http://free.polbox.pl- bezplatne konta pocztowe oraz strony WWW
POMOCNIK CELNY IMPORTERÓW I EKSPORTERÓW
Incoterms 1990 to w skrócie określenie kto ( importer czy eksporter) ponosi koszty za elementy składowe każdej dostawy. Może inaczej: jest to określenie tego, jakie koszty dotyczące dostawy towaru są już ujęte w cenie faktury, a jakie jeszcze nie. Dużo można by tu pisać na ten temat, tylko że trzeba coś oczywiście konkretnego wiedzieć. Ja ograniczę się do zaprezentowania wam tabelki z której coś nieco wynika.
Generalnie rzecz ujmując na każdej fakturze powinny być określone koszty transportu wg Incoterms 90. Czyli powinien być zapisany symbol, który w tabelce znajduje się w drugim rzędzie od góry, np. EXW, FCA, FAS... To co jest po lewej stronie to elementy które mogą wystąpić w każdym transporcie i za które trzeba zapłacić, czyli np. opakowanie, załadunek, transport, ubezpieczenie... Reszty dowiecie się już z tabelki. Dla przykładu: jezeli na waszej fakturze będzie znajdował się symbol EXW oznacza to, że w cenę towaru importer wliczył tylko zwyczajowe opakowanie. Przy odprawie celnej celnik zażąda od was informacji na temat innych kosztów które ponieśliście w związku z importem towaru do Polski. I wy jesteście zobowiązani podać je, czy to na podstawie dodatkowych faktur, czy innych dokumentów.
Temat ten jest na tyle obszerny, że obiecuję iż będę go uzupełniał.
| L - Transport lądowy | M - Transport morski | K - Transport kombinowany |
| Koszty ponosi eksporter / sprzedający | |
| Koszty ponosi eksporter lub importer w zależności od ustalonego punktu dostawy | |
| Koszty ponosi importer / kupujący |
Ex Works (z zakładu - oznaczone miejsce)
Sprzedający wydaje towar kupującemu w miejscu produkcji (w zakładzie, w magazynie itp.), kupujący płaci za transport towaru, ponosi związane z tym ryzyka oraz załatwia wszelkie formalności. Obowiązki sprzedającego sprowadzają się jedynie do wystawienia faktury handlowej i ewentualnie świadectw kontroli ilościowej i jakościowej.
Formuła ta obejmuje wszelkie rodzaje transportu, łącznie z kombinowanym. Jej stosowanie wiąże się z dużym ryzykiem związanym m.in. z koniecznością załatwienia formalności celnych i innych przez kontrahenta zagranicznego, a także ze swoistej próżni między przekazaniem towaru kupującemu, a dostarczeniem go na środek transportowy (np.statek), gdzie dopiero może być objęty ubezpieczeniem transportowym.
Free Carrier (franco przewoźnik - oznaczone miejsce)
Sprzedający wypełnia swoje obowiązki związane z dostawą z chwilą powierzenia towaru wyznaczonemu przez kupującego przewoźnikowi lub spedytorowi w oznaczonym miejscu. Do obowiązków sprzedającego należy dokonanie wszelkich formalności eksportowych włącznie z odprawą celną. Kupujący ponosi koszty i ryzyko związane z transportem towaru do miejsca przeznaczenia.
Formuła odnosi się do wszystkich rodzajów transportu, chociaż najbardziej jest ona przydatna w przewozach kombinowanych z użyciem kontenerów.
Free Alongside Ship (franco wzdłuż burty statku - oznaczone miejsce)
Sprzedający wypełnia swoje obowiązki związane z dostawą z chwilą, gdy towar został umieszczony wzdłuż burty statku na nabrzeżu w oznaczonym porcie załadunku. Obowiązki sprzedającego nie obejmują zgłoszenia towaru do odprawy celnej ani załatwienia innych formalności eksportowych.
Formuła ta na zastosowanie tylko w transporcie morskim lub wodnym śródlądowym.
Free On Board (franco statek - oznaczony port załadunku)
Sprzedający organizuje i finansuje dostawę towaru oraz ponosi wszelkie związane z tym ryzyka, aż do momentu przekroczenia przez towar nadburcia statku w oznaczonym porcie załadunkowym. Do obowiązków sprzedającego oprócz dostawy towaru na pokład statku lub barki, należy również uzyskanie licencji eksportowej, dokonanie wszelkich niezbędnych formalności celnych, a także uiszczenie opłat celnych, podatków i innych kosztów związanych z eksportem towaru. Koszty frachtu, ubezpieczeń, operacji przeładunkowych w porcie przeznaczenia, odprawy celnej importowej, przewozu z portu do miejsca przeznaczenia i rozładunku ponosi kupujący.
Cost and Freight (koszt i frach - oznaczony port przeznaczenia)
Decydujący się na zastosowanie tej formuły sprzedający zobowiązany jest opłacić koszty przewozu towaru do określonego portu przeznaczenia. Ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru sprzedający ponosi tylko do momentu przekroczenia burty statku w porcie załadunku. Od tej chwili ryzyko to ponosi kupujący. Sprzedający dokonuje również odprawy celnej towaru i załatwia wszelkie formalności eksportowe. Ponosi on również koszty wyładunku towarów w porcie przeznaczenia, jeśli został on przewieziony statkiem linii regularnych na warunkach liniowych.
Formuła ma zastosowanie w transporcie morskim i wodnym śródlądowym.
Cost, Insurance and Freight (koszt, ubezpieczenie i fracht - oznaczony port przeznaczenia)
W porównaniu z formułą CFR obowiązki sprzedającego ulegają poszerzeniu o koszty ubezpieczenia morskiego ładunku od ryzyka jego utraty lub uszkodzenia podczas transportu. Sprzedający zawiera umowę z ubezpieczycielem i opłaca składkę ubezpieczeniową. Ubezpieczenie powinno być dokonane w walucie kontrahenta. Minimalne ubezpieczenie powinno pokrywać cenę uzgodnioną w kontrakcie sprzedaży +10% wartości towaru. Kupujący ponosi koszty operacji portowych w porcie przeznaczenia, formalności portowych, a zwłaszcza odprawy celnej oraz koszty przewozu z portu do miejsca przeznaczenia. W sytuacjach, gdy nadburcie statku nie ma praktycznego znaczenia dla warunków dostawy, co ma miejsce przy statkach ro-ro i przewozie ładunków skonteneryzowanych, bardziej nadaje się do zastosowania formuła CIP.
Formuła ta stosowana jest w transporcie morskim i wodnym śródlądowym.
Carriage Paid To ... (przewoźne opłacone do ... - oznaczone miejsce przeznaczenia)
Formuła ta oznacza, że sprzedający opłaca fracht za przewóz towaru do oznaczonego miejsca przeznaczenia. Wszelkie ryzyko związane z utratą lub uszkodzeniem towaru, a także dodatkowymi innymi kosztami spowodowanymi zdarzeniami mającymi miejsce po tym, jak towar został przekazany przewoźnikowi, przechodzą ze sprzedającego na kupującego z chwilą powierzenia go przewoźnikowi. W formule tej występuje zatem wyraźne podobieństwo do formuły CFR. Różnica między nimi polega na tym, że w CFR ryzyko związane z utratą lub uszkodzeniem towaru przechodzi ze sprzedającego na kupującego w momencie przekroczenia przez towar burty statku, natomiast w CPT - gdy towar przejmie przewoźnik. Przewoźnikiem jest każda osoba, która w umowie o podróż podejmuje się wykonać lub spowodować wykonanie przewozu towaru dowolnym rodzajem transportu, łącznie z transportem kombinowanym. W przypadkach, gdy w transporcie udział bierze kilku przewoźników, ryzyko ze sprzedającego na kupującego przechodzi, gdy towar został przekazany pierwszemu przewoźnikowi. W warunkach CPT kupujący jest zatem zobowiązany ponieść wszystkie, z wyjątkiem frachtu, koszty i opłaty powstałe podczas transportu towaru.
Formuła ta różni się od CPT tym tylko, że sprzedający musi ubezpieczyć towar i opłacić składkę ubezpieczeniową. Kupujący na bazie warunków CIP powinien wiedzieć, że sprzedający jest zobowiązany uzyskać tylko ubezpieczenie o minimalnym zakresie pokrycia ryzyka. Sprzedający jest również zobowiązany do odprawy celnej towarów przeznaczonych na eksport.
Formuła ta ma zastosowanie dla każdej gałęzi transportowej, łącznie z transportem kombinowanym.
Delivered At Frontier ... (dostarczone na granicę ... - oznaczone miejsce)
Sprzedający musi dostarczyć towar kupującemu w oznaczonym miejscu na granicy (przejściu granicznym) w czasie ustalonym w umowie i po dokonaniu odprawy celnej w eksporcie. Pojęcie "granica" może być wykorzystane dla każdej granicy, łącznie z granicą kraju eksportera. Dlatego też zdefiniowanie granicy musi być w dokumentach bardzo precyzyjne.
Formuła ta może być wykorzystana dla każdej gałęzi transportu, chociaż najczęściej ma ona zastosowanie w transporcie kolejowym i drogowym.
Delivered Ex Ship (dostarczone statek - oznaczony port przeznaczenia)
Sprzedający zawiera umowę przewozu oraz ponosi koszty i ryzyko związane z dostarczeniem towaru do określonego portu przeznaczenia, dokonuje wszelkich formalności eksportowych, a także zawiadamia kupującego o spodziewanym terminie przypłynięcia statku i dostarcza mu konosament lub inny dokument potrzebny do odebrania towaru. Zakres obowiązków sprzedającego jest zatem zbliżony do warunków formuły CFR. Różnica między obu formułami dotyczy odpowiedzialności za towar. W DES nie kończy się ona tak jak w CFR wraz z załadowaniem towaru na statek przez kupującego. Wszelkie wydatki związane z wyładunkiem oraz inne opłaty, podatki i cła związane z importem ponosi kupujący.
Delivered Ex Quay, Duty Paid ... (dostarczone na nabrzeże, cło opłacone ... - oznaczony port przeznaczenia)
Zgodnie z tą formułą sprzedający ponosi wszelkie koszty i ryzyka związane z towarem do momentu, gdy zostanie on postawiony kupującemu na nabrzeżu w określonym miejscu i w przewidzianym w umowie terminie. Towar dostarczony kupującemu powinien być oclony, tak w eksporcie jak i w imporcie przez sprzedającego. W wypadku, gdy obie strony umowy postanowią, żeby odprawy celnej importowej dokonał kupujący, słowa "cło opłacone" (Duty Paid) powinny być zastąpione słowami "cło nie opłacone" (Duty Unpaid). W tej formule sprzedający ma obowiązek dostarczenia kupującemu wszelkich dokumentów wydawanych w kraju eksportera lub pochodzenia towaru, które mogą mu być niezbędne przy imporcie towaru (np. świadectwo pochodzenia).
Formuła ma zastosowanie jedynie w transporcie morskim lub wodnym śródlądowym.
Delivered, Duty Unpaid (dostarczone, cło nie opłacone - oznaczone miejsce przeznaczenia)
Sprzedający organizuje, finansuje i ponosi ryzyko dostawy towaru do określonego miejsca przeznaczenia w kraju importu towaru. "Cło nie opłacone" oznacza, że koszt odprawy celnej, ceł i podatków importowych ciążą na kupującym. Ponosi on też ryzyko związane z nie ocleniem towaru z własnej winy w określonym czasie. W przypadku, gdy miejsce dostawy towaru nie zostało precyzyjnie określone w umowie przez kupującego lub obowiązujące prawo zwyczajowe, sprzedający ma prawo wybrać takie miejsce w kraju kupującego, które najbardziej odpowiada jego celom.
Formuła ta ma zastosowanie we wszystkich rodzajach transportu.
Delivered, Duty Paid (dostarczone, cło opłacone - oznaczone miejsce przeznaczenia)
Sprzedający wypełnia swoje obowiązki podstawiając towar do dyspozycji kupującego z opłaconym cłem (eksportowym i importowym), w umówionym miejscu przeznaczenia w kraju importera i ustalonym w umowie terminie oraz dostarczając kupującemu odpowiednie dokumenty (zbywalny konosament, niezbywalny morski, lotniczy, kolejowy lub samochodowy list przewozowy, dokument transportu kombinowanego, dowód składowy, zlecenie wydania lub licencję importu). Warunki DDP w przeciwieństwie do formuły EXW, przy której sprzedający ma minimum obowiązków, nakładają na sprzedającego towar maksimum obowiązków.
Formuła ta ma zastosowanie we wszystkich rodzajach transportu.
|
Ta strona znajduje się na serwerze
Polbox On-Line Service http://free.polbox.pl- bezplatne konta pocztowe oraz strony WWW |