Kształt NSX
opracowywali japońscy styliści Hondy, ale ważne też były konsultacje włoskiej firmy nadwoziowej Pinifarina. To ówczesny główny stylista tej firmy, Leonardo Fiorovanti, nadawał kształt dzisiejszym samochodom Ferrari.

Dla auta
rozwijającego 261 km/h ważna jest skuteczność aerodynamiczna, toteż dużo czasu pochłonęły badania tunelowe. Bardzo istotne było usytuowanie i nachylenie tylnego spojlera, ładnie scalonego z bokami nadwozia, a tylny zderzak uformowano tak, aby zasysał powietrze spod wozu, w celu zmniejszenia siły unoszącej pojazd. NSX ma Cx=0,32.

Na początku
NSX był oferowany tylko w trzech kolorach: czerwonym, srebrnym i czarnym. Wnętrze ma wystrój czarny i w połączeniu z barwionymi szybami daje złudzenie kabiny myśliwca.

Ze względów
aerodynamicznych i stylistycznych Honda ma chowane reflektory. Jednak nawet gdy są one odsłonięte, opór powietrza wzrasta niewiele, gdyż jest to najnowsze rozwiązanie o zwartej budowie z osobnymi zespołami świateł drogowych i mijania za wspólna szklaną szybą rozpraszającą. Ilość światła z tych reflektorów umożliwia pełne wykorzystanie osiągów NSX w nocy.

Pomimo,
że chłodnica mieści się z przodu, NSX ma też boczne wloty do chłodzenia alternatora i przedziału silnika. Jest to, oczywiście, także wymóg stylistyczny wobec każdego superwozu z silnikiem centralnym.

Wnętrze
to ergonomiczne cacko; wszystko jest tam, gdzie trzeba. Obrotomierz ma czerwoną kreskę aż na 8000 obr/min. Oddzielne wskaźniki podają ilość paliwa, temperaturę wody, napięcie elektryczne i ciśnienie oleju; przewidziano też, jak w zwykłym wozie osobowym urządzenie do sterowania średnią prędkością podróżną (tempomat).

Na podstawie encyklopedii "SuperAuta" wydanej przez Polską Oficynę Wydawniczą "BGW".

(C) Dream Team