Kościół i Erem Kamedułów na Srebrnej Górze

Kościół i Erem Kamedułów na Srebrnej Górze stanowił fundację marszałka wielkiego koronnego, Mikołaja Wolskiego. Według tradycji, za grunty, jakie otrzymał on na ten cel od Sebastiana Lubomirskiego, zrewanżował się wspaniałą srebrną zastawą stołową i stąd wzgórze nazwano Srebrną Górą. Kościół zbudowany w latach 1610 - 1632 należy do najpiękniejszych w Polsce pomników architektury wczesnego baroku. Szczególnie interesująca jest fasada skomponowana z białego kamienia i czarnego marmuru dębnickiego, zakończona dwiema wieżami. Wnętrze świątyni jest jednonawowe, po obu stronach umieszczone są kaplice.
Wprost z prezbiterium prowadzą schody do zimowego oratorium oraz katakumb, w których pochowani są zmarli zakonnicy. Budowniczymi kościoła byli architekci włoscy : Andrzej Spezza, a później Jan Succatori i Jakub Lapicida. W świątyni znajduje się wiele wybitnych dzieł sztuki; na szczególną uwagę zasługują obrazy pędzla Tomasza Dolabelli w kaplicy św. Benedykta (czwarta po lewej stronie nawy) i w przeciwległej kaplicy św. Romualda.
W pobliżu kościoła znajduje się pustelnia - erem; domki zakonników ukryte są wśród zieleni pięknie utrzymanego ogrodu (surowa reguła zakonna nakazuje im wieść odosobnione, pustelnicze życie). Kobietom wstęp na teren eremu jest wzbroniony.