Nazwa bursztyn pochodzi od niemieckiego
słowa "Bernstein" (zlepek słów brenender Stein)
i oznacza "płonący kamień".
Grecy nazywali ten kamień elektron,
co oznacza świecący i błyszczący. Rzymianie nazywali
bursztyn lyncurium, czyli mocz rysia, albowiem według
legendy złocisty kamień powstał ze skamieniałego moczu
tego drapieżnika. Inna łacińska nazwa sukcynit pochodzi od
succinum - sok, żywica drzewna. Egipcjanie nazywali bursztyn
sokal, a Arabowie anabar, ponieważ zapach pocieranego
bursztynu kojarzył się z zapachem ambry (wydzielina
kaszalotów). Persowie nazywali kamień karuba - złoty
rabuś, Włosi - ambra galla, a Szwedzi - raf, znaczy
chwytać. Słowiańska nazwa jantar została przejęta od
Litwinów, a ta od fenickiej nazwy jainitar - żywica morska.
Oprócz nazw zwyczajowych i historycznych bursztyn ma także
określenia na poszczególne swoje gatunki:
blankier
- żółty i biały, silnie świecący;
ferenc -
czerwonawy, kruchy, o spękanej powierzchni
kapuściak
- o barwie świeżej kapusty
knoch -
biały, twardy, nieprzezroczysty
slux lub
klar - żółtawy,
przezroczysty, twardy
bastard
- mętny, zawierający szczątki komórek roślinnych
lub zwierzęcych;
doudy -
zmętniały wskutek obecności licznych
pęcherzyków.
|
