Zawartość strony:
Osłabienie i męczliwość mięśni może być oznaką różnych chorób, dlatego postawienie prawidłowej diagnozy nastręcza czasami trudności, szczególnie u pacjentów u których objawy choroby nie są mocno nasilone lub ograniczają się do pojedynczych mięśni.
Elektromiografia (EMG)
Podstawowe
badanie przy diagnozowaniu miastenii polega na ocenie siły
mięśni po wysiłku i po odpoczynku. Badanie to można wykonać
bez żadnych przyrządów lub może ono zostać wykonane poprzez
elektryczne drażnienie nerwu i ocenę męczliwości mięśnia.
Badanie przy użyciu prądu nazywane jest elektromiografią
(EMG).
W badaniu EMG ocenia się spadek amplitudy kolejnych potencjałów mięśnia podczas drażnienia unerwiającego ten mięsień nerwu bodźcami o różnej częstotliwości. W mięśniu zdrowym, podczas stymulacji z częstotliwością 1 - 10 Hz, amplituda i pole kolejnych potencjałów nie ulegają istotnym zmianom. W miastenii stwierdza się spadek amplitudy i pola kolejnych odpowiedzi, którego wielkość określa nasilenie zaburzeń chorobowych.
W większości pracowni wykonujących badanie EMG porównuje się amplitudę czwartej lub piątej odpowiedzi w stosunku do pierwszej (którą przyjmuje się za 100 %). Następnie oblicza się, o ile % obniżyła się amplituda czwartej lub piątej odpowiedzi. Za wartość graniczną między normą a patologią przyjmuje się 8-10 % natomiast w miastenii spadek ten jest różny - nawet do kilkudziesięciu % w ciężkich przypadkach.
U niektórych pacjentów, pomimo występowania objawów miastenii, badanie EMG nie daje charakterystycznych dla tej choroby wyników. Stosuje się wówczas inne, znacznie czulsze badanie - elektromiografię pojedynczego włókna mięśniowego (SFEMG). Badanie to wykonuje się przy użyciu specjalnej elektrody, która pozwala na odbieranie potencjału pochodzącego zazwyczaj z jednego włókna mięśniowego. Podczas badania chory siedzi wygodnie w fotelu lub leży. Elektrodę wkłuwa się w wybrany mięsień, a badanie przeprowadza się podczas słabego ruchu dowolnego. Badanie trwa dość długo, gdyż podczas badania należy znaleźć 20 par potencjałów z badanego mięśnia.
Tomografia komputerowa śródpiersia
Tomografia komputerowa (KT) jest
rentgenologiczną metodą uwidaczniania warstw ludzkiego ciała. Badanie
tomograficzne górnego śródpiersia uwidacznia grasicę. Stosuje
się je w celu oceny stanu grasicy oraz w celu wykluczenia
występowania grasiczaka (guz ten występuje u ok. 15 % chorych
na miastenię).
Badanie poziomu przeciwciał przeciw receptorom acetylocholiny
Jest to kolejne charakterystyczne
badanie wykonywane przy diagnozowaniu miastenii. Polega ono na pobraniu krwi od
pacjenta i oznaczeniu poziomu przeciwciał. Jako wartość normalną (dla osoby
zdrowej) przyjmuje się 0 - 0,05 nM. Wynik przekraczający tą wartość
oznacza, że badany jest chory na miastenię.
Ponad 80 % chorych na miastenię posiada podwyższony poziom przeciwciał.
Test farmakologiczny z zastosowaniem Tensilonu
Test ten polega na dożylnym podaniu chlorku edrofonium ("Tensilonu"). Po podaniu leku obserwuje się poprawę siły mięśni osłabionych z powodu zaburzeń przekazywania impulsu nerwowego. Poprawa utrzymuje się przez 3 do 5 minut. Jeżeli osłabienie mięśni nie jest wynikiem zaburzeń transmisji nerwowo-mięśniowej to po podaniu "Tensilonu" obserwuje się drżenie pęczkowe w mięśniu.
Informacje zebrał i stronę opracował: Marcin Modzelewski