Konserwacja

    Po opuszczeniu wyspy przez jej mieszkańców, cały teren został zalany i zamulony. Znaczny ciężar budowli powodował, że grzęzły one w podmokłym gruncie. Konserwujące właściwości namułów i brak dostępu powietrza sprawiły, że drewniane konstrukcje zachowały się w znakomitym stanie do czasów współczesnych, lecz odsłonięte w czasie wykopalisk, narażone są na destrukcyjne działanie czynników zewnętrznych. Drewno biskupińskie, które przetrwało pod warstwą torfu około 2700 lat, po odsłonięciu narażone jest na zmiany temperatury i wilgotność, zwłaszcza zimą, gdy zamarzające w szparach drobiny lodu rozsadzają kawałki drewna. Próby konserwacji drewna prowadzone są od początku trwania wykopalisk w Biskupinie. Część wykopów z najlepiej zachowanymi konstrukcjami została zatopiona i nie jest oglądana przez zwiedzających.
    W końcu lat siedemdziesiątych odcinek wału, bramę i ulicę okrężną poddano konserwacji żywicami fenolowymi. Część ta udostępniona jest dla zwiedzających. Prace prowadzące do znalezienia odpowiedniej metody konserwacji drewna “in situ” prowadzone są nadal.