Epoka brązu

    Między 1800 a 1700 r. p.n.e. rozpoczyna się nowy okres w dziejach naszych ziem, zwany epoką brązu. Pod wpływem impulsów z południa tworzy się na Pałukach i Kujawach nowa kultura, zwana iweńską. Na terenie rezerwatu archeologicznego w Biskupinie znajduje się najbardziej znany obiekt tej kultury, zagadkowy system rowów otaczających obszar ok. 0,5 ha. W rowach odkryto fragmenty glinianych naczyń, kości zwierząt, narzędzia kamienne i gliniane, ciężarki tkackie.
    Na początku epoki, przedmioty brązowe przywożono z południa. Stosunkowo szybko opanowano techniki odlewnicze, a jedynie surowce do wyrobu narzędzi i ozdób importowano szlakiem wiodącym przez Bramę Morawską z terenu Siedmiogrodu.
    W czasie wykopalisk w Biskupinie natrafiono na liczne ślady rozwiniętego odlewnictwa brązowego. Stosowano metodę na wosk tracony oraz kamienne formy muszlowe. Metoda na wosk tracony polegała na tym, że z wosku wykonywano model przedmiotu, a następnie oblepiano go gliną i wypalano. Wosk wsiąkał w ścianki tak wykonanej jednorazowej formy, do której wlewano następnie roztopiony brąz. Brąz, stygnąc, przybierał kształt modelu woskowego. Po wystygnięciu, formę rozbijano i otrzymywano gotowy wyrób, którego powierzchnię należało jedynie wyszlifować.
    Dwudzielne formy kamienne, wykonywane z piaskowca, można byłostosować wielokrotnie. Dla otrzymania większej temperatury przy topieniu brązu, stosowano gliniane dusze, którymi za pomocą skórzanych miechów tłoczono powietrze.