Wczesne średniowiecze
 

   Bujny rozwój osadnictwa w okolicach Biskupina zaznacza się w okresie wczesnego średniowiecza. Już w VII wieku powstaje osada otwarta na półwyspie Jeziora Biskupińskiego, a później osady na suchych, piaszczystych kępach w pobliżu. Na piaszczystym wzniesieniu, na południe od półwyspu, odkryto osiedle typu wiejskiego z dookolną zabudową i placem wewnątrz.
    Najwięcej zabytków odkryto w czasie wykopalisk w osadzie i w gródku możnowładczym. Z wykonanych z rogu i kości przedmiotów, na uwagę zasługują pięknie zdobione grzebienie i oprawki, a z metalowych – żelaznych cyrkiel, świdry, fragmenty piły do cięcia drewna, raki do chodzenia po lodzie, ościenie do łowienia ryb oraz szereg ozdób. Do najcenniejszych zabytków odkrytych na tych stanowiskach należy kaptorga ( niewielkie pudełko noszone na szyi, służące do przechowywania relikwii ), wykonana z cienkiej, srebrnej blachy, z bogatym ornamentem zoomorficznym.
    Bulla papieża Innocentego II z 1136 r. wymienia w pisowni łacińskiej dużą ilość miejscowości należących do Archidiecezji Gnieźnieńskiej. Szereg nazw, w tym również Biskupin, udało się zidentyfikować z nazwami miejscowości położonych na Pałukach. Wczesnośredniowieczną osadę, w okolicach źródła krynicznej wody, można łączyć z wymienioną w bulli wsią Stari Biskupici. Nazwa ta oznacza, że wieś zamieszkiwana była przez ludzi dawno należących do biskupa.
    W 1325 roku arcybiskup gnieźnieński, Janisław, przenosi wieś w miejsce, gdzie istnieje ona do dzisiaj.
    Jedną ze specjalizacji mieszkańców Biskupina była produkcja dziegciu i smoły, o czym świadczą głębokie jamy w kształcie leja, zakończone zagłębieniem na naczynie, zbierające produkty suchej destylacji kory brzozowej lub smolnych korzeni.