Bursztyn jest
skamieniałą żywicą pochodzącą z drzew iglastych sprzed
40-50 milionów lat. Kamień ten ma różne nazwy lokalne i zwyczajowe,
najczęściej pochodzące od jego intensywnej barwy
czerwonej, pomarańczowej, brązowej, żółtej,
bladożółtej czy kremowej. Rzadko zdarzają się także
bursztyny o zabarwieniu niebieskawym, zielonkawym, lekko
fioletowym i prawie czarnym.
Miejscem występowania bursztynów są w szczególności
żwiry i piaski wzdłuż wybrzeży Morza Bałtyckiego (
w Polsce i Litwie, od Gdańska
do Kaliningradu) i Morza Północnego (Niemcy, Anglia, Dania)
oraz w Rumunii, Meksyku, USA, Birmie i na Dominikanie.
Od najdawniejszych czasów bursztyn znajdował zastosowanie w
jubilerstwie i rzeźbiarstwie artystycznym. Bursztynami
przyozdabiano biżuterię, szaty, naczynia kultu religijnego
i przedmioty magii. Bursztyn uważano za przedmiot
pożądania i legendy. Robiono z niego talizmany (bursztyn
przyciąga źdźbła trawy), naszyjniki, szkatuły, puzderka
i buteleczki. Mieszkańcy Pomorza płacili bursztynami za
broń i narzędzia, a nalewką bursztynowa leczyli bóle
głowy, katar, kolkę, zapalenie oka, a nawet łagodzili
paraliż. Zatem, nie tylko ze względu na swoją barwę,
bursztyn nazywany był "złotem Północy".
Po ten skarb wędrowały karawany
nad Bałtyk już na 1000 lat p.n.e. O skali handlu świadczy
odnaleziony we Wrocławiu skład pochodzący z I wieku przed
Chrystusem, zawierający okolo 1500 kg tego cennego kamienia.
W czasach średniowiecza i później ważnym ośrodkiem
bursztynnictwa był Gdańsk. Epoka wielkiego rozkwitu sztuki
rzeźbienia bursztynu
przypada na okres baroku, a wiek XVII i XVIII nazwano złotym
okresem Gdańska.
Bursztyny często noszą w sobie ślady życia i
upływającego czasu w postaci szczątek zwierzęcych i
roślinnych. Jednak najcenniejsze są te, które nie noszą
żadnych zanieczyszczeń i są jak najbardziej przejrzyste.
Takie bryły pochodzą z wnętrza pni.
