Archeologia doświadczalna

    W części rezerwatu, położonej za pawilonem muzealnym, prowadzone są prace z zakresu archeologii doświadczalnej. Mają one za zadanie rekonstrukcję różnych przejawów działalności dawnych grup ludzkich. Prawie od początku wykopalisk w Biskupinie,  prowadzone były prace związane z rekonstrukcją chat, wypalaniem naczyń, a w okresie powojennym zajmowano się wytopem brązu, wędzeniem ryb, lepieniem ceramiki, wytwarzaniem narzędzi krzemiennych oraz produkcją dziegciu.

Hodowla i uprawy

    Od wielu lat w Biskupinie hodowane są koniki polskie, spokrewnione z leśnymi tarpanami. W 1984 roku poszerzono hodowlę w rezerwacie o owce wrzosówki oraz kozy.
    Owce wrzosówki spokrewnione są z muflonem europejskim i należą do grupy owiec północnych, krótkoogoniastych. Są one bardzo odporne na złe warunki środowiskowe i niedostatki pożywienia. Najmniej zmieniły się kozy hodowane we wczesnej epoce żelaza. Wymiary oraz cechy zewnętrzne niewiele je różnią od współcześnie występujących. Od kilku lat hodowane jest także bydło czerwone, rasy polskiej nizinnej.
        Budynki gospodarcze w rezerwacie, obecnie stajnia i owczarnia, są rekonstrukcjami obiektów zamieszkiwanych pierwotnie przez łużyczan w osadach otwartych. Zrekonstruowano także stodołę o konstrukcji słupowej oraz bróg. Wszystkie budynki zostały wzniesione przy użyciu tradycyjnych materiałów i prostych narzędzi współczesnych.
    W chwili obecnej, uprawiane są na terenie rezerwatu cztery gatunki pszenicy, które znane byty mieszkańcom łużyckiego Biskupina. Pszenice te należą do gatunków archaicznych, silnie krzewiących się. Kłosy niektórych z nich mają ościste wyrostki, broniące ziarno przed wydziobywaniem go przez ptaki. W pobliżu zagród dla zwierząt i budynków, znajduje się jedynie poletko pokazowe dla zwiedzających. Właściwe eksperymenty na powierzchni około 15 arów prowadzi się w części rezerwatu niedostępnej dla turystów. Obecnie na mniejszych poletkach uprawia się także proso, soczewicę, lniankę oraz bób celtycki.