Życie codzienne mieszkańców grodu

    Otoczenie jeziora biskupińskiego stwarzało dogodne warunki dla rolnictwa i hodowli. Wyrąb lasów, porastających stoki doliny rzeki Gąsawki łączącej jeziora, umożliwiał uprawę na znacznych terenach.
    Mieszkańcy Biskupina uprawiali pola systemem żarowym oraz przemiennoodłogowym. Uprawa przemiennoodłogowa polegała na tym, że większy areał gruntów ornych dzielono na kilka części, z których jedną uprawiano, a pozostałe ugorowały.
    W lasach otaczających pola uprawne i ugory, mieszkańcy Biskupina stosowali tradycyjną technikę żarową uprawy ziemi. Polegało to na tym, że wycinano na określonym obszarze lasu krzewy i mniejsze drzewa. Po wyschnięciu, palono je. Początkowo tak przygotowane pola, użytkowano przez dwa lub trzy lata i po wyjałowieniu gleby porzucano na co najmniej kilka lat. W warstwie popiołu i przepalonej ściółki leśnej z łatwością radlono bruzdy, w które siano ziarno.
    Wiele czasu i energii zajmowała mieszkańcom Biskupina ochrona pól i zasiewów przed dzikimi zwierzętami i ptactwem.
    Od wczesnej wiosny do późnej jesieni większość mieszkańców Biskupina przebywała poza osiedlem obronnym. Wiązało się to z uprawą ziemi, ochroną pól oraz hodowlą zwierząt domowych. Wokół Biskupina powstało szereg sezonowych osad otwartych.
    Grupa ludności licząca 700 – 1000 osób zamieszkująca Biskupin i osady satelitarne użytkowała obszar około 25 km², z czego gospodarką intensywną obejmowano nie więcej niż 1500 hektarów.
    Rokrocznie obsiewano pola o powierzchni 150 – 200 hektarów. Ziemię uprawiano sprzężajnie, jak i metodą kopienniczą. Znamy z Biskupina dwa rodzaje radeł: krzywogrządzielowe oraz rylcowe. Były one wykonane z drewna. Do radeł krzywogrządzielowych zaprzęgano woły lub krowy. Radło rylcowe służyło do wykonania bruzd w ziemi przed siewem ziarna i było przypuszczalnie ciągnięte przez ludzi za pomocą zaczepionego o nie sznura lub rzemienia.
    Większość pól obsiewano pszenicą. Mieszkańcy Biskupina znali aż cztery jej gatunki: płaskórkę, orkisz, pszenice zwyczajną i drobnoziarnistą. Uprawiany był również jęczmień wielorzędowy i zwyczajny oraz proso. Proso mogło być uprawiane na poletkach przy osiedlu metodą “ogrodową”.
    Zboże mielono na dużych, przeważnie wykonanych z granitu żarnach za pomocą kamiennych rozcieraczy.
    W pobliżu osiedla uprawiano rośliny strączkowe, oleiste oraz len. Do uprawy używano motyk drewnianych i rogowych, wykonanych z poroża jelenia.