Kościół na Skałce

	Kościół Paulinów Na Skałce jest już trzecią z kolei świątynią, wzniesioną na tym miejscu. W XI stuleciu stała tu romańska kamienna rotunda, a po jej zburzeniu z początkiem XV wieku powstał kościół gotycki, który na skutek dużego zniszczenia rozebrano i na jego fundamentach zbudowali Paulini w latach 1734 - 1751 obecną bazylikę barokowa. Budowniczym tego kościoła był początkowo Jerzy Muntzer, później Antoni Solari.
	Z pierwszym kościołem Na Skałce związana jest legenda o biskupie krakowskim, św. Stanisławie ze Szczepanowa, który w wyniku zatargu z królem Bolesławem Śmiałym skazany został na karę śmierci przez obcięcie członków. Wyrok wykonano, ale król obłożony klątwą papieską musiał udać się na wygnanie. Biskup Szczepanowski został później kanonizowany jako męczennik, a do ceremonii koronacyjnej królów polskich włączono akt pokory - pieszą wędrówkę elekta z Wawelu do kościoła Na Skałce.
	W podziemiach kościoła obejrzeć można kryptę z grobami Zasłużonych. Spoczywają tu prochy średniowiecznego historyka Jana Długosza, poety i malarza - Stanisława Wyspiańskiego, pisarzy i poetów - Wincentego Pola, Lucjana Siemieńskiego, Józefa Ignacego Kraszewskiego, Teofila Lenartowicza, Adama Asnyka oraz malarzy - Henryka Siemiradzkiego, Jacka Malczewskiego, kompozytora - Karola Szymanowskiego, mistrza sceny - Ludwika Solskiego i astronoma - Tadeusza Banachiewicza.  Otoczenie kościoła zdobi późnobarokowa sadzawka z kamiennym ogrodzeniem, bramką i figurą św. Stanisława Szczepanowskiego, który według tradycji w tym właśnie miejscu zginął z rąk siepaczy królewskich.