Rozpatrując jakikolwiek system wynagradzania należy uwzględnić go w ramach obowiązujących przepisów prawnych oraz innych regulacji, które dany kraj zobowiązał się przestrzegać. Tylko w tym przypadku można mówić o stosowalności danego systemu w rozpatrywanym kraju. W Polsce mamy do czynienia z następującymi instrumentami regulacyjnymi:

• instrumentami prawnymi,
• instrumentami społecznymi.

• kodeks pracy,
• układy zbiorowe pracy,
• zakładowe regulaminy wynagradzania,
• umowa o pracę.

• regulacje międzynarodowych organizacji na rzecz ochrony pracy i pracownika (np. Międzynarodowa Organizacja Pracy),
• regulacje międzynarodowych organizacji na rzecz praw człowieka, w tym godziwego wynagrodzenia (najważniejszym dokumentem jest Europejska Karta Społeczna uchwalona przez Radę Europy),
• działalność związków zawodowych.

Podstawowym instrumentem prawnym, który reguluje kwestie wynagrodzenia w Polsce jest Kodeks Pracy, który został uchwalony w dniu 26 czerwca 1974 roku. W dokumencie tym znalazły rozwiązanie m.in. następujące kwestie:

• ogólne zasady ustalania wynagradzania za pracę, gdzie określono m.in. poziom najniższego wynagrodzenia jakie może otrzymać pracownik,
• zasady ochrony wynagrodzenia za pracę, jak np. potrącenia, czy sposób dokonywania wypłat,
• świadczenia, jakie przysługują pracownikowi w okresie czasowej niezdolności do pracy,
• tzw. obligatoryjne składniki wynagrodzeń.