Odcinek “Alternative” v. mocno beta :-)
	Pomysł: C.Carter Scenariusz: MuadDib2

John Murray spoglądał znudzonym wzrokiem na rzucający błękitny blask ekran monitora. Widział dokładnie to co zwykle podczas nocnej służby w Muzeum Rautmanna. Nieruchome cienie posągów, stworzonych przez jakąś wymarłą wieki temu cywilizację, dziesiątki różnych masek szamanów, wojowników i Bóg wie kogo jeszcze, piki, dzidy, miecze, kindżały, i setki innych odmian

Tej nocy John był całkowicie trzeźwy, jednak jego nastrój z minuty na minutę stawał się gorszy. Rano dowiedział się, że Casey jest znowu w ciąży i to odebrało mu ochotę na dalszą egzystencję. Już teraz jego pensja z trudem wystarczała na utrzymanie rodziny, nie mogli sobie pozwolić na jeszcze jedną gębę do wyżywienia. Tak powiedział wtedy żonie, a ona strasznie się rozpłakała. Wyszedł do pracy trzasnąwszy drzwiami.

Teraz kiedy przyglądał się trzymanej w ręku broni, myśl ta wydała mu się o tyle śmieszna co niedorzeczna. Nie było przecież tak źle, aby się poddać. Umieścił pistolet w kaburze.

zdawały się bezskuteczne. Obraz po prostu stawał się coraz ciemniejszy, niezależnie od tego co robił Murray. W końcu zaniechał tego, kiedy monitor całkowicie pociemniał. Wstał i wyszedł na sam środek głównej sali. Wszystko zdawało się być w porządku. Podchodził po kolej do każdej z kamer, które pracowały normalnie, poruszając się w lewo i prawo. Pomyślał, że prawdopodobnie główny przewód zasilający monitor i magnetowidy musiał się poluzować. Kiedy jednak ruszył, aby to sprawdzić w szklaną kopułę dachu Muzeum Rautmanna uderzył jakiś przedmiot. Strażnik wzdrygnął się, i odruchowo skierował w górę snop światła z latarki, pomimo iż dach był rzęsiście oświetlony zewnętrznymi reflektorami. Jednak nic nie dostrzegł, ani żadnego

- Cholera! - syknął przez zęby. - Co tu się dzieje?

Na środku wielkiej sali pojawił się oddział uzbrojonych po zęby komandosów, a wokół nich niczym z jakiegoś filmu fantastycznego strzelały błękitne iskry wyładowań elektrycznych. Ludzie ci wydawali się nie zauważać jego obecności. Zresztą John i tak nie mógł wypowiedzieć ani słowa, aby zwrócić ich uwagę, nawet kiedy przeładowawszy po kolei broń, zaczęli strzelać do stojących naokoło eksponatów. Huk wystrzałów sprawił, że Murray odruchowo padł twarzą do ziemi, czekając aż kanonada ucichnie. W duchu modlił się, żeby po zakończeniu dewastacji muzeum, nie dobrali się do jego tyłka. Jednak strzały, brzęk tłuczonego szkła i rozpadających się cennych zabytków zdawały się trwać bez końca. Kiedy strażnik zdobył się na otworzenie zaciśniętych powiek, natychmiast je zamknął, pod wpływem jaskrawego światła rozlewającego się dookoła.

- Jezu Chryste... - powiedział stłumionym głosem. - Chyba zwariowałem!

Scully szła wolno korytarzem prowadzącym do biura Muldera, zastanawiając się nad kolejną fanaberią partnera. Machinalnie odpowiadała na gesty powitania mijających ją pracowników centrali, których twarze nierzadko wykrzywiały ironiczne, pełne pobłażliwości uśmiechy. Agentka zdążyła się już przyzwyczaić do efektów “popularności” Muldera wśród innych, jednak on sam zaskakiwał ją nieustannie. Któryś z agentów dokładnie określił całą komórkę X: “Mulder zarobił by kupę szmalu, gdyby zamiast raportów pisał scenariusze do komiksów”...

Dana przemknęła wzrokiem po tekście. Nocny stróż z Muzeum Broni został zwolniony, w wyniku rozpowszechniania niewiarygodnych historii o lądowaniu Marsjan . Według Johna M. pewnej piątkowej nocy przed jego oczami rozegrała się scenka rodem z “Gwiezdnych wojen” . Uzbrojeni w lasery wojownicy przyszłości zdemolowali główną salę wystawową muzeum, po czym naprawiwszy szkody rozpłynęli się w powietrzu.

- Autor artykułu twierdzi, że strażnik był pijany – odpowiedziała. – Wydaje mi się, że wymyślając tą historyjkę liczył na zyski...

- Priorytet 412 – powiedział ponuro. – Priorytet 412 oznaczał rozpoczęcie kontynuacji badań nad Projektem Phoenix. Nie znam szczegółów Scully, ale cały projekt dotyczył wykorzystania właściwości ludzkiego umysłu do przekraczania bariery czasu i przestrzeni.

- Nie Scully, USS Eldridge to bajka wymyślona dla mas – przerwał jej Mulder. – Według mnie zaszli o wiele dalej... Oficjalnie zakończono badania, jednak ustalono priorytet 412, według którego w razie zagrożenia należy podjąć badania na nowo.

- FBI? – mruknął. – Jeśli chodzi o podatki, zgłoście się do Rautmanna. Zajmijcie się też jego księgowością...- Nie chodzi nam o podatki – odpowiedział Mulder. – Chcieliśmy zadać panu kilka pytań w związku z wydarzeniami w muzeum.- A... to... – westchnął Murray. – No, no interesują się tym federalni... Otworzył drzwi i oczom agentów ukazał się zaniedbany pokój. Na podłodze walały się puste butelki, a ściany pokrywał grzyb. W środku było równie zimno jak na zewnątrz.- Jedyne co mogę wam zaproponować to – powiedział unosząc w połowie opróżnioną butelkę. – Od kiedy Casey odeszła, nie znam lepszego pożywienia - dodał rechocząc.- Zadamy kilka pytań... – zaczął Mulder, jednak mężczyzna przerwał mu gestem dłoni.- Nie powiem nic bez prawnika! – Powiedział śmiejąc się opętańczo. – Nie, nie żartowałem!Scully rzuciła Mulderowi porozumiewawcze spojrzenie. Agent wzruszył ramionami.- Może opowie pan o tym co się wtedy stało?- Pewnie, że opowiem! – Krzyknął Murray poważniejąc. – I tak nikt w to nie wierzy, ale skoro chcecie posłuchać... Na środku pieprzonej wystawy pojawił się szwadron imperialnych szturmowców i rozpieprzyli wszystko w drobny mak! A ja bojąc się o swoją dupę czekałem. Kiedy się skończyło wszystko było jak dawniej i to wszystko!- A telefon? – zapytał Mulder. – Mówił pan coś o telefonie.- A... próbowałem wezwać gliny, ale usłyszałem ten pisk... Taki dźwięk, że o mało co się nie zlałem w portki! No, a po wszystkim centrala telefoniczna nadawała dziwny komunikat...coś jak... kod 412... w kółko...- Coś jeszcze? – Zapytała zniecierpliwiona Scully. – Czy stało się coś jeszcze?Murray obrzucił ją ponurym wzrokiem. - Posłuchaj paniusiu... Nikt mi nie wierzy! Nikt! Nawet wy jesteście tu, bo ktoś z góry kazał to sprawdzić... Mam rację?- Nie do końca – powiedział Mulder. – My chcemy znać prawdę...- Prawda? Oto prawda: nie wiem ile zapłacili za milczenie tym wszystkim, którzy tamtej nocy słyszeli ten piekielny hałas dochodzący z muzeum... Ktoś zrobił ze mnie wariata!- Ktoś jeszcze to słyszał? – Zapytał Mulder.- Całe, cholerne Whitehaven... Wiem o tym, rozmawiałem z ludźmi! W mieście działy się dziwne rzeczy tamtej nocy!- Dziwne rzeczy? - Mój Boże, to co ja widziałem to betka! Niektórzy spotkali się z umarłymi krewnymi... Rozumie pan? Sąd ostateczny! - Dziennik podał informację tylko o muzeum – powiedziała Scully. – Nie ma też żadnych raportów o dziwnych przypadkach...- Ktoś wszystko wyciszył zanim się rozniosło... a ze mnie zrobili kozła ofiarnego – powiedział Murray szeptem. – Nawet Casey... Mężczyzna rozpłakał się. Agenci spojrzeli na siebie porozumiewawczo. Mulder skinął głową.- Dziękujemy, postaramy się pomóc...- Taaa... – westchnął Murray przez łzy. – Pomóżcie lepiej sobie i odejdźcie stąd!Odeszli. A Murray pociągnął spory łyk z butelki. Od czasu wyrzucenia go z muzeum nic się nie zmieniło. Czekała go kolejna bezsenna noc...

Około drugiej w nocy dzwonek wyrwał go z alkoholowego letargu. Rzężąc pod nosem ruszył w kierunku drzwi. - Kto tam?! – Wysapał z trudem łapiąc oddech. – Cholera, nawet w nocy nie dadzą mi spokoju...- Proszę otworzyć, FBI – usłyszał znajomy głos zza drzwi.- A... agent...Murder? Otwarte!Drzwi otworzyły się. Murray przez mgłę zobaczył niskiego mężczyznę ubranego w szary prochowiec. Przecierając oczy powiedział – Wydaje mi się, że poprzednio był pan brunetem, panie Murder... i nie nosił pan okularów...

zmieniony. - Zaraz... – mruknął. – Zaraz, może jestem pijany, ale nie próbuj mnie...Mężczyzna błysnął przed oczami Murray odznaką. – Proszę mi uwierzyć, jestem z FBI i nazywam się Fox Mulder. – powiedział. – Pozwoli pan, że wyjaśnię kilka spraw...

- I tak nikt mi w to nie uwierzy...- Jest pan w wielkim niebezpieczeństwie... – powiedział rozglądając się dookoła Mulder. – Pan i cały ten świat...- Wydaje mi się, że Murray popadł w jakąś paranoję – powiedziała Scully. Od godziny wraz z Mulderem bezskutecznie wertowali raporty policyjne z feralnego dla stróża wieczoru. Nie znaleźli żadnej wzmianki o jakichkolwiek anomaliach. Mulder westchnął. Rzeczywiście nic nie wskazywało na to, że Murray mówił prawdę. Agent próbował rozmawiać na ten temat z niektórymi mieszkańcami Whitehaven, jednak nikt nie brał poważnie opowieści strażnika. Wszyscy zaprzeczali temu, by tamtej nocy działo się coś niesamowitego. Żadnych odgłosów z muzeum, odwiedzin zmarłych czy sądu ostatecznego. - Jedno nie daje mi spokoju – powiedział Mulder. – Pamiętasz, jak Murray wspomniał o ogłuszającym go pisku?- Tak i...- W latach sześćdziesiątych CIA prowadziło badania nad podporządkowaniem sobie jednostki ludzkiej, sprowadzając ją do roli marionetki... - Po co ktoś miałby kazać pleść Murray’owi te kłamstwa? - Żeby odwrócić uwagę od czegoś ważniejszego – odpowiedział. – Ten dźwięk mógł wyzwolić w nim zaprogramowane wcześniej sztuczne obrazy, coś co chciano aby zobaczył.- Myślisz, że mógłby mieć zaimplantowany odbiornik? – Zapytała ironicznie Scully. - Być może... – odpowiedział Mulder. – Nie wiem Scully, ale coś tu jest nie tak...- Po co ujawniali by cokolwiek o 412? - Kto wie, może to cel. A może tylko pomyłka, błąd, którego nie powinni byli robić...- Mulder...- Scully, musimy to sprawdzić...Dźwięk telefonu przerwał rozmowę. Mulder przez chwilę słuchał w milczeniu.

- Później wszystko wyjaśnię, teraz muszę załatwić coś ważnego w muzeum Rautmanna!- Mulder!- Jedź do Murrey’a, musimy go pilnować...Scully wzruszyła ramionami spoglądając za wychodzącym Mulderem. Jak zwykle ich poglądy różniły się. Przecież wszystko było proste: Murray to pijak, który liczy na zysk z głupich historyjek o UFO, a w mieście nie działo się nic niezwykłego. Jednak Mulder, zawsze czytał między wierszami...Murray wytrzeźwiał już zupełnie. Siedzący przed nim mężczyzna poczęstował go papierosem, i powoli zaczynał docierać do niego sens tego co się działo. Mimo tego słowa tego faceta wydawały mu się jeszcze bardziej niedorzeczne niż wersja, którą on opowiedział prasie.

- Więc przybył pan z innej rzeczywistości, panie Mulder?Agent uśmiechnął się. - Tak – odpowiedział. – Przykro mi, że musiał pan przejść przez to wszystko...- John. Mów mi John – Murray wyciągnął dłoń. – To niesamowite! Wielu z mieszkańców miało tamtej nocy dziwne przygody. Cholera, o co tu chodzi?- John, ktoś z tej wersji świata otworzył przejście. Portal łączący wasz świat z jego innymi wersjami... Rzecz w tym, że nikt tutaj nie wie co się stało – to przypadek, o którym nie wiedzą nawet ludzie odpowiedzialni za te doświadczenia. Nie można więc zapobiec skutkom tego co się wydarzyło!- Ale jak... jak to się zaczęło?- Anomalia magnetyczna, być może gdzieś w pobliżu nastąpiło silne wyładowanie elektryczne... Nie wiem. Jedno jest pewne, ktoś tu wysłał falę o wysokiej częstotliwości, a katalizatorem był twój umysł. Właściwości twojego mózgu spowodowały otwarcie portalu. To być może przypadek, ale...- Jestem odpowiedzialny za to co się wydarzyło?- W pewnym sensie, tak – odpowiedział Mulder.- A pan? Co pan tu robi?- To również przypadek. Prowadziłem właśnie sprawę podobną do tej, jaką zajmował się tutejszy agent Mulder. Nasze światy są podobne. Razem z moją partnerką znaleźliśmy się w miejscu otwarcia portalu. Nie tylko my, zresztą...

- A to komando w muzeum?- To musiała być jedna z wersji wydarzeń – odpowiedział Mulder. – Nie mam pojęcia co nas jeszcze czeka.- Co może się zdarzyć?- Całkowity zanik granic czasoprzestrzennych, czyli koniec świata...- Jak temu zapobiec do cholery!?- Są dwie możliwości Albo zajdziemy miejsce skąd nadawane są fale, albo będzie musiał umrzeć John... Wydaje mi się, że twój mózg wciąż odbiera te fale i dokonuje transformacji...- Gówno! – Warknął Murray. – Musimy znaleźć tego kto to zrobił!- To nie będzie potrzebne – usłyszał dobiegający od drzwi głos. Kiedy spojrzał w ich kierunku dostrzegł trzech ubranych na czarno mężczyzn trzymający w dłoniach coś co przypominało pistolety. – Panie Mulder, panie Murray witamy na pokładzie nowej arki Noego... Długo szukaliśmy człowieka o pana możliwościach i szczęśliwy traf sprawił, że znaleźliśmy! Murray zobaczył jak Mulder pada na brudną podłogę Po chwili sam poczuł jak ogarnia go senność, a ostatnim dźwiękiem łączącym go z zewnętrznym światem był huk wystrzału. Potem odpłynął w ciemność. - Co pan myśli o Murray’u? – Zapytał Mulder nowego strażnika w muzeum. Stróż był starszym, rozmownym mężczyzną, pozbawionym w przeciwieństwie do reszty mieszkańców Whitehaven uprzedzeń w stosunku do swojego poprzednika. - Niech mnie pan posłucha – mówił. – Murray jest dobrym człowiekiem. To, że pije to wina jego żony i tych wszystkich, którzy odwrócili się od niego po tym wydarzeniu... - Murray mówił o spotkaniach ze zmarłymi. Wie pan coś o tym? - Ludzie mówią różne rzeczy, panie Mulder.- A pan coś widział?- Proszę mnie posłuchać – szepnął konspiracyjnie strażnik. – Niedawno w mieście pojawili się ludzie z FBI. Chodzili, wypytywali, zakazywali mówić o wszystkim co się widziało. Ja nie wierzyłem tym draniom, bo nijak nie wyglądali na federalnych...- Pozory mylą – przerwał mu Mulder. – Wie pan gdzie są ci ludzie? - Nie mam pojęcia, pojawili się i zniknę li, ale na pewno nie byli po właściwej stronie... - To piorunochron? – zapytał Mulder wskazując na sterczący na dachu muzeum długi na trzy metry maszt.- Eeee... raczej ozdoba... wie pan niby szabla, albo coś...Mulder skinął głową. Wiele rzeczy zaczynało do siebie pasować, jednak wciąż brakowało najważniejszego ogniwa: tego które zapoczątkowało bieg wydarzeń.- Dziękuję... – powiedział, kiedy rozbrzmiał odgłos telefonu. - Scully, gdzie jesteś?- Mulder – usłyszał w słuchawce. – Tu dzieją się naprawdę koszmarne rzeczy! Przyjedź natychmiast do mieszkania Murray...Kiedy Mulder opuścił posterunek policji, Scully skierowała się do mieszkania Murray. Wychodząc z budynku dostrzegła coś co zmroziło jej krew w żyłach. Po drugiej stronie ulicy stała, jakby oczekując na wyście agentki Melissa Scully. Dana przełknęła nerwowo ślinę i ruszyła w jej kierunku. Kobieta po drugiej stronie drgnęła, jakby nie była do końca zdecydowana, czy pozostać, czy uciekać.

Kiedy dotarły dom domu, w którym mieszkał były strażnik, Melissa odezwała się. – U góry jest trzech mężczyzn z waszego świata. Mają mojego partnera i Murray. - Nasz świat? - Musimy przeszkodzić im w tym co zamierzają zrobić, później wszystko ci wyjaśnię. Powoli zaczęły wchodzić po schodach. Dla Scully zachowanie tej Melissy było zaskoczeniem. Kimkolwiek była ta kobieta, na pewno jej charakter diametralnie różnił się od charakteru jej siostry. Melissa wyciągnęła broń. Scully zrobiła to samo. Obie zatrzymały się przy drzwiach do mieszkania Murray'a. Dobiegły je odgłosy stłumionej rozmowy.

- Gotowa? – szepnęła Melissa.Scully skinęła głową i wtargnęły do pomieszczenia. W środku znajdowało się trzech ubranych na czarno mężczyzn, na podłodze leżał Murray i tęgawy mężczyzna w okularach.

- Nie żyją... Przyszłyśmy za późno...Scully sięgnęła po telefon, kręcąc z niedowierzaniem głową. Mulder w to nie uwierzy... Kilka godzin później Mulder i Scully z trudem starali zrozumieć się to co stało się w Whitehaven. Melissa odeszła tuż przed przyjazdem Muldera, prosząc Dane, aby ta nie podążała za nią. Scully sama nie wiedziała dlaczego pozwoliła jej odejść. Może przeżyła zbyt wiele. Może wszystko było snem. Mulder przeszukał leżących na ziemi mężczyzn. Tylko grubawy blondyn posiadał dokumenty. - Popatrz na to – powiedział Mulder podając Scully odznakę.- Mulder? – odpowiedziała Scully. – Pamiętam, że Melissa też go tak nazwała.- Melissa? - Mulder, naprawdę nie wiem co tu się stało, ale właśnie moja siostra pomogła mi załatwić tych trzech...- A co powiesz o tym – powiedział Mulder wręczając jej lekko pożółkłe zdjęcie. Scully przez jakiś czas przyglądała mu się z uwagą. – To ja. Miałam chyba wtedy sześć lat. Nie wiem tylko kim jest ten chłopak, nie pamiętam...- Przeczytaj opis na odwrocie.- “Samantha i Fox, domek na drzewie” – przeczytała Scully. – Nie, to nie możliwe!Mulder uśmiechnął się.- Sporządzę raport... - Ale Mulder...- Scully, chcesz wiedzieć co o tym myślę? – Zapytał widząc jej zakłopotany wzrok. Skinęła głową. – Otrzymałem informację, że tamtego wieczoru nad Whitehaven przeszła burza. Trwało to krótko, zbyt krótko, by zwracać uwagę na ten szczegół. A jednak od tego wszystko się zaczęło. Wyładowanie nastąpiło w wyniku uderzenia pioruna w maszt na kopule muzeum. Stąd zakłócenia, o których wspominał Murray.

- Ale skąd wzięli się ci...