Nie ma sprawiedliwości , cz. III
	od ufoka dla X-Klubu

Kilkaset metrów dalej nic nie sprawiało wrażenia jakoby w pobliżu rozstrzygały się losy czyjegoś BYĆ ALBO NIE BYĆ. Żaden krzew, żadne drzewo nie mówiło nikomu : TAM ! TAM DALEJ ! Za to dwie samotne postacie przemierzały gęstwinę, co chwilę zatrzymując się , nasłuchując , by potem bez słowa ruszyć w dalszą drogę . Żadna z tych dwóch postaci nie miała przy sobie nic co mogło by ułatwić przetrwanie wyjątkowo chłodnej, styczniowej nocy. Może z wyjątkiem jednego : NADZIEI.

Postacie przemierzające zaspy szły coraz wolniej i wolniej. Nadzieja ustąpiła miejsca w ich sercach złości . Złości na ludzi, którzy zgotowali im ten los , ale także na samych siebie – za własną CIEKAWOŚĆ. Mogło być przecież zupełnie inaczej, mogli być zupełnie gdzie indziej, z dala od tego ciemnego, lodowatego lasu, praktycznie bez szans na odnalezienie przyjaciół, bez jedzenia, picia...

Mogło być zupełnie inaczej...

Ale to właśnie złość podtrzymywała w nich teraz pragnienie przeżycia, powrotu do normalnej codzienności, zakończenia całej tej przygody... Jednostajny leśny krajobraz nie pozwalał jednak ani na chwilę zapomnieć o położeniu w jakim się znaleźli. Byli jednak silni. Starali się trzymać rozpacz i panikę na dystans, choć nie pomagali sobie nawzajem. Prawie w ogóle nie rozmawiali, tylko szli i szli ....

Wciąż dzwoniło mu w uszach po eksplozji jaka miała miejsce niedaleko kilka, czy kilkanaście godzin temu, sam nie wiedział ile. Orientację czasową i przestrzenną dawno już utracił. Za to pamiętał wszystkie zdarzenia bardzo dokładnie, mimo że odegrały się w ciągu kilkudziesięciu sekund. Widział stłoczonych klubowiczów zbiegających w panice po schodach schroniska, słyszał wirnik nadlatującego śmigłowca... kilkadziesiąt osób nagle, tak jak stało , siedziało czy leżało, opuściło ciepły, bezpieczny zdawało by się budynek, by już nigdy do niego nie powrócić. Ale opuszczali go nieświadomi niebezpieczeństwa jakie im grozi – i to pewnie uratowało im życie. Gdyby wiedzieli, że za kilka minut schronisko trafione rakietą zostanie doszczętnie zniszczone... najpewniej stratowali by się nawzajem i wyręczyli śmiercionośną broń stworzoną przez ludzi, przeciwko innym ludziom. Ale nie wiedzieli... toteż ich zaskoczenie na moment sparaliżowało ich wszystkie ruchy. Stali na lodowatym śniegu i patrzyli na płonące schronisko, odziani jedynie w podkoszulki, a część zupełnie pozbawiona obuwia, tylko niektórzy szczęśliwcy w kurtkach. Natychmiast pojęli wszystko. Z wyjątkiem jednego – DLACZEGO ?

Otworzył oczy. Był jednym z tych którzy wzięli ze sobą kurtki i buty, ale nie zmieniało to faktu, że stracił już z zimna czucie w nogach. Jego twarz wykrzywiła się w grymasie który w innych okolicznościach można by nazwać uśmiechem. Próbował przywołać w sobie wolę walki, chęć przetrwania, ale wszystko straciło sens. Nie potrafił sobie wyobrazić spotkania z przyjaciółmi, jakiegoś ratunku. Widział natomiast nagłówki w gazetach : “Kolejne ofiary zimy” , albo “Zamarznęli w lesie”. Chociaż może nie będzie aż tak źle i ograniczy się tylko do krótkiej prasowej wzmianki w stylu “Śmierć nastolatka” ? Tylko kiedy, na wiosnę.... Zaśmiał się, lecz jego oczach pojawiły się łzy.

Nagle poczuł straszliwy głód, choć jadł nie tak dawno temu. To ssanie w żołądku stało się wkrótce nie do zniesienia, gdy nagle olśniło go i włożył rękę to kieszeni. Jest ! Guma ! Miętowa.

Pomieszczenie było pełne dymu. Mężczyzna który stanął w drzwiach zdawał się być spokojny. W rzeczywistości jednak nie mógł się doczekać kiedy wreszcie zostawi szefowi dokumenty i pójdzie na sześciotygodniowy, zasłużony urlop. Od dawna snuł wakacyjne plany i wcale nie przeszkadzało m, że Góra ustaliła, że jego przerwa w pracy przypadnie na miesiące zimowe. Miał dostatecznie dużą pensję aby ruszyć na Jamajkę, przesiedzieć tam ponad miesiąc a potem wrócić do szarej rzeczywistości. Zastanawiał się dlaczego dawno tego nie zrobił i każdy urlop spędzał w biurze, porządkując akta, czy też biorąc dodatkowe prywatne zlecenia (na co zresztą szefostwo nie patrzyło zbyt przychylnie). Kiedy 3 lata temu wysłali go na przymusowe wakacje, omal nie nabawił się rozstroju nerwowego. To praca była jego życiem i nie mógł się od niej oderwać. Teraz jednakże naprawdę chciał odpocząć. Ostatnie zlecenie tak go wyczerpało, że nie byłby w stanie dobrze działać. Tak przynajmniej sam sobie tłumaczył.

- Przyniosłem raport – rzekł wreszcie i położył teczkę na biurku. Łysawy mężczyzna koło pięćdziesiątki spojrzał na niego i otworzył dokument. Przekartkowawszy kilkudziesięciostronicowy skoroszyt z napisem “Poufne” na każdej kartce, schował go do szuflady.

Mężczyzna, który przed chwilą wszedł do gabinetu otworzył usta, ale nic nie powiedział. Dawno już rozniosła się plotka iż w związku z niedawnym przeciekiem informacji, Góra wszczęła Dochodzenie Wewnętrzne. Uważał jednak, że to tylko plotka, nie podparta żadnymi faktami. Mówiąc wprost – nie wierzył, by szefostwo posunęło się do takiego kroku. Był niemal pewny, że chodziło o zwykłe śledztwo skierowane tym razem na pracowników. Ale Dochodzenie Wewnętrzne ? Nie... . Regulamin firmy mówił jasno – Dochodzenie Wewnętrzne mogło zostać wszczęte jedynie w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa narodowego. A nawet i wówczas musiały istnieć poważne ku temu przesłanki i podejrzenia. Rozpoczęcie takiego działania wymagało uzgodnień na najwyższym szczeblu, gdyż otwierało drogę do nieustannej inwigilacji wszystkich pracowników firmy, wręcz odbierało im ich konstytucyjne prawa. Pamiętał, że ostatnie Dochodzenie Wewnętrzne zostało wszczęte w 1990 roku, w związku z podejrzeniem, że udaremniony (i utajniony) zamach na Lecha Wałęsę był inicjatywą jednego z wysoko postawionych działaczy firmy.

- Dobra dobra, nie denerwuj się tak ... spoko. – mimo, że pracował w Firmie o wiele krócej od kolegi zdążył już zauważyć pewne zaskakujące prawidłowości . Takie na przykład jak ta, że w zależności od stopnia tajności przydzielanego zadania, teczka miała odpowiedni kolor.

Paweł nie odpowiedział . Bo w istocie, takie właśnie było jego zadanie. Ale dowiedział się tego kilka minut temu , kiedy wreszcie doszedł do połowy kilkunastostronicowego rozkazu. Gdyby Czarek wiedział, że to co powiedział żartem było smutną rzeczywistością... Paweł nigdy wcześniej nie otrzymywał podobnych zleceń , zawsze tylko śledzenie lub ochranianie posłów, senatorów ... czasem się trafił jakiś minister, lub zabezpieczenie rządowych spotkań na szczycie. Ale żeby coś takiego ... Nie... to nie była jego profesja. Ale to zdanie mogło mu otworzyć drogę do dalszej kariery, choć zapewne było ogromnie niebezpieczne. Już zdecydował się, że podejmie ryzyko. Choć właściwie to nie miał żadnego wyboru – mógł tylko oszukiwać się, że idzie na akcję bo tego chce, a nie dlatego , że mu kazali.

- Cezary Koterbski proszony na poziom piąty, Powtarzam : Cezary Koterbski proszony na poziom piąty...

- Uch... to chyba ja... Ciekawe czego chcą – powiedział Czarek i wstał z wygodnego fotela Pawła.

Biuro Cezarego Koterbskiego w niczym nie przypominało pomieszczenia w którym pracował jego przyjaciel. Tam wszystko miało swoje miejsce, po podłodze nie walały się stare płyty kompaktowe, dyskietki ... Tutaj jednak było to normalne – praca Cezarego Koterbskiego miała zupełnie inny charakter niż zadania Pawła. Był on jednym z tych... upadłych hackerów, przyłapanych na włamaniu do rządowych komputerów i zmuszonych do współpracy. Wiele razy wyrzucał sobie potem, że zdradził swoje anarchistyczne ideały, przeszedł na stronę wroga. Ale przecież nie miał wyboru, powiedzieli jasno i wyraźnie : Współpracujesz, albo idziesz siedzieć. I nie miało znaczenia, że kiedy go złapali nie było jeszcze przepisów regulujących włamania komputerowe. Jego czyny można było przypisać każdemu paragrafowi, a kara za szpiegostwo, czy ujawnienie tajemnic państwowych nie była zachęcająca. Kiedy przyszedł pracować w firmie wszyscy patrzyli na niego wilkiem – miał wrażenie, że wiedzą o nim wszystko, choć cała jego kartoteka została utajniona. Jego praca wyglądała niemal dokładnie jak jego dotychczasowe hobby – rozpracowywał serwery firm ubezpieczeniowych, banków, robił wyciągi z zagranicznych kont. Z jednym wyjątkiem – robił to z przymusu i dla pieniędzy. Zarabiał więcej niż jakikolwiek jego kolega ze studiów, których notabene nie miał szansy dokończyć. Nie czuł się jednak szczęśliwy, utracił bowiem poczucie niezależności. Czasem wspominał czasy kiedy nocami rozgryzał jakiś system, nie popędzany przez nikogo , dla własnej przyjemności i chęci poznania. Tęsknił za tą beztroską. Mógł zawsze kiedy tylko chciał powiedzieć – “dość”, aczkolwiek nigdy mu się nie zdarzyło by pozostawił system niezdobyty. Ale mógł to zrobić kiedy tylko chciał – bez żadnych konsekwencji, co najwyżej przyznałby się do tego że nie jest taki dobry za jakiego się uważał. Podświadomie chciał wrócić do tamtych nieprzespanych nocy i pełnych entuzjazmu okrzyków zwycięstwa. Tłumił swoje prawdziwe uczucia, chociaż nie było to łatwe. Ale nawet gdyby teraz złożył prośbę o zwolnienie ze służby, nie wypuścili by go tak łatwo – był zbyt cennym pracownikiem i za dużo wiedział o zasadach działania agencji. Zresztą z czasem spodobała się ta praca i przestał żałować - nie musiał się przejmować rachunkami za telefon, choć na łącze T3 musiał jeszcze trochę poczekać. Tak sobie tłumaczył, w rzeczywistości jednak gdzieś głęboko drzemała w nim chęć porzucenia tego wszystkiego, lecz sam nigdy nie przyznał by się do tego przed sobą.

Czarek siedział przy biurku trzymając splecione dłonie przy twarzy, z palcami wskazującymi przy wewnętrznych kącikach oczu. Próbował zrozumieć jakimi pobudkami kierowało się szefostwo, przydzielając mu zadanie o takim priorytecie. Do tej pory wszystko układało się pomyślnie – nie musiał się wysilać przy pracy, a najtrudniejsze z pozoru zlecenia rozwiązywał w mgnieniu oka. Bo, trzeba przyznać, nigdy nie dostawał żadnych odpowiedzialnych zadań – miał taki sam poziom dostępu do utajnionych danych jak każdy pracownik firmy, przynajmniej teoretycznie – gdyby chciał, mógł zdobyć wszystko nie ruszając się z fotela... Ale nie robił tego – bał się – wiedział że przyłapany na zdradzie, pracy przeciwko agencji, nikt mu już nie da alternatywy dla 5-letniej odsiadki, dlatego starał się nawet o tym nie myśleć. Podniósł się na łokciach i wyprostował patrząc w sufit. Po chwili wolnych ruchem nacisnął włącznik komputera, a z pod sterty dokumentów wyciągnął Czerwoną Teczkę.

Po niespodziewanym wyjściu Czarka, Paweł odetchnął i z powrotem usiadł na fotelu, by zaznajomić się z resztą rozkazu. Był sformułowany jasno i wyraźnie – miał to zrobić bez świadków, po cichu, jak najszybciej po otrzymaniu polecenia realizacji. Termin nie był bowiem określony w otrzymanym zleceniu. Oznaczało to, iż mógł się spodziewać wysłania na akcję w ciągu kilkunastu minut, lub nawet kilku miesięcy, a do tego czasu nie otrzyma żadnego nowego zadania. Trochę go to cieszyło – liczył na to że będzie miał choć kilka dni odpoczynku przed przystąpieniem do realizacji rozkazu. Naraz usłyszał skrzypienie otwieranych drzwi i poderwał się z fotela – tylko jedna osoba w firmie nie pukała przed wchodzeniem do biur innych pracowników.

- Pojedziecie natychmiast do naszej południowej filii . Tam dostaniecie dalsze instrukcje – powiedział szef, po czym wyszedł z pomieszczenia. Paweł osunął się na fotel. Siedział tak i wstał dopiero gdy na korytarzu ucichł odgłos kroków przełożonego. Cokolwiek miał zrobić na drugim końcu Polski, na pewno miało to coś wspólnego z otrzymanym przed godziną rozkazem.

Czarek przekręcił klucz w zamku do drzwi swojego mieszkania i wszedł do środka. Powiesiwszy skórzaną kurtkę na wieszaku udał się do salonu i zasiadł w wygodnym fotelu. Był wykończony. Cały dzień ciężkiej pracy przed komputerem ostro dawał mu się we znaki. Oczy piekły go niemiłosiernie, także nawet nie miał ochoty włączać telewizora. Ciągle dręczyła go myśl o nowym zadaniu jakie otrzymał od szefa po wyjściu z biura Pawła. Było ono banalnie proste – przejąć sprzęt komputerowy, poddać dane dokładnej analizie, a następnie zniszczyć. Nie było żadnych szczegółów, tylko dopisek : Termin realizacji – nieokreślony. Wiele razy robił już coś podobnego, a zwykle dotyczyło to hackerów, którzy wpadli jak on przed kilku laty. “I o co tu tyle szumu...” – pomyślał. Jedno tylko budziło jego wątpliwość – zazwyczaj dopisek o terminie realizacji brzmiał “w trybie natychmiastowym”. Włączył telewizor, by choć na chwilę zapomnieć o pracy i związanych z nią problemami. Kilka minut później oparł głowę na oparciu i rzucił się objęcia niespokojnego snu.

Obudził go dzwonek u drzwi. Zwlókł się z wygodnego fotela i ruszył powoli by je otworzyć. Miał przez chwilę ochotę udawać, że go nie ma, ale zrezygnował z tego ryzykownego pomysłu – jednym z warunków pracy w firmie była dyspozycyjność przez 24 godziny na dobę, 365 dni w roku. Nawet na urlopie nikt nie mógł być pewny, czy nie zostanie ściągnięty z plaży, czy wyrwany z kąpieli...Takie sytuacje nie stanowiły wyjątków. Firma miała ograniczone fundusze, a w sytuacjach awaryjnych każdy pracownik był na wagę złota. Otworzywszy drzwi poczuł gwałtowny przeciąg. Nie zdążył nawet odgarnąć włosów z twarzy gdy usłyszał:

Pomieszczenie było pełne ludzi w wojskowych mundurach. Siedzieli w milczeniu przy długim stole konferencyjnym. Niektórzy zdradzali swoje zniecierpliwienie poprzez nerwowe stukanie palcami o blat, co chwilę można było dostrzec jak ktoś sięga po kolejnego papierosa. Większość obecnych stanowili wojskowi, lub ludzie odziani w ciemne garnitury. Baczny obserwator od razu jednak zauważyłby, iż wojskowe uniformy oczekujących różnią się od siebie krojem i kolorem. Bo też nie były to mundury jednej armii. Na dzisiejsze spotkanie przybyli najwyżsi wojskowi Sojuszu Północnoatlantyckiego i przedstawiciele służb specjalnych większości krajów Europy Zachodniej i Środkowej. Od czasu do czasu ktoś zerkał w kierunku drzwi, lub wzdychał znacząco. Wreszcie w drzwiach pojawił się mężczyzna w średnim wieku, który natychmiast usiadł na końcu stołu i rzekł po angielsku:

- Agent Marek Kilen wykorzystując swój poziom dostępu, zabrał z archiwum raporty i akta dotyczące aktywności Niezidentyfikowanych Obiektów Latających na terenie Europy Zachodniej i Środkowej w ostatnim dziesięcioleciu, a także plany baz wojskowych na tym terenie poświęconych badaniu tego zjawiska. Z archiwum zostały wyprowadzone ponadto zdjęcia i fotokopie. Stwierdziliśmy, iż agent Kilen skontaktował się z jedną z Internetowych organizacji przestępczo – hackerskich, o nazwie “The TruthFinders” i przekazał im skradzione materiały. W tym miejscu śledztwo ugrzęzło, gdy nagle otrzymaliśmy informację, iż część oryginalnych dokumentów będących w posiadaniu “TTF”, została opublikowana w jednym z internetowych klubów o nazwie “X-klub”. Rozpoczęliśmy wówczas inwigilację owego klubu i stwierdziliśmy, iż z całą pewnością część jego członków ma powiązania z “TTF”. Właśnie dlatego zostali tu państwo wezwani. Zadecydowano o utworzeniu Grupy Specjalnej mającej za zadanie odzyskanie skradzionych materiałów i niedopuszczenie do ich upublicznienia. Grupa otrzymuje status “A”, co jak państwo wiedzą jest jednoznaczne z prawem do zastosowania wszelkich koniecznych środków, bez konsultacji z Radą Bezpieczeństwa. Dowództwo nad grupę obejmuję ja, gdyż zostałem wydelegowany do tego celu przez... – przerwał tutaj gdyż w do sali konferencyjnej wszedł szybim krokiem mężczyzna w szarym garniturze i podszedł do niego sygnalizując iż ma coś ważnego do zakomunikowania i rzekł coś po cichu. Po kilku chwilach prowadzący konferencję powiedział głośno:

- W skład grupy specjalnej wchodzą następujące osoby : kapitan Aleksander Deker – koordynator grupy, kapitan Jerzy Tukowski – dowódca brygady specjalnej, komandor Paweł Boczkowski – zadania specjalne, komandor Jerzy Gutkiewicz – zadania specjalne, komandor Cezary Koterbski – specjalista ds. odzyskiwania danych elektornicznych – spojrzał znacząco na Czarka i po podaniu jeszcze kilkunastu nazwisk powiedział:

- Część z was jest na pewno zaskoczona faktem iż znaleźliście się w składzie grupy. Cóż to nie ja o tym decydowałem i szczerze mówiąc nie wiem dlaczego niektóre osoby się tu znalazły. Ale mniejsza o to. Dostaniecie zapieczętowane rozkazy. Nie wolno wam rozmawiać ze sobą o sprawie, a wszelkie pytania i wątpliwości macie zgłaszać bezpośrednio do mnie lub w przypadku wysłania do akcji brygady specjalnej – jej dowódcy.

- W dokumentach które otrzymaliśmy na sali konferencyjnej, znajdowało się sformułowanie “zlikwidować zagrożenie”. Co to tak dokładnie znaczy ? – powiedział komandor.

Światło w pokoju Czarka było zgaszone. Agent leżał na łóżku i patrzył przez okno na gwiazdy. Myślał o zadaniu jakie zostało mu przydzielone. Miał odzyskać wszystkie kopie, wszystkie skany dokumentów wyprowadzonych z rządowego archiwum. To nie było proste zadanie, mogło się ciągnąć w nieskończoność. Zdawał sobie sprawę, iż zrobienie tego w sposób zdalny, było właściwie niemożliwe. Co innego rządowy serwer, na stałe podpięty do internetu. Ale żeby haczyć komputery pojawiające się w Sieci na godzinę dziennie ?? Jego dowódca też miał tę świadomość, dlatego rozkaz mówił o “bezpośrednim odzyskaniu danych”. Czyli musiał dostać po prostu dysk z danymi. Nie wyobrażał sobie innego sposobu. Nagle przyszła mu do głowy pewna myśl. Wstał i nie zapalając światła ruszył do terminala. Uruchomił wyszukiwarkę i wpisał hasło “X-klub”. Kilka sekund później przeglądał już stronę klubu o którym wspominał dowódca. Kliknął na dział KLUBOWICZE i na chwilę zamarł z przerażenia.

Gdy kierowca czarnego mercedesa zapalił silnik i ruszył ostro, głos w krótkofalówce poinformował jeszcze:

-Cel wszedł do budki telefonicznej. Cywil odchodzi.

- Potwierdzam wykonanie zadania – odezwał się głos w krótkofalówce gdy odjechali kilkaset metrów –dobra robota chłopaki.

Paweł odetchnął głęboko. Poczuł się szczęśliwy, naprawdę szczęśliwy...

Agenci stali w milczeniu i słuchali miotającego się dowódcy. Kapitan Deker nie był zadowolony tak jak oni z przebiegu akcji – jak się okazało, nie wszystko poszło jak trzeba. Cywil, który przechodził koło miejsca akcji przed przybyciem agentów, którzy mieli posprzątać, zabrał Markowi Kilenowi akta Dochodzenia Wewnętrznego, całą teczkę ! Nie sposób było szukać winnego. Karetka z agentami miała przyjechać z kilkuminutowym opóźnieniem, żeby sprawa nie wydawała się podejrzana. Tak postanowił dowódca brygady specjalnej i to do niego miał pretensje koordynator grupy. Teraz więc zadaniem Grupy Specjalnej było odszukanie Cywila...

Koordynator Grupy siedział przy biurku i po raz kolejny przeglądał wszystkie dokumenty. Sprawa była zbyt poważna, by pozwolić jeszcze na jakieś uchybienia i on dobrze o tym wiedział. Miał już w głowie ułożone wszelkie możliwe warianty dalszych wypadków i planował odzyskanie akt w najdrobniejszym szczególe. Zachowywał spokój ale tak naprawdę to bierne oczekiwanie na wynik poszukiwań nie dawał mu zasnąć. Minęło już ponad 12 godzin od powrotu Grupy do Bazy, a tu wciąż nic... Kapitan Deker stracił już prawie nadzieję na odnalezienie akt i miał przygotowane podanie o dymisję... Wiele razy tej nocy brał pióro z zamiarem złożenia tego jednego ostatecznego podpisu, ale dotychczas nie zrobił tego. Póki istniała jakaś szansa na odnalezienie Cywila, postanowił się nie poddawać. Wstał z krzesła, przeszedł kilka kroków po pomieszczeniu, aż wreszcie zrzucił z siebie koszulę i spodnie, położył się w wygodnym łóżku. Zasnął od razu... kwadrans po piątej rano.

- Wszyscy członkowie Grupy Specjalnej oraz obserwatorzy są proszeni o natychmiastowe udanie się do Sali Konferencyjnej.

Tym razem wszyscy przybyli punktualnie. Nie musieli też czekać na prowadzącego. Był on tutaj pierwszy i pięciominutowy okres oczekiwania na wszystkich członków zgromadzenia wydawał mu się zbyt długi jak na obecne warunki.

- Co wobec tego pan proponuje ? – rzekł jeden wojskowych.

- Jedynka do Grupy, zezwalam na rozpoczęcie akcji – powiedział kapitan Deker przez krótkofalówkę. Siedział w furgonetce, zaparkowanej w pobliżu domu Cywila i obserwował teren. Natychmiast po wysłaniu sygnału na ulicy pojawiło się kilku mężczyzn w uniformach z napisem “Pogotowie Wodno – Kanalizacyjne”, którzy weszli do jednego z budynków. Po chwili kapitan usłyszał meldunek:

Po nieudanej próbie odnalezienia akt, kapitan Deker zarządził obserwację mieszkania Cywila, sam zaś udał się do swojej kwatery w Bazie. Był już zdecydowany złożyć rezygnację. Nie widział sensu dalszego prowadzenia przez siebie akcji – był przekonany iż Cywil zabrał dokumenty i zaszył się gdzieś, może nawet opuścił kraj. Podszedł do biurka i wyciągną z szuflady dokument. Popatrzył na niego smutno i podpisał. Koniec, kropka. Teraz już nie musiał się martwić o dalszy przebieg śledztwa, to już nie była jego działka. Odetchnął głęboko i usiadł w fotelu. To była pierwsza taka wpadka w jego karierze, ale zbyt ważna, dlatego mogła zaważyć na jego dalszych losach. Zadzwonił telefon. Deker odebrał i po dłuższej chwili chwili rzekł:

Mężczyzna w czarnym garniturze szedł szybkim krokiem po schodach. Serce jeszcze nigdy dotąd nie waliło mu tak mocno jak teraz. Zbliżał się moment, od którego mogła zależeć jego przyszłość. Zresztą nie tylko jego... Doszedłszy na drugie piętro wyciągnął z kieszeni klucz, otworzył jedne z drzwi i wszedł. W środku panował półmrok. Przy świetle ulicznej latarni za oknem, podszedł do stołu i położył na nim mały futerał, który miał pod pachą. Otworzył go i wykonał kilka ruchów, by kilka minut później podejść do okna. Zobaczył cień w mieszkaniu po drugiej stronie ulicy. Wymierzył...

Trzymał go cały czas na muszce. Nie wahał się. Był zdecydowany zrobić to co do niego należało. W końcu nacisną spust, strzelił. Cień zniknął. Wiedział jednak, iż nie trafił. Posłał kolejną kulę, w łóżko. Ale tam nie było nikogo. Wreszcie zobaczył go, leżał na podłodze. Nakierowawszy mu na głowę mały czerwony punkcik lasera wstrzymał oddech, a krew w głowie zaczęła mu pulsować znacznie gwałtowniej niż dotychczas. Jeszcze tylko chwila i za jego sprawą przestanie żyć człowiek. Dopiero teraz zaczął się zastanawiać kim jest, czy poczuje ból. Położył palec na cynglu i przymknął oczy. Jeszcze sekunda i...

Paweł zdał sobie sprawę, iż jego kolega nie żartuje – trzymał w ręku pistolet. Nie wiedział dlaczego to robi, ale jednego był świadom – chce nie dopuścić do wykonania zadania jakie mu powierzono. A do tego z kolei on nie mógł dopuścić. Miał zobowiązania, był agentem któremu dano najbardziej odpowiedzialne zadanie w całej akcji. Nie mógł przecież zawieść zaufania Góry.

Miał dość. Chciał uciec jak najdalej od wszystkich i wszystkiego. Tam , gdzie nikt by go nie odnalazł. Po jego twarzy potoczyła się łza. Czarek podszedł do Pawła i dotknął jego ramienia.

- Dobra... – odparł niedoszły zabójca i wstał z fotela.

* * *

Kiedy żuł gumę przed oczyma pojawiły mu się wszystkie wspaniałe chwile jakie przeżył. Wszelkie plany i marzenia, których nigdy nie zrealizuje. Trudno mu było uwierzyć że to wszystko... że to wszystko tak po prostu się skończy. Że skończy się w taki sposób. Przymknął oczy i dotknął lodowatą ręką małego szklanego serduszka, jakie miał zawieszone na szyi. Ostatni raz uśmiechnął się, a po jego sinym policzku potoczyła się łza. Ostatnia łza.