Żywic kopalnych za świecie jest ponad sto. Co najmniej dziesięć z nich ma walory jubilerskie i obrabia się je z lepszym lub gorszym skutkiem.
Nazywane są potocznie bursztynami, ale każda z nich ma swoją nazwę właściwą.
Wśród żywic kopalnych
najbardziej znaną obok sukcynitu (spolszczona nazwa bursztynu bałtyckiego) jest gedanit. Jest to krucha odmiana bursztynu bałtyckiego nie zawierająca kwasu bursztynowego. Występuje w towarzystwie
złóż sukcynitu, na południowych plażach Bałtyku. Nazwę "gedanit" utworzono od słowa "gedanum", dawnej łacińskiej nazwy Gdańska. Gedanit często sprzedawany jest przez handlarzy jako prawdziwy bursztyn, choć przy obróbce jest dużo delikatniejszy i bardziej kruchy.
Myli się go także z kalafonią, która w Bałtyku występuje dość licznie.
Gedanit jest przezroczysty, aczkolwiek lekko przyciemniony ze względu na zawartość szczątków organicznych.
Ma zabarwienie lekko żółtawe, czasem złotożółte, a rzadko ciemniejsze. Występuje w postaci ogładzonych, niewielkich bryłek.
Masa największej z końca XIX wieku wynosiła 200 g.
