Bursztyn jest skamieniałą żywicą pochodzącą z drzew iglastych sprzed 40-50 milionów lat. Kamień ten ma różne nazwy lokalne i zwyczajowe, najczęściej pochodzące od jego intensywnej barwy czerwonej, pomarańczowej, brązowej, żółtej, bladożółtej czy kremowej. Rzadko zdarzają się także bursztyny o zabarwieniu niebieskawym, zielonkawym, lekko fioletowym i prawie czarnym.

Miejscem występowania bursztynów są w szczególności żwiry i piaski wzdłuż wybrzeży Morza Bałtyckiego ( w Polsce i Litwie, od Gdańska do Kaliningradu) i Morza Północnego (Niemcy, Anglia, Dania) oraz w Rumunii, Meksyku, USA, Birmie i na Dominikanie.

Od najdawniejszych czasów bursztyn znajdował zastosowanie w jubilerstwie i rzeźbiarstwie artystycznym. Bursztynami przyozdabiano biżuterię, szaty, naczynia kultu religijnego i przedmioty magii. Bursztyn uważano za przedmiot pożądania i legendy. Robiono z niego talizmany (bursztyn przyciąga źdźbła trawy), naszyjniki, szkatuły, puzderka i buteleczki. Mieszkańcy Pomorza płacili bursztynami za broń i narzędzia, a nalewką bursztynowa leczyli bóle głowy, katar, kolkę, zapalenie oka, a nawet łagodzili paraliż. Zatem, nie tylko ze względu na swoją barwę, bursztyn nazywany był "złotem Północy". Po ten skarb wędrowały karawany nad Bałtyk już na 1000 lat p.n.e. O skali handlu świadczy odnaleziony we Wrocławiu skład pochodzący z I wieku przed Chrystusem, zawierający okolo 1500 kg tego cennego kamienia. W czasach średniowiecza i później ważnym ośrodkiem bursztynnictwa był Gdańsk. Epoka wielkiego rozkwitu sztuki rzeźbienia bursztynu przypada na okres baroku, a wiek XVII i XVIII nazwano złotym okresem Gdańska.

Bursztyny często noszą w sobie ślady życia i upływającego czasu w postaci szczątek zwierzęcych i roślinnych. Jednak najcenniejsze są te, które nie noszą żadnych zanieczyszczeń i są jak najbardziej przejrzyste. Takie bryły pochodzą z wnętrza pni.

Uwagi proszę kierować pod adres: serwis@jubiler.pl