Przednia ściana nadwozia pełniąca funkcję jedynych drzwi, odchylała się ku dołowi (osią obrotu była dolna krawędź), a wraz z nią przemieszczała się kolumna kierownicy (zginała się na przegubie krzyżakowym). Tylne koła byty napędzane umieszczonym z tyłu silnikiem o pojemności skokowej 350 cm³ i mocy 15 KM, zapożyczonym z motocykla Junak. Pozwalało to na rozpędzenie Smyka do 70 km/h. Osłonięty blachami silnik chłodziła dmuchawa. Ciekawostką byt tzw. dynamostarter, prądnica i rozrusznik w jednym.

Przeniesienie napędu odbywało się za pośrednictwem czterobiegowej skrzyni przekładniowej (bez biegu wstecznego) oraz skrzynki redukcyjnej z przekładnią zwrotną. Jedną dźwignią zmieniało się podczas jazdy biegi, a drugą - na postoju - kierunek jazdy (do przodu lub wstecz); w ten sposób jadąc i do przodu, i do tyłu można było korzystać ze wszystkich czterech przełożeń.

Komfort jazdy zapewniało oryginalne, niezależne zawieszenie kół, pomysłu inż. Kończykowskiego. Autko toczyło się na dwunastocalowych kółkach, zbudowanych tak, że wewnętrzna część ich obręczy spełniała jednocześnie funkcję piasty.

W 1958 roku stworzono eksperymentalną wersję z nadwoziem z żywicy epoksydowej. Smyk miał być produkowany w Szczecińskiej Fabryce Motocykli (równolegle z motocyklem Junak), ale nigdy do tego nie doszło. Przegrał rywalizację z mielecko-rzeszowskim Mikrusem MR 300. Smyk doszedł tylko do fazy budowy prototypów, a powstało ich w latach 1957-1959 przynajmniej siedemnaście (a może nawet dwadzieścia).