Srebro
Ag, argentum,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 47,
masie atomowej 107,868;
należy do grupy miedziowców;
metal szlachetny o barwie białej, silnym połysku, kowalny, ciągliwy;
temperatura topnienia 961,93°C,
temperatura wrzenia 2212°C,
gęstość 10,49 g/cm3;
najlepszy przewodnik ciepła i prądu elektrycznego; odporne chemicznie;
rozpuszcza się w kwasie azotowym, stężonym kwasie siarkowym i w roztworze cyjanków;
w związkach występuje na stopniach utlenienia: I, wyjątkowo II i III; większość związków srebra nie rozpuszcza się w wodzie i odznacza się światłoczułością (np. halogenki);
niektóre sole mają właściwości wybuchowe;
srebro tworzy związki koordynacyjne; jego związki są trujące, zwł. dla organizmów niższych.
W przyrodzie srebro występuje rzadko w stanie wolnym (srebro rodzime), częściej w postaci minerałów (gł. argentytu, proustytu, pirargyrytu, stefanitu, kerargyrytu) lub jako domieszka rud innych metali (ołowiu, cynku, miedzi).
Otrzymuje się je gł. jako produkt uboczny przy przeróbce rud cynkowo-ołowiowych;
surowy metal poddaje się rafinacji elektrolitycznej.
Srebro metaliczne (częściej w stopach) jest stosowane do wyrobu przedmiotów użytkowych i artystycznych, aparatury chemicznej, instrumentów medycznych, ogniw, luster, złącz elektrycznych oraz do srebrzenia i jako katalizator (gł. w syntezie związków organicznych.).
Srebro jest jednym z najdawniej znanych metali (stosowano je w starożytnym Egipcie już 800 lat p.n.e. jako środek płatniczy; srebrne ozdoby znajdują się w grobowcach pochodzących z ok. 4000 lat p.n.e.).
