Parlament brytyjski (British Parliament) składa się z dwóch izb (chambers): Izby Gmin (the House of Commons) oraz Izby Lordów (the House of Lords), w dużym przybliżeniu odpowiadających naszemu Sejmowi i Senatowi. Każdej jesieni w Westminsterze (czyli siedzibie Parlamentu) monarcha uroczyście otwiera posiedzenie Parlamentu (the State Opening of Parliament) i w uroczystej mowie przedstawia plany Rządu na następny rok.
W Izbie Gmin jest 650 posłów (Members of Parliament, czyli w skrócie MPs). Każdy z nich reprezentuje konkretną część kraju - swój okręg wyborczy. Wybory (General Elections) odbywają się co pięć lat, choć premier może zwołać (call) je wcześniej, jeśli któryś z MP umrze, albo odejdzie na emeryturę. Takie dotatkowe wybory to by-election. Posłowie wybierani są w głosowaniu większościowym (majority voting). Lider partii mającej najwięcej miejsc (seats) w Parlamencie zostaje premierem (Prime Minister) i wybiera sobie ministrów odpowiedzialnych za poszczególne ministerstwa. Wszyscy razem tworzą oni gabinet (Cabinet) i siedzą na ławkach frontowych (front benches). Pozostali zajmują tylne ławki (back benches). Partia opozycyjna tworzy tzw. gabinet cieni (Shadow Cabinet). Członkowie opozycji siedzą w podobnym porządku, jak partia rządząca, twarzą do jej członków. Po środku jest Speaker (dosł. mówca, czyli odpowiednik naszego Marszałka Sejmu), który utrzymuje (a raczej stara się utrzymywać) porządek obrad.
Izba Lordów ma około 1200 członków, wśród których jest dwóch Arcybiskupów (Archbishops), 24 biskupów (bishops), pozostałe miejsca zajmują tzw. parowie (peers), których dzielimy na hereditary peers - a więc takich, którzy swoje tytuły odziedziczyli, oraz life peers - których tytuł jest tylko za ich życia i nie przejdzie na dzieci.