej następne stulecie, a do tego czasu będziecie gotowi sami sobie z nimi poradzić.
- Więc chyba jóż się óratowaliśmy? - spytał X-man.
- To był tylko mały oddział. Oni zbierali dane w wielu miejscach na ziemi - to było ostatnie. Wkrótce statek-matka orbitujący obecnie w pasie planetoid między Marsem a Jowiszem odleci stąd, a niedługo potem nastąpi inwazja.
- Więc co można zrobić? Ziemia nie posiada odpowiedniej technologii. - spuścił głowę Jeremy, lecz po chwili się ożywił - A wy?
- Po to jesteście nam potrzebni. Przylatując tutaj podzieliliśmy się na grupy dla różnych krajów, niestety Oni odnaleźli wszystkich i zostaliśmy tylko my. Nikt w tutaj nie chciał nam uwierzyć, a nie mieliśmy żadnych kontaktów poza Polską. Wtedy dowiedzieliśmy się o Was.
- Nasz statek to wprawdzie jednostka badawcza, ale posiadamy systemy obronne. - wtrąciła Danka - Jednak ktoś musi je obsługiwać. My dwoje z ledwością poradzimy sobie z nawigacją.
- Ale... Jak my sobie damy z tym radę? - spytał zdziwiony Kompan.
- To nie jest trudne. Większość urządzeń działa na zasadzie sprzęgu maszyny z układem nerwowym. Bez trudu dopasujemy system do ludzkiego mózgu.
- Jak u Gibsona? - oczy PeaceMakera zaświeciły sie z radości - Zajebiście...
- Dokładnie tak. Pytanie tylko, czy się zgodzicie? - przez przypadek, a może specjalnie Danka wypowiedziała to pytanie w kierunku Kanta, który podniósł głowę i popatrzył jej w oczy.
- A mamy jakieś wyjście? - odparł ze słabym uśmiechem Kant.

* * *

Deszcz zaczal ponownie padać. Część klubowiczów schowała się do vana, a pozostali którzy się nie zmieścili próbowali dostać się do środka wyrzucając pozostałych.
Lis i Danka siedzieli z przodu pracując przy urządzeniu wyglądającym trochę jak radar, a trochę jak sterowanie modelu samolotu. PeaceMaker który szczęśliwie dostał się do samochodu teraz troche wbrew swojej woli zerkał Maldzie przez ramię. Wbrew swojej woli, ponieważ pięciu innych klubowiczy wciskało go w oparcie fotela kierowcy na którym siedział Malda.
- Zajebiste. Co to właściwie jest?
- Zobaczysz. - odparł zapytany - Jeszcze tylko parę minut.
- Do czego? - spytał Kant który siedzący (?) tuż obok. On z kolei dławił się włosami Skały która siedziała w fotelu pasażera.
Z tyłu klubowicze kotłowali się nieziemsko, ale najgorsze miało dopiero nadejść.
- Dobra, prawie skończyłem. - odezwał się Malda - Teraz wszyscy musicie wejść do vana i zamknąć drzwi.
- ŻE CO?!? - odpowiedział mu chór głosów
- Po prostu zróbcie to. No już, szybko!
Klubowicze jęcząc i przeklinając pod nosem zaczęli się upychać wewnątrz wozu, jednak nie udało im się na tyle aby zamknąć drzwi. W końcu wściekła Danka wysiadła z wozu i przy pomocy rąk, a także jednego silnego kopniaka wcisnęła ostatniego klubowicza do wnętrza, po czym zasunęła drzwi. W podzięce usłyszała jęki, złorzeczenia i tuzin przekleństw pod swoim adresem. Uśmiechnęła się słodko i posłała buźkę do rozsmarowanego na szybie Jeremy'ego - to właśnie jego upchnęła na końcu niemal łamiąc mu palce przy zamykaniu drzwi. W końcu wróciła na swoje miejsce i odwróciła się w kierunku zbitej masy ciał.
- Wszyscy są?
- A jak Ci się wydaje? - odparł Duncan któremu wbijały się pod żebra lufy trzech karabinów. - Rób co miałeś robić, albo zaraz się podusimy!
- Okay, trzymajcie się! - krzyknął Malda
- CZEGO??? - odparł mu chóralny wrzask
Całym vanem zatrzęsło. Jeremy nadal rozsmarowany na szybie zobaczył jak karoseria w kilku miejscach pęka, a spod spodu wyłażą dziwne uchwyty. W tej chwili nad wozem rozbłysło dziwne świtatło. Jeremy zdążył zobaczyć, jak z błyszczącej białym światłem kuli wylatują dziwaczne macki, po czym wozem ponownie zatrzęsło i znalazł się na podłodze. Pozostali klubowicze również zauważyli macki i przez chwilę świat zatrząsł się od wrzasku piętnastu przerażonych gardeł.
Oślepiające światło było ostatnią rzeczą którą zapamiętali. Może oprócz wykrzywionych min ogłuszonych piekielnym wrzaskiem Lisa i Danki.

- Wstawać!!!
Kolejny wrzask był zdecydowanie mniej głośny, ale prawie tak samo nieprzyjemny - głos mógł należeć tylko do jednej osoby.
- Rany, Danka nie wrzeszcz tak... - ten głos z kolei należał do Maldy
Jeremy spróbował otworzyć jedno oko. Po chwili otworzył drugie co nie dało zbyt wiele - nadal nic nie widział. Po chwili zorientował się że leży na brzuchu na czymś twardym i zimnym, a na nim leży spora porcja bagaży, kilkanaście karabinów, oraz na oko sądząc jakieś piętnaście osób w kamizelkach pancernych.
- Pliz... Zejdźcie ze mnie... - wyjęczał
Pomogło. Klubowicze powoli zaczęli wyłazić z vana, aż w końcu i Jeremy wyczołgał się na zewnątrz i spróbował wstać. Po którejś próbie z kolei udało mu się i mógł rozejrzeć się po miejscu w którym się znaleźli.
Znajdowali się w dużym pomieszczeniu zbudowanym z materiału przypominającego z wyglądu wypolerowane drewno, lecz twardego i zimnego jak stal. Van, a raczej to w co się zmienił stał na samym środku tego dziwacznego hangaru, zaś macki które go pochwyciły wystawały z jakiejś maszyny umocowanej przy odległym o prawie osiem metrów suficie.
- Gdzie jesteśmy? - Kompan który pierwszy się uspokoił jako jedyny był w stanie coś z siebie wydusić.
- Jakieś 10 tys km od Ziemi na naszym statku badawczym. - odparł Malda - Witamy - dodał z uśmiechem.
- J... jak się tu dostaliśmy? - Winet rozglądnęła się ponownie dookoła. Jej oczy (i zresztą nie tylko jej) przypominały parę spodków.
- Mały portal podprzestrzenny. Urządzenie przy którym pracowałem było nadajnikiem które pomogło skierować wylot przejścia tuż nad nami. Resztę załatwiła wyciągarka. - wskazał na urządzenie z mackami.
- Podziwiać to wszystko będziecie później, teraz nie ma na to czasu. - Danka była nieco bardziej rzeczowa. Ruszyła w stronę jedynego wyjścia z hali, zaś klubowicze poszli za nią.
Szli dość długo przez ciemne korytarze wykonane z tego samego dziwacznego materiału. Co pewien czas mijali rozwidlenia prowadzące do bardziej oświetlonych pomieszczeń. Po około piętnastu minutach dotarli do celu. Potrzeba było kolejnych piętnastu minut, aby goście otrząsnęli się z szoku...
Miejsce do którego trafili musiało być centrum sterowania. Tutaj ściany wykonane były z jakiegoś przeźroczystego tworzywa. Wszystkie urządzenia wyglądały jakby po prostu wisiały w przestrzeni, również klubowicze mieli wrażenie że zwisają w niekończącej się pustce kosmosu. Daleko pod nimi świeciła się błękitnym światłem Ziemia.
- Piękna... - Winet nie mogła oderwać wzroku od gigantycznej niebieskiej kuli poprzecinanej w wielu miejscach białymi pasami chmur.
- To prawda, ale jeżeli czegoś nie zrobimy to nawet stąd będzie wyglądała dużo paskudniej. - Malda podszedł do jednej z licznych konsolet i usiadł w dziwacznym fotelu. Danka przeszła na drugą stronę sterówki do innej konsolety pozbawionej tym razem fotela. Stojąc położyła ręce na dwóch świecących planszach.
- Dobrze, trzeba dostroić systemy uzbrojenia do waszych mózgów. Chodźcie tu po kolei.
Klubowicze spojrzeli po sobie niepewnie. W końcu Kant wyszedł z szeregu i podszedł do Danki.
- Co mam robić?
- Po prostu stój. - Skała wzięła ze stolika obok coś co wyglądało jak srebrna opaska i założyła Kantowi na głowę, zaś sama wróciła do konsolety i ponownie położyła dłonie na świecące pola. Ekran przed jej oczami rozjarzył się setkami barw, po czym zaczął pokazywać różne wykresy i symbole.
- Miałeś rację. - zwróciła się do Lisa - Będą mogli sterować tymi urządzeniami. Wystarczy tylko przekalibrować każde działo na osobisty wzór fal mózgowych każdego z nich.
Lis odetchnął z ulgą, po czym zwrócił się do klubowiczów którzy patrzyli na niego z wyrazem niezrozumienia na twarzy.
- Wszystko w porządku, będziecie mogli obsługiwać naszą broń. Każde z was będzie obsługiwać jedno działo plazmowe. Wróg dysponuje olbrzymim statkiem-matką i wieloma szybkimi myśliwcami, więc będzie to bardzo niebezpieczne. Jeżeli ktoś z was chce, jest to ostatnia okazja aby wrócić do domu nie pamiętając niczego.
Jedyną odpowiedzią była grobowa cisza.
- Więc dobrze... - Malda kontynuował - Statek posiada 20 takich dział, zaś was jest tylko piętnastu. Rozmieścimy was tak, aby żadna część kadłuba nie pozostała bez osłony. Teraz przystosujemy nasz sprzęt pod wasze mózgi, a potem będziecie mieli kilkanaście godzin na trening i odrobinę snu. Tyle czasu potrzeba abyśmy dotarli do pasa asteroid.
- Czy i wy nie możecie obsługiwać dział? - spytał Albert. Malda potrząsnął głową.
- Ktoś musi zajmować się nawigacją. Właściwie statek powinny pilotować trzy osoby, ale ja i Danka powinniśmy sobie jakoś poradzić.
- Jak wogóle zamierzacie nawigować podczas walki w próżni??? - zdziwił się MaYkel
- Nawigacja to chyba za duże słowo. - Odparła Danka która właśnie skończyła badać Kanta i zabrała się za Mesjaha. - To będą tylko niewielkie korekty kursu aby uniknąć niektórych trafień, a wam dać jak najwięcej możliwości do strzału. No i będziemy się starali tak kierować pola ochronne wokół statku, aby trafienia miały jak najmniejsze skutki, to wszystko. A teraz ustawcie mi się w kolejce to będzie szybciej.
Zrobili jak kazała. Przez następne dwie godziny trwało coś, co Skała określiła jako "przepisanie wzorców osobowych". Klubowicze kolejno podchodzili i zakładali sobie na głowę srebrną opaskę, a Danka pracowała przy komputerze do którego podłączone było to urządzenie. Jeremy stwierdził ze zdumieniem że podczas badania nic nie czuł - po prostu stał przez kilkanaście minut z założonym na głowę srebrnym ustrojstwem.
Po skończonej operacji Danka wyłączyła terminal i podeszła do siedzących pod ścianą klubowiczów.
- Wszystko w porządku. Teraz musicie się przespać parę godzin, a potem zaczynamy ćwiczenia.
- Spać??? Teraz? Chyba żartujesz. - WolfCub roześmiał się - Mam ochotę obejrzeć ten statek od góry do dołu. Ostatnie o czym myślę to sen. Niby jak mam według Ciebie zasnąć?
Mina pozostałych klubowiczów wskazywała na to że myślą podobnie. Danka wyciągnęła z kieszeni strzykawkę którą zabrała z bazy.
- O co to, to nie! - zaprotestował Mr. X - Dość już prochów nam załadowałaś. Ja już wolę nie spać.
- Musicie się przespać. - swierdził Malda odwracając się ze swoim fotelem w ich kierunku. - Jak sami mówiliście nie spaliście od ponad doby i jesteście wyczerpani. Wkrótce przestaną działać środki stymulujące i wtedy nie pomoże wam nawet ta końska dawka adrenaliny którą macie. Obsługa urządzeń neuralnych wymaga dużej jasności umysłu, więc lepiej podwijajcie rękawy!
Zaskoczeni nagłą złością Maldy klubowicze zrobili to co kazał. Danka podeszła ze strzykawką i zaczęła dawkować wszystkim środek nasenny.
- Nie macie chociaż jakichś łóżek? - spytał Jeremy pocierając obolałe przedramię.
- Nic na czym chcielibyście spać, ale nie martwcie się o to. Miłych snów. - szyderczy uśmiech Danki był ostatnią rzeczą jaką zapamiętał Jeremy zanim przewrócił się na podłogę.

Ocknął się na czymś miękkim. Zbyt miękkim jak na podłogę statku. Otwarcie oczu w niczym nie poprawiło jego sytuacji - dookoła panowały egipskie ciemności.
Wstał.
Tuż obok niego zapaliło się słabe, bladoniebieskie światło rozświetlające najbliższy teren.
"Czujnik ruchu? Fajne."
Rozejrzawszy się zobaczył, że leżał na zwyczajnym materacu. Dookoła leżały podobne materace na których spali jego przyjaciele. Światło było zbyt słabe, aby zobaczyć całe pomieszczenie, ale wyglądało na to że znajdowali się w długim korytarzu, którego koniec był jasno oświetlony.
Jeremy ruszył w tamtą stronę. Światełko za nim zgasło, za to zapaliła się identyczna lampka przed nim.
"Naprawdę świetne..."
Po drodze mijał kolejne materace. Zauważył śpiącego Ufoka, Mesjaha i Wojt@asa, oraz dwa puste materace.
"Ciekawe gdzie się podziali? Może obudzili się wcześniej..."
Po chwili doszedł do zakrętu zza którego dobiegało światło i znajome rozbawione głosy. Jeremy ostrożnie zajrzał do środka.
Droga prowadziła do dużego pomieszczenia wyglądającego jak skrzyżowanie laboratorium, sali operacyjnej i centrum komputerowego. Wewnątrz dostrzegł Kanta, Winet i X-Mana śmiejących się na całe gardło i Kompana podpiętego do dziwnej maszyny z podobną opaską na głowie jaką miał w czasie badań, ta jednak miała kolor szmaragdowy. Z boku przy komputerze stała Danka z równie rozbawioną miną co klubowicze.
Jeremy wszedł do pomieszczenia. Było znacznie większe niż wcześniej przypuszczał.
- Hej! Z czego się tak śmiejecie? - Spytał machając do klubowiczów ręką.
- Cześć Jeremy, już wstałeś? - Odmachnął mu Kant.
- Zaraz zobaczysz z czego. - Odparł tajemniczo X-man.
Nagle Jeremy usłyszał z tyłu kroki i poczuł jakąś ciężką rękę na swoim ramieniu. Odwrócił się i zobaczył twarz którą ostatni raz widział oglądając "Terminatora II".
- Aaa!!! - Odskoczył z wrzaskiem i wylądował na tyłku. - Przed nim stał humanoidalny robot ze szczęrzącą zęby metaliczną czaszką.
Salą zatrzęsła salwa śmiechu.
- Cześć! Fajny mech, nie? Tylko jak dla mnie trochę mały. - odezwał się cyborg głosem Kompana.
- Eee??? - Jeremy tylko to zdołał wydusić z siebie. Odpowiedział mu kolejny wybuch śmiechu.
Jeremy wstał powoli i przyjrzał się robotowi, po czym zerknął na Kompana przypiętego do fotela. Coś zaczęło się Jeremy'emu przebijać przez otumaniony umysł.
- Czy to jest to o czym myślę?
- Dokładnie. - Odparł Malda stojący za robotem. - To Kompan nim steruje przy pomocy tego urządzenia. Podobnie pracują działa które będziecie obsługiwać.
- Kompan umie już chodzić i wykonywać czynności ruchowe tak samo jak we własnym ciele. Myślę że na początek wystarczy, odłączam go. Kompan, przygotuj się na powrót.
Robot skinął głową, po czym zamarł. Danka położyła dłonie na świecących polach komputera i uchwyty unieruchamiające Kompana otworzyły się. Kompan powoli podniósł ręce i ściągnął opaskę z głowy.
- Trochę to dziwne... - Wymamrotał i spróbował wstać, jednak zachwiał się i chwycił rękami oparcie fotela. Po chwili spróbował ponownie. Tym razem mu się udało i chwiejnym krokiem ruszył w kierunku Winet i Kanta.
- Chyba za bardzo przyzwyczaiłem się do tamtego ciała...
- To przejdzie. I tak jak na razie poradziłeś sobie najlepiej. - Stwierdziła Danka nie odwracając się od konsolety. - Teraz twoja kolej Jeremy.
- Ja?
Skinęła głową.
- Dobrze, co mam robić?
- Usiądź w fotelu i załóż sobie na głowę opaskę.
Zrobił jak kazała.
- A teraz ułóż ręce i nogi w tych uchwytach.
- Po co? - Jeremy zaczął się trochę niepokoić.
- Żebyś się nie wiercił jak będę cię biczować. - odparła Danka słodko.
- Żżżże cccco??? - oczy Jeremy'ego powiększyły się kilkakrotnie.
- Hihi... Spokojnie, tylko żartowałam. Chodzi o to że pomimo kontroli świadomości nad maszyną nadal będziesz zależny od swojego ciała. Nie wolno dopuścić do tego żebyś wyrwał się z opaski będąc podłączonym do systemu.
Jeremy pomyślał chwilę nad tym co usłyszał, po czym włożył ręce i nogi w uchwyty. Natychmiast zamknęły się unieruchamiając go zupełnie.
- No i co teraz?
- Odpręż się, i przygotuj się na podróż.
Przed Jeremym rozwarła się otchłań. Poczuł że unosi się gdzieś i po chwili wszysto pociemniało. Kiedy po paru minutach odzyskał zdolność widzenia, zobaczył laboratorium, ale z zupełnie innej perspektywy. Stał tuż obok drzwi, widział Kanta, Kompana, Winet i X-mana patrzących na coś po prawej stronie. Obrócił się w tamtą stronę i zobaczył znajomy fotel, a w nim... siebie!
Zaskoczony przez chwilę nie mógł nic zrobić, po czym opuścił wzrok i zobaczył metalowe ręce. Zacisnął pięści - metalowe palce również się zacisnęły. To były jego dlonie, a on sam znajdował się w ciele robota którego wcześniej tak się przestraszył.
- Dobrze, masz teraz pełną kontrolę. - odezwał się Malda - Słyszysz mnie?
- Tak.
- Rozejrzyj się dookoła poruszając tylko głową.
Jeremy zrobił to. Zobaczył resztę laboratorium, Dankę nadal patrzącą w monitor i Maldę stojącego za nim. Dopiero po chwili dotarło do niego że obrócił głowę o 360 stopni! Usłyszał rechot przyjaciół.
"Heh... Śmieszne uczucie."
- Nieźle, teraz podnieś po kolei prawą i lewą rękę. Staraj się nimi poruszać jak najnormalniej. - wydawał kolejne polecenia Malda.
Jeremy skoncentrował się na poruszeniu rąk. Ani drgnęły.
- Co się stało? Przecież przed chwilą ruszałem palcami? - spytał zdziwiony i od razu odpowiedział sobie na to pytanie.
"Bo o tym nie myślałem! Zareagowałem odruchowo, to niczym się nie różni od normalnego podniesienia ręki - nie muszę o tym myśleć."
Tym razem poszło bez problemów. Jeremy podniosł ręce, opuścił je, znowu podniósł, a na koniec zaklaskał. Metaliczny dźwięk wymieszał się ze śmiechem stojących obok klubowiczów.
- Dobrze, a teraz sprawdzimy czy potrafisz w pełni kontrolować tę maszynę. - tym razem komendy zaczęła wydawać Skała - Podejdź do tamtego stołu pod ścianą, weź pojemnik który się na nim znajduje i przynieś go tutaj.
Jeremy popatrzył w tamtą stronę - pojemnik o którym mówiła Danka znajdował się na drugim końcu laboratorium, jakieś dziesięć metrów w linii prostej. Po drodze trzeba było jeszcze obejść długi stół laboratoryjny. Łatwizna.
Zrobił krok w tamtym kierunku. Poczuł, jakby ziemia usuwała mu się spod nóg i całym ciężarem przywalił o podłogę. Ponownie huk zmieszał się z chóralnym rechotem.
- Auuu... - Jeremy'emu wcale nie było do śmiechu. - Co się stało? Czuję się jakby spadła na mnie tona stali...
- Po prostu przewróciłeś się, a że ważysz tera znacznie więcej, to i również bardziej boli. - wyjaśnił Lis
- Więc mogę czuć ból? Myślałem że to tylko robot...
- Ale posiada czujniki dotyku i może symulować różne doznania. Także ból.
- Nie przejmuj się że się przewróciłeś, to normalne. - dodała Danka - Dotychczas twój błędnik był przekonany że nadal siedzisz. Potrzebował drobnego szoku, żeby się przestawić na doznania płynące z nowego ciała. Spróbuj teraz wstać.
Świat nadal wirował Jeremy'emu przed oczami, ale spróbował się podnieść. Najpierw udało mu się z trudem powstać i uklęknąć. Po paru minutach świat przestał tańczyć i Jeremy'emu udało się stanąć na nogi.
- Nieźle. - przyznała z pewnym podziwem Skała - Teraz spróbuj normalnie iść, powinieneś nie mieć już problemów.
Jeremy najpierw ostrożnie, a potem z większą wprawą pochodził trochę dookoła, a następnie ruszył w kierunku stołu z pojemnikiem, po czym bardzo ostrożnie spróbował go podnieść. Z zaskoczeniem stwierdził że czuje go w palcach, co dodało mu pewności. Pojemnik wydał mu się dość lekki, więc przeniósł go szybko i położył obok Danki.
- Świetnie. Teraz włóż go tutaj. - Wskazała nieco większy pojemnik z wycięciem dokładnie pasującym do kształtu pojemnika.
"Jak w przedszkolu, co?" zaśmiał się po czym spróbował wykonać jej polecenie. Zajęło mu chwilę zanim nabrał wprawy w precyzyjnym celowaniu i umieścił pojemnik na miejscu.
- Doskonale. Weź go teraz i odnieś tam, skąd go wziąłeś a potem wracaj. Zaliczyłeś pierwszy test.
Jeremy odniósł pojemnik i wrócił do miejsca z którego zaczął.
- Jak mam teraz wrócić do swojego ciała?
- Sama cię sprowadzę. Poczekaj sekundę.
Nagle poczuł że znowu się unosi i po chwili siedział już ponownie w fotelu, a zapięcia unieruchamiające zwolniły się. Jeremy zdjął z głowy opaskę a następnie zszedł z fotela. A przynajmniej próbował, bo znowu nogi rozjechały się pod nim i uderzył o podłogę.
- Uff... Tak będzie za każdym razem?
- Niestety. Potrzeba chwili, zanim mózg przestawi się na nowe doznania. - Wyjaśnił Malda pomagając mu wstać. - I tak nie było źle, robot przypomina kształtem i ruchami człowieka. Działka funkcjonują na zupełnie innej zasadzie, więc będzie dużo gorzej.
- Cholera...
- Jak na razie radzisz sobie całkiem dobrze. - Stwierdziła Danka oglądając wyniki testów. - Chociaż Kompan nadal pozostaje na pierwszym miejscu jeśli chodzi o synchronizację, to ty też nie masz z tym większych problemów. Podobnie zresztą jak i Kant, Winet i X-man.
- Ciekawe jak sobie poradzą inni. - zaśmiał się Kant - Gdybym w tym robocie mógł sobie rzygnąć, na pewno bym to zrobił. Nawet teraz kręci mi się w głowie.
X-man skinął głową.
- To tak samo jak ja. Chodźmy obudzić resztę, pośmiejemy się teraz z nich.
Kant, Winet, Kompan, X-man i Jeremy ruszyli w stronę korytarza. Kiedy wychodzili Danka chowała dla nich jeszcze drobną niespodziankę.
- Tak przy okazji... - powiedziała jakby od niechcenia - Pojemnik który nosiliście ważył 85 kg.
Jeremy natychmiast poczuł się tak, jakby nosił ten ciężar na własnych plecach. Otrząsnął się i poszedł budzić innych.