Przebudowa

    W czasie badań osiedla obronnego kultury łużyckiej w Biskupinie, odkryto co najmniej trzy fazy jego istnienia. Podany powyżej opis należy odnieść do osiedla starszego. Wyróżniono trzy kolejne wały obronne, dwie zabudowy wnętrza osiedla obronnego oraz młodszą osadę otwartą, wykorzystującą wyspę jedynie jako miejsce z natury obronne, bez otaczania jej wałami. Młodsze osiedle było mniejsze, zabudowane głównie z drewna sosnowego. Mniejsze były domy liczące średnio 40 – 60 m², a zbudowany równolegle do rozwaliska poprzedniego wał miał szerokość niewiele ponad 2 m. W części północnej wał dochodził jedynie do bocznych ścian ostatniego rzędu domów. Dlatego też ulica okrężna przebiegała w tej części przed ostatnim rzędem domów.
    Ślady licznych napraw i rozbiórek wskazują na to, że pomiędzy poszczególnymi chatami, stojacymi jak w starszym osiedlu mogły istnieć przejścia. Zaczęto też stawiać wewnątrz budynki gospodarcze. Zmieniono dojazd do grodu, prowadząc go wzdłuż falochronu, a następnie na południowy wschód ku suchej, piaszczystej kępie. Od strony zewnętrznej dojazd ten zabezpieczono podwójnym rzędem słupów – palisadą.